Tibetan
་ཆོས་ཅན་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་གིས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་བཏགས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་དེ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་བྱས་པ་མ་གྲུབ་ཀྱང་ཕྱོགས་ཆོས་འགྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་སྟེ་མིང་འགའ་ཞིག་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱིས་རྩོད་གཞི་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་ན་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་འུག་པ་བ་སྟེ་རྡུལ་ཕྲན་རྟག་པར་འདོད་པའི་བྱེ་བྲག་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་རྡུལ་ཕྲན་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་སྟེ། ལུས་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། སོགས་པ་ཐོགས་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཤད་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པས་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་འབྱུང་བཞིའི་རྡུལ་ཕྲན་ལ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་གྲུབ་པས་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེའང་བྱེ་བྲག་པས་རྫས་ནི་གཉིས་ཏེ། བདག་དང་ཡིད་དང་། ཕྱོགས་དང་དུས་དང་ནམ་མཁའ་ནི་ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བའི་རྫས་ཡིན་ལ། ས་སོགས་འབྱུང་བ་བཞི་ནི་ཐམས་ཅན་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཡིན་ནོ། །ཐམས་ཅད་དུ་འགྲོ་བ་མ་ཡིན་པའི་རྫས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཡོན་ཏན་གྱི་ནང་ཚན་ཡིན་ཅིང་། དེ་ལ་ལུས་ཅན་གྱི་མིང་ཁས་ལེན། རྡུལ་ཕྲན་ལ་ཁས་མི་ལེན་པས་མིང་མ་གྲུབ་ཀྱང་དོན་རེག་བྱ་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀྱི་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པས་ལུས་ཅན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བའོ། །དེས་ན་རྟགས་ཀྱི་དོན་དེ་ཉིད་འཁྲུལ་པ་དང་ལ་སོགས་པ་མ་གྲུབ་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ན། རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡིན་ན་ཡང་སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་དུ་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། རྟགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་གཉིས་ལས་བསྒྲུབ་བྱའི་དངོས་པོ་སྟེ་དོན་ནི་གྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་ཀྱི་སྒྲ་འཁྲུལ་པ་མེད་ཀྱང་དོན་འཁྲུལ་པའི་དཔེ་ནི་བ་ཁ་མོ་ཆོས་ཅན། རྭ་ཅན་ཡིན་ཏེ། འགྲོ་བའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། གླང་པོ་ཆེའི་ཕྲུ་གུ་ཆོས་ཅན། གླང་པོ་ཆེ་ཡིན་ཏེ། ལག་ལྡན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཞེས་པ་གཉིས་པོ་འདི་ཡི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་བ་གླང་དང་། གླང་པོ་ཆེ་ཁོ་ན་ལ་གྲགས་པས་རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེ་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པར་གོ་བ་ཡིན་གྱི། ཚིག་དེས་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་དོན་འགྲོ་བ་དང་ལག་ལྡན་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡིན་ན། རྭ་ཅན་དང་གླང་པོ་ཆེར་ངེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མི་ཡང་ཁྱོད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་བ
Chinese
如同某些论敌对有法之声上所作的，依赖于假立的虚空之功德，虽然与彼意义相同的作用未成立，但对同品周遍不造成损害一样。第二是，作为理由之声，虽然某些名称在论敌双方的诤论处未成立共同显现，但作为理由之事物，即意义，若在论敌双方的诤论处成立共同显现，则同品周遍会成立。例如，对于胜论派，即认为极微常恒者，佛教徒说：极微，有法，是无常，因为是有身之故，以及因为是有碍之故，等等，作为能立。胜论派虽然不承认有身之名在四大之极微上成立，但意义是可触，因此是能立。而且，胜论派认为，实有二种，即我和意，以及方、时、虚空是周遍一切处的实，地等四大是并非周遍一切处的实。并非周遍一切处的实的量是功德的范畴，并且对此承认有身之名，但不承认极微，因此名称虽未成立，但意义是可触，在论敌双方成立共同显现，因此有身的意义成为正确的能立。因此，若理由的意义本身是错乱等，未成立和相违，则即使理由之声没有错乱，也应知能立具有过失，因为理由之事物，即意义，二者中，所立之事物，即意义，必须成立。理由之声没有错乱，但意义错乱的例子是：母牛，有法，是有角的，因为能行之故。以及，象的幼崽，有法，是大象，因为有手之故。在立为能立时，能行和有手这两个词的所表达之义，在世间只在牛和象上出名，因此理解为角和象所不共有的。但若此词所要表达的意义，能行和有手，有法，是你，则不一定是角和大象，因为人也是你。
English
