Chinese
不能确定。第一，声音，作为所立宗，与其所执著的表达对象在本质上是同一的，或者不是其结果，因为即使没有其所执著的表达对象，也存在于说话者心中，仅仅是从表达意愿中产生。因此，作为能表达的词语，你不能由此证明存在你所执著的表达对象，因为你与自己所执著的表达对象之间的两种关联中的任何一种都未成立。这是普遍的，因为即使从这种单一的因果关系中完全脱离，也不存在对所要证明的事物没有错误的。如果说能表达的词语不是表达对象的果，这一点不成立，因为能表达的词语对意义的运用是通过表达对象而产生的，因为从表达对象中产生看到它的显现，从那里面产生表达的意愿，从那里面产生词语，因此通过表达对象来产生，那么，对于一个瓶子，作为所立宗，对于相互矛盾的常与无常两种意义，那个词语如何运用呢？它不应该运用。因为不存在常与无常两种的自性。第二，因为词与义没有关联，所以圣言，作为所立宗，从将圣言作为理由来看，其所表达的意义是由量所确定的，或者不是，因为如果圣言和其所表达的事物，对于想要从圣言中理解表达对象的人来说，不存在于几种量识的对境中，那么就不会成立没有它就不会产生的关联。因此，圣言，作为所立宗，因为你是量，所以即使你颠倒，也不会在没有应有意义的事物的情况下成立，因为你不是量。因此，世俗的量，作为所立宗，你不能被认为具有必然没有应有意义的结果，因为如果你有应有的意义，你就不会被认为不普遍，因此是这样的。第五，揭示内在矛盾并谴责说话者：愚蠢的智者，作为所立宗，具有五种智慧堕落的果的标志，即认为揭示各种内在矛盾的明证是量，并且说常存的补特伽罗是作者，并且认为身体沐浴可以消除心灵的罪恶
English
It is impossible to determine. First, sound, as the subject of the proposition, is not related to the object of expression it clings to as being of the same nature, or is not its result, because even without the object of expression it clings to, it exists in the speaker's mind, arising merely from the desire to express. Therefore, as an expressive word, you cannot prove from it that there exists an object of expression you cling to, because neither of the two connections between you and the object of expression you cling to is established. This is universal, because even if one completely deviates from this single causal relationship, there is no absence of error in what is to be proven. If it is said that the expressive word is not the result of the expressed object, this is not established, because the application of expressive words to meaning arises through the expressed object, because from the expressed object arises the manifestation of seeing it, from that arises the desire to express, from that arises the word, therefore it causes to arise through the expressed object, then, for a single pot, as the subject of the proposition, for the mutually contradictory meanings of permanent and impermanent, how does that word apply? It should not apply. Because the nature of both permanent and impermanent does not exist. Second, because there is no connection between word and meaning, therefore scripture, as the subject of the proposition, from considering scripture as a reason, the meaning it expresses is determined by valid cognition, or it is not, because if scripture and the things it expresses, for those who want to understand the object of expression from scripture, do not exist in the object of several types of valid cognition, then the connection that it will not arise without it will not be established. Therefore, scripture, as the subject of the proposition, because you are valid cognition, even if you are reversed, you will not be established without the thing of due meaning, because you are not valid cognition. Therefore, mundane valid cognition, as the subject of the proposition, you cannot be considered to have the result of necessarily lacking due meaning, because if you have due meaning, you will not be considered not universal, therefore it is so. Fifth, revealing internal contradictions and condemning the speaker: a foolish wise person, as the subject of the proposition, possesses the five signs of the fruit of corrupted wisdom, namely, considering the evidence that reveals various internal contradictions as valid cognition, and saying that a permanent person is the agent, and believing that bathing the body can eliminate the sins of the mind.
Tibetan
དང་ནི་ཤེས་རབ་དང་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་མེད་ཀྱང་བྲམ་ཟེ་ཡིན་ཞེས་རིགས་སྨྲ་བས་དྲེགས་པ་དང་། སྡིག་པ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར་མི་ལྔ་བསྟེན་པ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་ལ་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ་ལྔ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པའི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་རང་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །དགེའོ། །དགེའོ། །དགེའོ།། །། དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་པ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། ཚད་མ་གྲུབ་པའི་ལེའུ་བཞུགས། །གཉིས་པ་དོན་དང་དོན་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་བྱེད་ཚད་མ་གྲུབ་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཐོག་མར་འབྲེལ་གྱིས་མཚམས་སྦྱར་བསྟན། །བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། །ཐ་མར་མཚན་གྱིས་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྷ་ཤཱཀ་གཉིས་ཀྱིས་སློབ་དཔོན་གྱི་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ནི་མདོའི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཡིན་ལ། དེ་འཆད་པ་ནི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་མངོན་སུམ་ལེའུ་ཡིན་ཅིང་། དེའི་རྒྱུའི་གཙོ་བོ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་སྔར་བཤད་ཟིན་ནས། ད་ནི་མངོན་སུམ་གྱི་ཐོག་མར་ཚད་མ་མདོའི་མཆོད་བརྗོད་ཀྱི་འགྲེལ་པ་འཆད་ཅེས་བཞེད་དེ། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་ཞེས་སོགས་ཀྱི་དོན་དུ་བསམ་མོ། །བོད་དག་ལྷའི་དགོངས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་མདོ་སྤྱི་ལ་བྱེད་པ་ནི་བློ་གྲོས་རྩིང་བའི་མཚོ་ལས་ཅལ་ཅོལ་གྱི་ལྦུ་བ་རྡོལ་བའོ། །རྒྱན་གྱི་འགྲེལ་བཤད་གཉིས་ཀྱིས་ནི་དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ནི་བདེན་བཞིའི་གནས་ཚུལ་འབྱེད་པས་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་ལ། དེའི་སྔོན་དུ་རང་དོན་རྗེས་དཔག་འཆད་ཅེས་བཞེད་དེ། སྤྱིར་གོ་རིམ་གྱི་ངོ་བོ་རྩ་བའི་དགོངས་པར་སོང་ཚུལ་དང་། དོན་དང་དོན་མ་ཡིན་པ་འབྱེད་པ་ལ་ཞིབ་ཆ་སྦྱར་ཚུལ་དང་། རང་ལུགས་མཐར་ཐུག་པ་ནི་སྔར་བཤད་པ་ལས་ཤེས་པར་བྱའོ། ། བར་དུ་ལེའུའི་གཞུང་ཉིད་བཤད། མཐའ་དཔྱད་པ། གཉིས་པ་ལ་མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དངོས་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག མདོའི་མཆོད་བརྗོད་རིམ་ཅན་དུ་བཤད་པ་དང་། རིམ་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་གཉིས་སུ་བྱས་ནས། དང་པོ་ལ་ཚད་མ་བཤད། གྱུར་པ་བཤད། འགྲོ་ལ་ཕན་བཞེད་པ་བཤད། ཅེས་སོགས་འཆད་པ་ནི་གཞུང་གི་སྐབས་མ་ཕྱེད་པ་སྟེ། འདིར་ཚད་མར་གྱུར་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ནས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཞི་པོ་ལུགས་འབྱུང་དང་། ལུགས་བཟློག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་གྱི་ཚད་མ་དང
Chinese
而且，即使没有智慧和戒律等功德，也以身为婆罗门而自豪，这是因为具备了五种情况，即为了摧毁罪恶而侍奉五种人等，在身体上制造痛苦。第三是，《释量论》的词句式注释《普贤光芒》中，自利比量，也就是第一品的解释。善哉！善哉！善哉！ 解释辨别有意义和无意义之法的量成立。 首先通过关联来展示界限。 量成立之品。第二，解释辨别有意义和无意义之法的量成立，分为三部分：首先通过关联来展示界限；中间解释品本身的论述；最后通过名称来总结结尾。第一部分，天神释迦二人认为，导师的量之特征的论著是经部的现量品，解释它的是《释量论》的现量品，其主要原因自利比量已经讲完，现在认为在现量的开始，要解释量经的礼赞之释，意思是辨别有意义和无意义等。藏地有些人认为天神的观点是量之特征的论著，是对量经总体的解释，这就像从粗糙的智慧之海中冒出的无意义的泡沫。装饰的两种解释认为，辨别有意义和无意义是辨别四圣谛的实情，因此量成立，在此之前要讲自利比量，一般来说，顺序的性质是遵循根本的观点，辨别有意义和无意义要附加细节，自己的宗派最终的观点要从之前的讲述中了解。 中间解释品本身的论述。 边际考察。 第二部分分为边际考察和实际内容两部分。第一部分，一些古代人将经部的礼赞分为按顺序解释和颠倒顺序解释两种，第一种解释说量、成为、利益众生等，这是没有区分论典的场合，这里是将成为量作为所要证明的，然后将它的四个论证按照顺向和逆向的顺序来解释，而不是量本身。
English
Moreover, even without the merits of wisdom and discipline, they pride themselves on being Brahmins, because they possess five conditions, namely serving five people in order to destroy sins, and inflicting suffering on the body. The third is, in the verse commentary on the Pramāṇavārttika, the "Rays of Samantabhadra," the explanation of inference for oneself, that is, the explanation of the first chapter. Auspicious! Auspicious! Auspicious! Explaining the establishment of valid cognition that distinguishes between meaningful and meaningless things. First, the boundary is shown through connection. The chapter on the establishment of valid cognition. Secondly, explaining the establishment of valid cognition that distinguishes between meaningful and meaningless things is divided into three parts: first, the boundary is shown through connection; in the middle, the text of the chapter itself is explained; and finally, the conclusion is summarized by name. In the first part, the two deities, Lha and Shakya, believe that the treatise on the characteristics of the valid cognition of the teacher is the chapter on direct perception in the Sutra, and the explanation of it is the chapter on direct perception in the Pramāṇavārttika. The main cause of this, inference for oneself, has already been explained. Now, at the beginning of direct perception, it is believed that the commentary on the salutation of the Pramāṇasūtra should be explained, meaning the distinction between meaningful and meaningless things, etc. Some Tibetans believe that the view of the deity Lha is that the treatise on the characteristics of valid cognition is an explanation of the entire Pramāṇasūtra, which is like a meaningless bubble bursting from the rough sea of wisdom. The two explanations of the Ornament believe that distinguishing between meaningful and meaningless things is distinguishing the reality of the Four Noble Truths, so valid cognition is established, and before that, inference for oneself should be explained. Generally speaking, the nature of the order is to follow the fundamental view, and details should be added to the distinction between meaningful and meaningless things. The ultimate view of one's own school should be understood from the previous explanation. In the middle, the text of the chapter itself is explained. Marginal examination. The second part is divided into marginal examination and actual content. The first part, some ancient people divided the salutation of the Sutra into two types: explaining in order and explaining in reverse order. The first explanation says valid cognition, becoming, benefiting beings, etc. This is not distinguishing the occasion of the treatise. Here, becoming valid cognition is taken as what is to be proven, and then its four proofs are explained in forward and reverse order, not valid cognition itself.