Tibetan
རོ། །གལ་ཏེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་དམིགས་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་བོ་ཞེ་ན། སྣང་དུ་རུང་མི་རུང་གི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཆོས་ཅན། མ་དམིགས་པ་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་སུ་མི་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་དེ་མེད་པ་ཆོས་མ་དམིགས་པས་མི་གྲུབ་ཅེས་ནི་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྟེ་ལྡོག་ཁྱབ་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་གི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པ་ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། ལྡོག་ཁྱབ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མ་ཡིན་དགོས་ཏེ། གལ་ཏེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་རང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པ་ཉིད་ཕྱོགས་ཆོས་ཀྱི་ཚུལ་གསུམ་པོ་དེ་ངེས་པའི་འབྲས་བུ་ཅན་སྟེ། རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཚད་མའི་ཤེས་པ་ཡིས་གྲུབ་པར་འགྱུར་ན་དེ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བདེན་པའི་དོན་ཅན་དུ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡུལ་གང་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་བདེན་པའི་དོན་ཅན་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ལྡོག་པ་ཉིད་བརྗོད་པ་དེ་ཉིད་ནི་གཏན་ཚིགས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་འདིའི་ཆོས་མཐུན་ཕྱོགས་ཏེ། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ལ་རྗེས་འགྲོ་གྲུབ་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་དེས་ནའོ། །གསུམ་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ཞི་སོགས་འབྲས་བུ་སྟེར་བ་བརྡ་ལ་ལྟོས། །ཡི་གེའི་ནུས་པ་ཁོ་ནས་སྟེར་བ་དགག །དེ་ཡི་གནས་སྐབས་ཆ་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དེས་ན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་སྔགས་བྱེད་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གོང་དུ་སྤྱིར་རིག་བྱེད་ཙམ་དང་། དེའི་ཡི་གེ་དང་། ཚིག་དང་། ངག་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་རྣམས་བཀག་ཟིན་ནས་འདིར་ཁྱད་པར་རིག་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་འགོག་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྔགས་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་སྒྲུབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། སྐྱེས་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་འགའ་ཡིས་སྔགས་ཀྱི་འབྲས་བུའི་ཆེད་དུ་བརྡ་བྱེད་པ་སྟེ་སྦྱར་བ་ཉིད་ཡིན་ན། ཁྱོད་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གོ་རིམ་ལོག་པས་སྟེར་བར་ཐལ། །འབྲས་བུ་རྟ
Chinese
若谓仅不缘于相违品，便能成立必无，则凡是显现与不显现之事物皆为有法，仅不缘不能成立必无，以彼法之无，不缘彼法不能成立之故，此乃前已述说。是故，士夫所未造者，是有法，于自之相违品返还，生起犹豫，即返还周遍不成。以于自之相违品无有，未成立，即不定之故也。第二者，若于返还周遍生犹豫，则能立非为真正，若随行与返还，于自所立之有法上存在，此三相即是具有决定之果，若由成为因之量识所成立，则彼即是真正之能立。第三者，吠陀是有法，汝为成立真实义之因，士夫所未造等一切，皆应是于顺品上随行成立者。汝为成立真实义之因，士夫所未造者，定能从相违品返还之故。周遍者，凡于何处，所立之法，真实义之相违品为虚妄义，言说返还之彼，即是因士夫所未造之此法之顺品，以于真实义上随行成立之故也。第三，破斥法性自性之差别有四：息等果报，视于表示；仅由文字之能力施与，遮破；于彼之状态分位，息诤；是故，特殊之明咒作用成立。第一者，前已遮破总的吠陀，及其文字与词句，以及语，士夫所未造之后，此处遮破特殊吠陀之明咒士夫所未造者，谓吠陀之明咒等，是有法，虽是士夫所未造，然非是成办特殊果报者，以由某些特殊士夫，为明咒之果报而作表示，即是造作之故，汝是成办果报者，否则便非之故也。第二有三：以次第颠倒而施与应成，果
English
If it is said that merely not focusing on the opposite side establishes certain non-existence, then all objects, whether manifest or not, are the subject of debate. Merely not focusing does not establish certain non-existence, because the absence of that dharma cannot be established by not focusing on that dharma, as has been said before. Therefore, that which is not made by a person is the subject of debate. There is doubt about the very reversal from its opposite side, that is, the pervasion of reversal is not established. Because the very absence on its opposite side is not established, that is, it is uncertain. Secondly, if there is doubt about the pervasion of reversal, then the proof must not be valid. If the concomitance and reversal exist on the subject of what is to be proven, these three aspects of the nature of the subject are the result of certainty. If it is established by the valid cognition that has become the cause, then that alone is the valid proof. Thirdly, the Vedas are the subject of debate. The reason for proving that you are of true meaning, everything such as not being made by a person, should be established as concomitant with the similar side. Because the reason for proving that you are of true meaning, that which is not made by a person, is certainly reversed from the opposite side. The pervasion is that wherever the opposite side of the dharma to be proven, the true meaning, is a false meaning, the statement of reversal is the similar side of this dharma, which is not made by a person, because it is established as concomitant with the true meaning. Thirdly, there are four refutations of the distinction of the nature of the subject: giving results such as peace depends on symbols; refuting giving solely by the power of letters; abandoning disputes over the state of that; therefore, the action of special mantras is established. Firstly, having refuted the general Vedas, their letters, words, and speech, and what was not made by a person, here, refuting the special Vedas' mantras that were not made by a person, the mantras of the Vedas, etc., are the subject of debate. Although they were not made by a person, they are not the means of accomplishing special results, because some special people make symbols for the sake of the results of the mantras, that is, they are made. You are the means of accomplishing results, otherwise you are not. Secondly, there are three: it should follow that giving by reversing the order, result
Tibetan
ག་ཏུ་སྟེར་བར་ཐལ། །ཀུན་ལ་འབྲས་བུ་སྟེར་བར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་བརྡ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་རྟག་པའི་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་ཡིན་ན། གཞན་འདོན་པའི་གོ་རིམ་ལོག་པ་ཡི་གེའི་གྲངས་ཚང་བ་ལའང་ཆོས་ཅན། སྔགས་འབྲས་ཁྱད་པར་ཅན་འབྱུང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གོ་རིམ་མ་ལོག་པའི་སྔགས་དང་སྔགས་ཀྱི་སྒྲའི་ངོ་བོ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེ་དག་དང་སྔགས་ཀྱི་ཡི་གེ་ཁྱད་མེད་རྟག་པ་གཅིག་ཏུ་འདོད་པས་རྟགས་ཁས་བླངས་སོ། །གལ་ཏེ་གོ་རིམ་ལོག་པས་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡི་གེའི་བཀོད་པ་སྔགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་བཀོད་པ་ཁོ་ན་ལས་སྔགས་འབྲས་འགྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་དོན་གཞན་ཉིད་དུ་གྱུར་པ་ཡི་ཁྱོད་ཀྱི་བཀོད་པའང་སྔར་ནི་གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རིམ་པ་དག་ཅེས་སོགས་སུ་བསལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཁྱོད་ལས་དོན་གཞན་མ་ཡིན་པའི་བཀོད་པས་སྔགས་འབྲས་འགྲུབ་པ་ལ་ནི་སྔར་གྱི་སྐྱོན་དེ་ཉིད་གནས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྔགས་དེ་ཆོས་ཅན། འདོད་པའི་དོན་རྟག་ཏུ་འགྲུབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འདོད་པའི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་ཏུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ཏེ་ཆོ་ག་ལ་ལྟོས་ནས་འདོད་པའི་དོན་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཆོ་ག་སོགས་ཀྱིས་ཕན་འདོགས་པའི་ནུས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། རྟག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། གནོད་བྱེད་ཐལ་བ་དངོས་སུ་བརྗོད། །བྱེད་པོའི་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག །བྱེད་པོ་འདོད་ན་ཁས་བླངས་འགལ། །རང་ལ་མཚུངས་པའི་ཉེས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྔགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། བྲམ་ཟེ་དང་གདོལ་པ་སོགས་ཀུན་གྱི་དོན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུ་ལ་མི་ལྟོས་པར་སྔགས་ཀྱི་སྒྲ་རྟག་པའི་དངོས་པོའི་ནུས་པ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་སྒྲུབ་པ་དེ་འདྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོའི་ནུས་པ་ལ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་ཉེ་རིང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། བྲམ་ཟེ་དང་གདོལ་པ་རིགས་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གྲུབ་པས་སྔགས་འབྲས་འགྲུབ་མི་འགྲུབ་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་འབྲས་བུ་འགྲུབ་པ་དེ་བྱེད་པ་པོ་བྲམ་ཟེ་དང་གདོལ་པའི་རིགས་བཟང་ངན་གྱི་ཁྱད་པར་ལ་ཡང་ལྟོས་པ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་རྐྱེན་གྱིས་ལེགས་པར་བྱས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། དངོས་པོ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས
Chinese
于何处施予之理？施予一切众生果之理也。第一者：若不依赖于表诠，咒语之声音，由常有事物之能力本身而成就果，则其他念诵之次第颠倒，字母之数量齐全者，亦应成为咒果有差别，以次第未颠倒之咒语与咒语之声音的自性无有差别之故，以彼等与咒语之字母无别，许为常有一体，故立宗已许。若次第颠倒则不成就，以字母之排列为咒语之故耶？字母，汝之排列仅由汝之排列不成就咒果之理，汝较汝之排列成为异体，汝之排列先前若字母次第等中已遣除之故，及汝非异体之排列成就咒果，则先前之过失彼处安住之故。第二者：咒语彼者，应恒时成就所欲之义之理，以是成就所欲义之常有之故。若非恒时成就，而依赖于仪轨而成就所欲之义之故耶？咒语，汝于仪轨等无有饶益之能力之理，以是常有之故。第三有四：真实宣说破害之太过，遮破有作者之差别，若欲作者则违背自许，遮止与自相同之过失也。第一者：咒语彼者，婆罗门与旃陀罗等一切之义应成为成办者之理，若不依赖于补特伽罗，咒语之声音，由常有事物之能力本身成办义是如此之故也。周遍也，事物之能力于补特伽罗无有亲疏之故。第二者：若无过失，以婆罗门与旃陀罗种姓好坏之差别自性成立，故有咒果成办与不成办之差别之故耶？咒语，汝成就果彼者，亦不应依赖于作者婆罗门与旃陀罗种姓好坏之差别之理，汝非由缘起善妙所作之故。周遍也，事物由缘起聚集。
English
Why should it be given? It should be given to all beings as a result. The first is: If, without relying on expression, the sound of the mantra, the result is accomplished by the power of the permanent object itself, then even if the order of recitation is reversed and the number of letters is complete, it should also be the case that the mantra result is different, because there is no difference in the nature of the mantra and the sound of the mantra when the order is not reversed, because they and the letters of the mantra are considered to be inseparable and permanent, so the sign is accepted. If it is not accomplished by reversing the order, because the arrangement of letters is the mantra? Letter, it is not the case that the mantra result is accomplished only by your arrangement, your arrangement becomes a different entity from you, because your arrangement has been eliminated in the previous letter order, etc., and the arrangement that is not a different entity from you accomplishes the mantra result, then the previous fault remains there. The second is: That mantra should always accomplish the desired meaning, because it is the permanent cause of accomplishing the desired meaning. If it is not always accomplished, but relies on rituals to accomplish the desired meaning? Mantra, you should not have the ability to benefit from rituals, etc., because it is permanent. The third has four: The harmful fallacy is directly stated, the difference of the agent is denied, if the agent is desired, the self-promise is contradicted, and the fault similar to oneself is avoided. The first is: That mantra should become the accomplisher of the meaning of all, such as Brahmins and Chandalas, because if it does not depend on the individual, the sound of the mantra, the meaning is accomplished by the power of the permanent object itself. It is pervasive, because the power of things has no closeness or distance to individuals. The second is: If there is no fault, because the difference between the good and bad castes of Brahmins and Chandalas is established by nature, so there is a difference between the accomplishment and non-accomplishment of the mantra result? Mantra, you should not rely on the difference between the good and bad castes of the agent Brahmin and Chandala to accomplish the result, because you are not made good by conditions. It is pervasive, things are gathered by conditions.