Just as some opponents, on the subject of sound, rely on the qualities of space that are nominally established, even though the action that is identical to it is not established, it does not harm the establishment of the property of the subject. Secondly, as for the sound of the reason, although some names are not established as a common appearance in the subject of dispute by both the proponent and the opponent, if the object of the reason, that is, the meaning, is established as a common appearance in the subject of dispute by both the proponent and the opponent, then the property of the subject will be established. For example, to the Vaibhashika, who believes that atoms are permanent, the Buddhist says: Atoms, the subject, are impermanent, because they have a body, and because they are obstructive, etc., as proof. Although the Vaibhashika does not accept the name of having a body as being established on the atoms of the four elements, the meaning is tangible, so it is proof. Moreover, the Vaibhashika believes that there are two kinds of substances: self and mind, and direction, time, and space are substances that pervade all places, and the four elements such as earth are substances that do not pervade all places. The measure of substances that do not pervade all places is within the category of qualities, and it is admitted that it has the name of having a body, but it is not admitted that it is an atom, so although the name is not established, the meaning is tangible, and it is established as a common appearance by both the proponent and the opponent, so the meaning of having a body becomes a correct proof. Therefore, if the meaning of the reason itself is confused, etc., not established, and contradictory, then even if the sound of the reason is not confused, it should be known that the proof has faults, because the object of the reason, that is, the meaning, of the two, the object of what is to be proven, that is, the meaning, must be established. An example of the sound of the reason not being confused, but the meaning being confused is: a cow, the subject, has horns, because it can walk. And, an elephant calf, the subject, is an elephant, because it has hands. When it is established as proof, the meaning expressed by the two words "can walk" and "has hands" is famous in the world only for cows and elephants, so it is understood as not being common to horns and elephants. But if the meaning that this word wants to express, can walk and has hands, the subject, is you, then it is not necessarily horns and elephants, because a person is also you.
Tibetan
ཞིན་ནོ། །བཞི་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གཅིག་ལ་རྒྱུ་དང་རྒྱུ་མིན་འགལ། །ལྡོག་པ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་ཕྱུག་རྟག་པ་གཅིག་གིས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་བྱེད་པར་འདོད་ན། དབང་ཕྱུག་གི་དངོས་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དུས་འགའ་ཞིག་གི་ཚེ་འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པ་དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ་རྒྱུ་མིན་དུ་འགྱུར་ཏེ། འགྱུར་བའི་སྐབས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། འབྲས་བུའི་རྒྱུ་ཡིན་པར་རྟག་པའི་ཕྱིར། རྟགས་གསལ་ཁས་བླངས་སོ། །ཡང་དབང་ཕྱུག་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་གང་གིས་རྒྱུར་འདོད་པའི་གནས་སྐབས་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་པར་མི་འདོད་དེ་འདོད་དགོས་པར་ཐལ། རྒྱུར་འདོད་པའི་སྐབས་ནའང་རྒྱུ་མིན་པའི་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་མེད་ན། ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་སོས་སྐྱེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་སྡོང་དུམ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་པར་མི་བྱེད་དེ་བྱེད་རིགས་པར་ཐལ། རྒྱུ་མིན་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་མ་གྱུར་ཀྱང་རྒྱུ་ཡིན་པ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། མཚོན་སོགས་དང་ནག་པའི་ལུས་འབྲེལ་པ་ལས་ནག་པའི་ལུས་ཀྱི་རྨ་དང་། སྨན་སོགས་དང་འབྲེལ་པ་ལས་དེ་འདྲུབས་པ་སྟེ་སོས་པ་སྐྱེ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མའི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ན་དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་དུ་བྱེད་པར་ཡང་ནི་མི་རུང་བར་ཐལ། སྔ་ཕྱིའི་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི་རྟག་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་དཀའ་བར་ཐལ། ཁྱོད་ལོག་སྟོབས་ཀྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི་རྫ་མཁན་དང་འཇིམ་པ་སོགས་གང་དག་ཡོད་ན་བུམ་པ་གང་འབྱུང་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་དུ་མཐོང་བ་དེ་དག་ལས་གཞན་པའི་དབང་ཕྱུག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བུམ་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བུམ་པ་དེའི་རྒྱུར་རྟོག་པ་ཡིན་ན། འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ལས་རྒྱུ་རྣམས་ཕན་ཚུན་འཆོལ་བའི་ཚུལ་གྱིས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་ཡི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ངེས་སྤང་། །ནང་གི་རྐྱེན་གྱིས་མ་ངེས་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི་གོང་གི་རྒྱུ་མིན་གྱི་གནས་སྐབས་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མིན་པར་ཐལ་བ་མེད་དེ། ས་སོགས་རྟག་པ་ཡིན་པས་མྱུ
Chinese
是也。第四有四：一者，于一有因与非因相违。无有退转故，不应为因。无有随行故，不应为因。是为舍弃前之不定因。第一者，若欲自在常一者能作一切有情，则自在之事物，为法。如是何时为果之因，如是彼者何时转为非因耶？不可能有转变之时，以恒常为果之因故。立宗已承许。又，自在彼者，为法。以何差别于欲为因之时不欲为非因耶？应须欲，以于欲为因之时，亦非较非因之时自性有差别故。若无有遍，则黑人之身疮愈生，为法。与汝无有关联之树段，为何不思彼为汝之因性耶？应须思，以虽非较非因自性有差别，然有为因者故。不能许，以剑等与黑人之身关联故，有黑人之身之疮，及药等与彼关联故，彼愈合，即是生故。若前之因不成，则自在，为法。亦不应较非因之时自性有差别，以无有先后之自性差别，是恒常故。第二者，自在，为法。汝具有生果之能力亦难为量所知，以汝以颠倒力无有退转自果故，以汝是恒常故。第三者，陶师与泥土等何者若有，则瓶何者生起，见为定有，彼等之外之自在，为法。汝非瓶之因，若汝思为彼瓶之因，则于一切果，诸因以互相混杂之方式，将成无有穷尽故。第四有二：舍弃以外缘不定，舍弃以内缘不定。第一者，以上之非因之时，以非较自性有差别故，则无有成为非因之过失，以地等是恒常故，速
English
Yes. Fourthly, there are four: Firstly, in one, there is a contradiction between cause and non-cause. Because there is no turning back, it is not suitable as a cause. Because there is no following, it is not suitable as a cause. This is to abandon the previous uncertain reason. The first is: If one wishes that the permanent and singular Lord makes all beings, then that entity of the Lord is the subject. Just as it is the cause of the fruit at some time, how does it become a non-cause at another time? It is impossible to have a time of change, because it is always the cause of the fruit. The sign has been clearly accepted. Also, that Lord is the subject. By what difference does one not wish to be a non-cause at the time when one wishes to be a cause? It must be wished, because even at the time of wishing to be a cause, it has not become a special nature different from the time of being a non-cause. If there is no pervasion, then the healing wound of a black person's body is the subject. Why is it that a piece of wood that has no connection with you is not considered to be your cause? It should be considered, because even though it has not become a special nature different from a non-cause, there is a cause. It cannot be accepted, because the wound of a black person's body is due to the connection between weapons and the black person's body, and its healing is due to the connection between medicine and so on. If the previous reason is not established, then the Lord is the subject. It is also not permissible to make a special nature different from the time of being a non-cause, because it is permanent without any difference in nature between before and after. The second is: The Lord is the subject. It is difficult to know by valid cognition even the ability to produce fruit in you, because you have no turning back from your own fruit by the power of reversal, because you are permanent. The third is: The Lord, other than those such as potters and clay, which are seen to be certain to produce a pot when they are present, is the subject. You are not the cause of the pot, because if you think of yourself as the cause of that pot, then in all fruits, the causes will become endlessly mixed together. Fourthly, there are two: Abandoning uncertainty due to external conditions, and abandoning uncertainty due to internal conditions. The first is: Because it has not become a special nature different from the time of being a non-cause above, there is no fault in becoming a non-cause, because the earth and so on are permanent, quick