Tibetan
་གྱུར་པ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ། གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། །ཅེས་པས་ཚད་མ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་དོ་སྙམ་ན། འོ་ན་དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡིན་ཞེས་པས་ལུགས་འབྱུང་གི་སྐབས་སུ་ཡང་ཚད་མ་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པར་འགྱུར་རོ། །དེས་ན་གཞུང་དེ་གཉིས་ནི་འཆད་ཚུལ་གཉིས་ཀྱི་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བ་ཡིན་གྱི་ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པའི་གཞུང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། ། དོན་དངོས་བཤད་པ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད་པ། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཚད་མ་གྱུར་པ་བཤད། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གསུམ་བཤད། །ཚད་མས་བསྟོད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་སྐྱེས་བུ་ཚད་མར་བསྟན། །གྱུར་པ་སྨོས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མདོ་ལས་འབྱུང་བའི་ཚད་མ་བསྟན། །རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་། །དེ་ཉིད་སྐབས་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། མཚན་ཉིད་དོན་དང་བཅས་པ་བཤད། །མཚན་ཉིད་སྤྱི་ཡི་སྐྱོན་གསུམ་སྤང་། །མཚན་གཞིའི་སྟེང་དུ་ངེས་བྱེད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་དུ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་བསྟོད་ན་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་ཅི་ལྟ་བུ། གང་གིས་ན་དེ་ཚད་མར་འཇོག་ཅེ་ན། འདིར་ཚད་མའི་ངོ་བོ་ནི་སླུ་བ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པའོ། །མི་སླུ་བ་དེ་ཡང་ཁྱད་པར་གསུམ་ལྡན་ཡིན་ཏེ། ལས་གང་ལ་མི་སླུ་ན་འཇུག་ལྡོག་གི་ཡུལ་ལ་མི་སླུ། བྱེད་པ་པོ་གང་མི་སླུ་ན་ཤེས་པ་ཚད་མས་དོན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལྟར་འཇལ་བའི་བློ་དེ་མི་སླུ། བྱ་བ་ཇི་ལྟར་མི་སླུ་ན་རང་མཚན་ཡོད་པས་འཇུག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི་མི་སླུ། རང་མཚན་མེད་པས་ལྡོག་ན་དོན་བྱེད་ནུས་པས་སྟོང་པ་ནི་མི་སླུ་བའི་ཕྱིར། ས་སྐྱ་པའི་བཤད་ཚུལ་དེ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཁྱབ་པའི། ཁྱབ་ཆེས་པའི། མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་མ་ཁྱབ་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། སྒྲ་བྱུང་གི་ཚད་མ་ལ་མི་སླུ་བ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་བྱུང་ཞེས་བརྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ལས་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད་དམ། བརྗོད་བྱའི་དོན་རྟོགས་པ་ལ་བྱེད། དང་པོ་ལྟར་ན་དེ་ལྟ་བུའི་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་ཆོས་ཅན། མི་སླུ་བ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་པོའི་བརྗོད་པར་མངོན་པར་འདོད་པ་འཇུག་ཡུལ་དུ་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་གསལ་བར་སྟོན་པ་སྨྲ་བ་པོའི་བྱེད་པ་སྟེ། བརྗོད་འདོད་ཀྱི་བློའི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པའི་བུམ་པ་ལྟ་བུའི་དོན
Chinese
因为没有对已成立的（事物）进行逆向论述的缘故。如果认为：“因为‘何以故彼即是量’（藏文：གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད།）”这句话对量进行了逆向论述。那么，‘因此是量’（藏文：དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡིན་）这句话也会在顺向论述的情况下，对量进行逆向论述了。因此，这两个论典是两种阐述方式的结论的总结，而不是进行逆向论述的论典。 讲述实际意义。 讲述所证成为量。 第二（部分）有三（个方面）：讲述所证成为量；讲述其三种论证方式；讲述以量赞叹的必要性。第一（部分）有两个方面：将薄伽梵（藏文：བཅོམ་ལྡན་）圣士（藏文：སྐྱེས་བུ་）显示为量；讲述说明“成为”的必要性。第一（部分）有三（个方面）：显示从经中出现的量；消除自宗与其他宗派的矛盾；将此（量）应用于当下的意义。第一（部分）有三（个方面）：讲述包含定义和意义；消除一般定义的三个过失；讲述在有法上确定（量）的依据。首先，如果在经部的赞颂词中，以量的方式赞颂薄伽梵，那么量的体性是什么样的？以什么来确定它是量呢？这里，量的体性是不欺骗的知识。不欺骗也具有三个特点：在什么作用上不欺骗呢？在进入和返回的对境上不欺骗。什么作者不欺骗呢？以量来衡量事物如何存在的智慧不欺骗。什么行为不欺骗呢？因为具有自相而进入时，存在能够发挥作用是不欺骗的；因为没有自相而返回时，空无作用能力是不欺骗的。萨迦派的这种说法与其他宗派不同。第二（部分）有三（个方面）：消除不遍、过遍、不可能的过失。首先，如果说量的定义“不欺骗”存在不遍的过失，因为从声音产生的量没有不欺骗的缘故。那么，“从声音产生”是指从表达的声音中理解意图，还是指理解所表达的意义？如果如第一种情况，那么像这样从声音产生的（量）也是有法，是不欺骗的，因为它显示了说话者想要表达的进入之处。为了清楚地显示这一点，（这是）说话者的行为，即成为表达意图之智慧的对境，如瓶子之类的意义。
English
