Tibetan
ང་ངེས་སུ་དོན་གྱིས་བསྟན་ཏེ། འཇུག་ཡུལ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་དང་། དེ་ལ་མི་སླུ་བའི་ཆ་ལ་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་དྲངས་པ་གཉིས་གནད་གཅིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་ལས་ཐ་མི་དད་པའི་ཕྱིར་མི་སླུ་བ་ལའང་ངེས་པ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནུས་སམ་སྙམ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ངེས་པ་བློའི་ཐ་སྙད་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ལས་ནི་ཚད་མའི་དོན་ལྡོག་མི་སླུ་བ་ཉིད་ངེས་ཏེ། རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བར་ངེས་པ་ན་ཚད་མའི་ཐ་སྙད་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ངེས་ཤེས་དེ་རང་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ནམ་གཞན་སྟོབས་ཀྱིས་འདྲེན་ཞེ་ན། དོན་རིག་གཉིས་དང་རང་རིག་གཉིས། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམས་རང་ལས་ངེས། །དང་པོ་པ་དང་ཡིད་མ་གཏད། །འཁྲུལ་རྒྱུ་ཅན་རྣམས་གཞན་ལས་ངེས། །ཞེས་པ་ལྟར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བོད་ཕལ་ཆེར། སྔ་མས་རང་ངེས་ཁོ་ན་དང་། ཕྱི་མས་གཞན་ངེས་ཁོ་ན་བསྟན་པར་འདོད་པ་ནི་གཞི་གང་ལ་རང་ངེས་གཞན་ངེས་སུ་འཇོག་པའི་ཁྱད་པར་མ་ཕྱེད་པར་སྣང་ཞིང་། རང་ངེས་གཞན་ངེས་ཀྱི་ཚད་མའང་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཁོ་ན་ལ་འཇོག་པའི་ཚུལ་མ་ཤེས་པར་སྣང་ངོ་། །འདིར་བཤད་པ་ནི་འཇམ་དབྱངས་ས་སྐྱ་པའི་བཤད་སྲོལ་གཞན་དང་མཚུངས་པ་མེད་པ་ཡིན་ལ། འདི་ལའང་ཤེས་པའི་ཆ་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པ་དང་། ཚད་མ་ཉིད་ཅེས་པའང་དོན་ལྡོག་ཡིན་གྱི་ཐ་སྙད་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་གལ་ཆེ་བ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །འོ་ན་ཤེས་པ་རང་ལས་དང་། མི་སླུ་བ་ཐ་སྙད་ལས་ངེས་ན་ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་དོན་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཚད་མའི་བསྟན་བཅོས་ཆོས་ཅན། དོན་མེད་མིན་ཏེ། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་ན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མར་སྒྲུབ་མི་ཤེས་པས་ཚད་མ་དང་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ལ་རྨོངས་པ་ཟློག་ཅིང་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པར་རྟོགས་པར་བྱེད་པའི་དགོས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱོགས་གླང་གི་གཞུང་གི་ཆ་ཤས་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་པས་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྷས་མཚན་ཉིད་གཞན་དུ་འདོད་པ་དང་། རྒྱན་གྱིས་མཚན་མཚོན་གཞན་དུ་འདོད་པ་རིགས་གཏེར་ལས་བཀག་ལ། ཁ་ཅིག སྔ་མས་ཆོས་གྲགས་རང་ལུགས་དང་། ཕྱི་མས་ཕྱོགས་གླང་གི་ལུགས་སྟོན་པར་འདོད་པ་ནི་སྤྱི་དོན་དུ་བཀག་ཟིན་ཏོ། །འདིས་དགག་པ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ལ་མ་ཁྱབ་ཅེ་ན། དེའི་ལན་དུ་རྒྱ་གར་བ་དང་བོད་ཁ་ཅིག དགག་གཞིའི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། དགག་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དངོས་པོ་ཉིད་དམ། རྟོག་པའི་གཟུང་རྣམ་ཉིད་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པས་སྐྱོན་མེད་ཅེས་པའི་ལན་མཛད་ཀྱང་རྗེ་བཙུན་ས་སྐྱ་པ་ནི། རང་མཚན་ཡོད་མེད་དཔྱོད་ཕྱིར་འཐད། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །འོ་ན་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་རང་མཚན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་མངོན་སུམ་གྱིས་རྟོགས་པའི་འོག་ཏུ་སྔོན་པོའི་སྤྱི་འཛིན་པ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་ཐལ། མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔར་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་ཤེས་པའི་སྤྱི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྔོན་པོའི་སྤྱི་གསར་དུ་ཤེས་པ་ཡིན་ཀྱང་མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཡོད་མེད་གང་རུང་སྔར་མི་ཤེས་པ་གསར་དུ་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཞེས་པ་ནི་མཚན་ཉིད་དེའི་དགོངས་པ་སྟེ་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་གི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་དུ་ཤེས་པ་དགོས་ཏེ། དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེས་ཁྱོད་ཡོད་མེད་གང་རུང་ལ་དཔྱད་པ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གདུལ་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་དེ་ངོ་བོར་ལྡན་པའི་སྐྱེས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བོད་ཕལ་ཆེར་མཚན་ཉིད་གཉིས་ཀ་ལྡན་པའི་དོན་དུ་འཆད་པ་ནི་གཞུང་སྔ་མས་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་ཚད་མའི་དོན་ངོས་བཟུང་ནས་གཞུང་ཕྱི་མས་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤོང་བའི་དོན་མ་རྟོགས་པའོ། །གཉིས་པ་གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་བྱུང་དགག་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས། །ཚད་མ་ཐབས་ལ་ལྟོས་པ་གྲུབ། །རང་བྱུང་དགག་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་ཚད་མ་ཡིན་ཞེས་བསྟོད་པས་ཆོག་མོད་ཅིའི་ཕྱིར་གྱུར་པ་སྨོས་ཤེ་ན། མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རང་རྒྱུ་ལས་མ་སྐྱེས་པ་རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་ཡོད་པ་ནི་བཟློག་པའི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཆོས་ཅན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པ་ལ་ནན་ཏན་མཛད་པ་ལ་ལྟོས་ནས་ཚད་མ་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཚད་མ་གང་ཞིག རང་བྱུང་གི་ཚད་མ་བཀག་ཟིན་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །མི་རྟག་རང་བྱུང་ཚད་མ་དགག །རང་བྱུང་ཡོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །རང་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་བྱེད་ལས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚ
Chinese
我必须以意义来指示，进入境的决定由自力引导，以及对彼不欺骗的部分的决定由自力引导，二者要点相同。如果认为因为与识不异体，所以对不欺骗也能以自力引导决定吗？能作名言的量，法，从决定的心的名言后得的决定识中，决定量的意义反体不欺骗性，因为后得的决定识决定对进入境不欺骗时，才作量的名言。如果问那决定识是以自力引导还是以他力引导呢？如云：义明二者与自明二，随念诸者自力定，最初者与未信赖，错因有者他力定。应如是知。多数藏人认为，前者只显示自定，后者只显示他定，这似乎是没有分辨在何基础上安立自定他定的差别。并且，自定他定的量也似乎是不知晓只在能作名言的量上安立的方式。此处所说是与妙音萨迦派的说法不相同，并且，对此来说，识的部分是意义反体而非名言，以及说“是量”也是意义反体而非名言的差别很重要，已经在总义中指示了。如果认为识从自力，不欺骗从名言决定，那么量的论典将变得无意义吗？量的论典，法，并非无意义，因为不了解能作名言的量的相，就无法成立薄伽梵为量，因此具有遣除对量和量的相的愚昧，并且使不颠倒地证悟的必要。第二，如果问在陈那的论典的某些部分中，所说的“未知的意义的显明”相违吗？不相违，因为显明未知的意义也与前者意义相同，所以是量的相。自在天认为相是其他的，以及功德称认为相与所相是其他的，已经在理藏中遮止了，有些人认为，前者显示法称自宗，后者显示陈那的宗派，已经在总义中遮止了。这是否没有周遍对遮破的证悟的量呢？对此的回答是，印度人和
English
I must indicate with meaning, the determination of entering the object is guided by self-power, and the determination of the part of not deceiving that is guided by self-power, the two points are the same. If it is thought that because it is not different from consciousness, can the determination of not deceiving also be guided by self-power? The valid cognition that can be named, the dharma, from the determination of the mind's name, the subsequent determining consciousness, determines the meaning-reverse of the valid cognition, the non-deceptive nature, because when the subsequent determining consciousness determines that it does not deceive the entering object, then the name of valid cognition is made. If it is asked whether that determining consciousness is guided by self-power or by other-power? As it is said: The two of meaning-clarity and the two of self-clarity, those who follow inference are determined by self-power, the first one and the one who is not trusted, those with causes of error are determined by other-power. It should be known as such. Most Tibetans think that the former only shows self-determination, and the latter only shows other-determination, which seems to be not distinguishing the difference in what basis to establish self-determination and other-determination. Moreover, the valid cognition of self-determination and other-determination also seems to be not knowing the way to establish it only on the valid cognition that can be named. What is said here is not the same as the explanation of Jamyang Sakya, and also, for this, the part of consciousness is meaning-reverse and not name, and the difference that saying "is valid cognition" is also meaning-reverse and not name is very important, which has already been indicated in the general meaning. If it is thought that consciousness is from self-power, and non-deception is determined from name, then will the treatises on valid cognition become meaningless? The treatises on valid cognition, the dharma, are not meaningless, because if one does not understand the characteristic of the valid cognition that can be named, one cannot establish the Bhagavan as valid cognition, therefore it has the necessity of dispelling the ignorance of valid cognition and the characteristic of valid cognition, and making one realize without inversion. Second, if it is asked whether the "clarification of unknown meaning" said in some parts of Dignāga's treatises contradicts? It does not contradict, because clarifying the unknown meaning is also the same meaning as the former, so it is the characteristic of valid cognition. Lha thinks that the characteristic is other, and Guṇaprabha thinks that the characteristic and the characterized are other, which has already been prohibited in the Treasury of Reasoning, some people think that the former shows Dharmakīrti's own system, and the latter shows Dignāga's school, which has already been prohibited in the general meaning. Does this not pervade the valid cognition of realizing refutation? The answer to this is, Indians and
Chinese
有些是，所破的对境的自性吗？所破的法的自性吗？以分别念的所取相本身作为行境来显示，因此没有过失，虽然这样回答，但是至尊萨迦班智达却说：“为了辨别自相的有无而合理。”将在下面阐述。那么，在现量证悟了蓝色等自相的自性之后，执持蓝色的总相的识，应成是量。因为是未知的义的显现者，即因为是先前现量未知的总相的知者。如果这样认为，那么，它（执持蓝色的总相的识）是新知蓝色的总相，但不会成为未知义的显现者。因为凡是先前未知，新知自相的有无任何一方者，就是量的定义，这是该定义的意趣，即意义。为什么呢？自相，如果成为世俗名言的量，则必须要知道你的有无任何一方。因为由它所引发的定解，会对你的有无任何一方进行辨别。第三，薄伽梵，是士夫量，因为是不欺惑所化众生的义，并且具有该体性的士夫。大多数藏人解释为具备两个定义的意义，这是因为先前的论典确定了经部赞颂的量的意义，而后面的论典没有理解避免与其它论典相违背的意义。第二，解释说“成为”的必要，有三：为了遮破自生而说“成为”，成立量依赖于方便，详细解释遮破自生。第一，虽然赞颂为量就足够了，但为什么说“成为”呢？在经部的赞颂中，说“成为”本身，是有必要的，因为是为了遣除没有从自因产生的自生量。第二，薄伽梵，需要依赖于对不颠倒的能立因进行精勤，才能成为量，因为任何士夫量，都已经遮破了自生量。第三，有四：遮破常法自生量，遮破无常法自生量，遮破存在自生的能立，遮破自生本身的作业。第一，
English
Some are, is it the very nature of the object to be refuted? Is it the very nature of the dharma to be refuted? Since it shows the very appearance of the apprehended object of conceptualization as the object of engagement, there is no fault. Although such an answer was given, Jetsun Sakya Pandita said, "It is reasonable to examine the existence or non-existence of characteristics." This will be explained below. Then, after directly realizing the self-nature of blue and other characteristics, the consciousness that holds the general characteristic of blue should become valid cognition. Because it is the manifestor of the unknown object, that is, because it is the knower of the general characteristic that was previously unknown by direct perception. If it is thought so, then, it (the consciousness that holds the general characteristic of blue) is newly knowing the general characteristic of blue, but it will not become the manifestor of the unknown object. Because whatever is previously unknown, and newly knows either the existence or non-existence of its own characteristic, that is the definition of valid cognition, and this is the intention, that is, the meaning of that definition. Why? If the self-characteristic becomes a valid cognition of conventional terms, then it is necessary to know either your existence or non-existence. Because the ascertainment that it induces will examine either your existence or non-existence. Third, the Bhagavan is the person of valid cognition, because he is the person who does not deceive the meaning of those to be tamed, and who possesses that nature. Most Tibetans explain it as the meaning of possessing both definitions, because the previous treatises determined the meaning of valid cognition in the sutra's praise, and the later treatises did not understand the meaning of avoiding contradiction with other treatises. Second, explaining the necessity of saying "becoming," there are three: Saying "becoming" in order to refute self-origination, establishing that valid cognition depends on means, and explaining in detail the refutation of self-origination. First, although it is sufficient to praise as valid cognition, why say "becoming"? In the sutra's praise, saying "becoming" itself is necessary, because it is for refuting the self-originated valid cognition that does not arise from its own cause. Second, the Bhagavan, it is reasonable to be valid cognition by relying on diligence in the non-perverted cause of proof, because any person of valid cognition has already refuted the self-originated valid cognition. Third, there are four: refuting the permanent self-originated valid cognition, refuting the impermanent self-originated valid cognition, refuting the proof of the existence of self-origination, and refuting the action of self-origination itself. First,