Because there is no reverse explanation of what has become established. If you think that "Because what is it that is valid?" explains validity in reverse. Then, "Therefore it is valid" would also explain validity in reverse in the case of arising. Therefore, these two texts are a summary of the conclusions of the two methods of explanation, and are not texts that explain in reverse. Explaining the actual meaning. Explaining that the object to be proven has become valid. The second has three parts: explaining that the object to be proven has become valid; explaining its three proofs; explaining the need to praise with validity. The first has two parts: showing the Bhagavan (Tibetan: བཅོམ་ལྡན་) as a valid person; explaining the need to mention "become". The first has three parts: showing the validity that comes from the Sutras; refuting the contradiction between one's own school and other schools; applying it to the meaning of the occasion. The first has three parts: explaining the definition with meaning; refuting the three faults of the general definition; explaining the basis for certainty on the basis of the subject. First, if the Bhagavan is praised in the invocation of the Sutra through the door of validity, what is the nature of validity? What makes it valid? Here, the nature of validity is infallible knowledge. That infallibility also has three characteristics: In what action is it infallible? It is infallible in the object of entering and returning. What agent is infallible? The mind that measures how things exist with valid knowledge is infallible. How is the action infallible? Because it has its own characteristics, it is infallible that it exists in a way that it can function when it enters. Because it does not have its own characteristics, it is infallible that it is empty of the ability to function when it returns. The Sakya's explanation is different from others. The second has three parts: refuting the faults of non-pervasiveness, over-pervasiveness, and impossibility. First, if the definition of validity, "infallible," has the fault of non-pervasiveness, because there is no infallibility in the validity of sound. Then, does "arising from sound" mean understanding the intention of motivation from the expressing sound, or understanding the meaning of what is expressed? According to the first, such a thing arising from sound is also a subject, it is infallible, because it shows the place of entry that the speaker wants to express. To show it clearly, (this is) the action of the speaker, that is, the meaning of the pot, which has become the object of the mind of wanting to express.
Tibetan
་གང་གི་རྣམ་པ་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ་སྟེ་ཤར་བའི་བརྗོད་འདོད་དེ་སྒྲུབ་པ་ལ། གནས་སྐབས་ལྔ་བྲལ་གྱི་བུམ་པ་ཞེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་སུ་རུང་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེས་ན་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་དེ་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་སླུ་བས་ཚད་མའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱ་ལས་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་དེ་ལས་རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱར་རྟོགས་པ་དེ་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་ཞེན་པའི་བརྗོད་བྱའི་དོན་གྱི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་ལ་ཁྱབ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། ཀུན་རྫོབ་པའི་བློ་དེ་མི་སླུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་དྲངས་པའི་བུམ་པའི་སྤྱི་སོགས་ལ་རྟོག་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་རྫོབ་པའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། བུམ་པ་ལ་མི་སླུ་བ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། རང་འདྲེན་བྱེད་ཀྱི་བུམ་འཛིན་མངོན་སུམ་གྱིས་བཟུང་ཟིན་པའི་བུམ་པ་ལ་བསྣན་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། དེ་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཞལ་བྱ་རྟོགས་པའི་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་སོགས་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མའི་འབྲས་བུ་ལ་ཆོད་པའི་འབྲས་བུ་དང་། མཆོད་པའི་འབྲས་བུ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་དང་པོ་བླང་བྱ་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོའི་དོན་སོ་སོར་ཤེས་ནས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ལ་ཤེས་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡིན་གྱི་དབང་པོ་སོགས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རང་གི་གཞལ་བྱའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དེ་ཡོད་ན་འབྲས་བུ་གཉིས་པ་དོན་རྟོགས་འདི་ཡོད་ལ། མེད་ན་དབང་སོགས་ཡོད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ནི་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་བློ་ཡི་དོན་རྟོགས་པའི་ཐ་སྙད་ཐ་དད་པར་འཇོག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཚད་མའི་མཚན་གཞི་ལ་མཚན་ཉིད་མི་སླུ་བ་དང་ཤེས་པ་གཉིས་ཇི་ལྟར་ངེས་ཤེ་ན། ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་རྟོགས་ཏེ། རང་མྱོང་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་རང་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་དོན་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་ནུས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཐམས་ཅད་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་ཤེས་པའི་ཆ་ལ་རང་ངེས་སུ་བསྟན་ཅིང་། རང་རིག་མངོན་སུམ་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་མི་སླུ་བ་ལ་ར
Chinese
为了确立心中清晰显现之所言，即要论证它。以“暂时五离之瓶”之声为有法，是量，即是能成为因，因为具足三相。因此，依于此的识，对于所入之境不欺骗，故为量。第二种观点认为，声音本身为有法，由自之执著所诠释产生，由此而证悟自之执著所诠释，此非量，因为是自之执著所诠释之义的因，而非果。第二点是，量的定义“不欺骗”有周遍过大的过失，因为世俗谛的识是不欺骗的。如果有人说：如执瓶现量所引之瓶的总相等等的分别念，此世俗谛的识为有法，不承许对于瓶是不欺骗的，因为是于自引之执瓶现量所执之瓶上追加而执著的缘故。第三点是，分别说者说：量的定义在识上是不存在的过失，因为此在量的所依，有色根上是不存在的。如果有人说：所量之境的识是量，有色根等非量，因为量的果有决断之果与供养之果两种，其中第一种是了知应取舍之事物之义，从而进行取舍，识是主要的，而根等并非如此。如果具有自之所量之相的识，则有第二种果，即了知义，如果没有，则即使有根等也无用。后一条理由成立，因为具有境之相的识是各异存在的，因此对于识的了知义的称谓也安立为各异。第三点是，那么，在量的所依上，如何确定不欺骗和识这两个定义呢？世俗谛的量为有法，是从自证中了知自之体性的了知义，因为自证自明现量能够引导确定自己是识之义。由此显示，一切世俗谛的量，在定义的一部分，即了知的部分是自知的，而自证现量在定义的一部分，即不欺骗上是
English
In order to establish what is intended to be expressed, which clearly appears in the mind, that is, to argue for it. The sound of "a pot that is temporarily free from five" is the subject. It is a valid means of cognition, that is, it is suitable to be a reason, because it possesses the three characteristics. Therefore, the consciousness that relies on it is a valid means of cognition because it does not deceive its object of engagement. According to the second view, the sound itself is the subject. The understanding of its own object of fixation arising from its own object of fixation is not a valid means of cognition, because it is the cause of the meaning of its own object of fixation, not the result. The second point is that the definition of valid cognition, "non-deceptive," has the fault of being too pervasive, because conventional consciousness is non-deceptive. If someone says: like the conceptual thought of the general characteristic of a pot, which is brought about by the direct perception of grasping a pot, this conventional consciousness is the subject. It is not accepted that it is non-deceptive with respect to the pot, because it apprehends by adding to the pot that has already been grasped by the direct perception of grasping a pot that brings it about. The third point is that the Particularists say: the definition of valid cognition has the fault of being impossible in consciousness, because it is impossible in the basis of valid cognition, the colored sense organ. If someone says: the consciousness that understands the object to be measured is a valid means of cognition, but the colored sense organ, etc., are not valid means of cognition, because the result of valid cognition has two kinds of results: the result of decision and the result of offering. The first is that the consciousness is the main thing in knowing the meaning of things to be accepted and rejected, and then engaging and disengaging, but the sense organ, etc., are not. If there is consciousness with the aspect of its own object to be measured, then there is the second result, which is the understanding of meaning. If not, even if there are sense organs, etc., they are useless. The latter reason is established, because the consciousness with the aspect of the object exists differently, therefore the term for the understanding of meaning of consciousness is also established as different. The third point is, then, how are the two definitions of non-deceptive and consciousness determined on the basis of valid cognition? Conventional valid cognition is the subject. It is the understanding of meaning that knows its own nature from self-awareness, because self-experiencing self-aware direct perception can lead to the certainty that it is the meaning of knowing oneself. This shows that all conventional valid cognitions are self-knowing in the part of the definition that is the knowing part, and self-aware direct perception is in the part of the definition that is non-deceptive.