Tibetan
རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་གསལ་བར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ངག་མིན་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བཀོད་པའི་རིམ་པ་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །གསལ་བའི་རིམ་པའང་མ་བྱས་ངག་མ་ཡིན། །ཡི་གེ་ལས་གཞན་རིམ་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །དེས་ན་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཡི་གེ་ལས་ཐ་དད་པའི་ངག་མེད་པས་ཡི་གེའི་རིམ་པ་ཉིད་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེའི་རིམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས། གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་གཞག་པའང་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་དེ་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ན་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པ་ནི་འགལ་ལ། ཁྱོད་ཀྱི་གོ་རིམ་གཞན་དང་གཞན་དུ་བྱར་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་སྔ་མ་སྤངས་ནས་གཞན་དུ་འཇུག་པའི་ཡུལ་གྱི་གོ་རིམ་དང་། འགའ་ཞིག་སྔར་ཡོད་ལ་འགའ་ཞིག་ཕྱིས་ཡོད་པའི་དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་མེད་པར་ཐལ། ཡུལ་ཐམས་ཅད་ན་ཁྱབ་པ་དང་། རྟག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པ་ཡང་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེའི་སྐྱོན་ཡང་མི་རྟག་ན་ནི་རྩོལ་བྱུང་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན། །ཞེས་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྟག་པ་ཡིན་ན་གསལ་བར་འགལ། །ངོ་བོ་བསྐྱེད་ན་གསལ་བྱེད་མིན། །སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་ཙམ་གསལ་བ་མིན། །ཉན་བློ་སྐྱེས་པ་གསལ་བ་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡི་གེ་གྲུབ་ཟིན་རྟག་པ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་རིམ་པའང་ངག་ཡིན་ཅིང་། དེ་མ་བྱས་པར་སྒྲུབ་བོ་ཞེ་ན། ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་རྟག་པ་གང་ཞིག རྟག་པ་ལ་རྐྱེན་གྱིས་གསལ་བ་གོང་དུ་བསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱིས་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་གྱི་དེ་དག་གིས་གསལ་བྱ་ཙམ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། བྱེད་པ་དེ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་བའི་ནུས་པ་ཉིད་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་གྲུབ་པ་སྟེ་བྱུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་ཟིན་པའི་དོན་ལ་གསལ་བྱེད་རང་ཉིད་མངོན་དུ་ཤེས་པས་གཞན་གསལ་བྱ་འཛིན་པའི་བློའི་རྒྱུ་བྱེད་པ
Chinese
因为仅仅通过有次第的声音来显明之故。第二，文字的次第不是语言有四种：没有进行排列的次第不是语言，没有进行显明的次第也不是语言，文字之外的次第被先前的次第所遮止，因此，次第是由人所作而成办的。第一，如果因为没有与文字相异的语言，所以文字的次第本身就是语言，并且要成立没有作，那么，文字的次第，是所立宗，不是人所作，因为与文字等没有差别，是一体的缘故。承许宗法。此外，吠陀的那些文字，是所立宗，你的次第不是人所作，也完全没有安立，因为如果你的次第不是人所作，那么成为其他的次第是有相违的，因为你的次第成为其他的缘故。吠陀的文字等，是所立宗，没有舍弃先前的处所而进入其他的处所的处所的次第，以及有些先前存在，有些后来存在的时节的次第，因为在一切处所周遍，并且是常说的缘故。如果说不是无常和周遍，那么，吠陀的文字等，是所立宗，你不是无常和周遍也是不应理的，因为它的过失是，如果无常，那么就是勤作所生之故。以及，如果那些不是周遍。如是先前已经说过的缘故。第二有四种：如果是常，那么与显明相违。如果产生体性，那么不是显明者。仅仅是远离遮蔽不是显明。产生听闻的智慧不是显明。第一，文字已经成立，如果是常，那么用舌和颚显明的次第也是语言，并且要成立没有作，那么，文字，是所立宗，你不是用舌和颚显明的，因为你是常法，对于常法用因缘来显明，已经在前面遮止了的缘故。第二，文字，是所立宗，用舌和颚作是果，而不是仅仅被那些所显明，因为从那些作者的作业能力本身，你的体性成立，即产生的缘故。周遍，因为对于从自己的因成立的意义，显明者自己显现了，成为其他显明所取的智慧之因
English
Because it is only through sequential sounds that things are made clear. Secondly, there are four ways in which the sequence of letters is not language: a sequence that is not arranged is not language; a sequence that is not made clear is also not language; a sequence other than letters is obstructed by the previous sequence; therefore, the sequence is established as being made by a person. Firstly, if, because there is no language different from letters, the sequence of letters itself is language, and it is to be established as not made, then, the sequence of letters, is the subject, is not made by a person, because it is not different from the letters, it is one. The sign is accepted. Furthermore, those letters of the Vedas, are the subject, your sequence is not made by a person, and there is no absolute establishment, because if your sequence is not made by a person, then it is contradictory to be able to become other sequences, because your sequence becomes other. The letters of the Vedas, are the subject, there is no sequence of places that abandons the previous place and enters another place, and no sequence of times where some exist before and some exist later, because they pervade all places and are constantly spoken. If it is said that they are not impermanent and pervasive, then, the letters of the Vedas, are the subject, it is also unreasonable that you are not impermanent and pervasive, because the fault is that if it is impermanent, then it is produced by effort. And, if those are not pervasive. As it was said before. Secondly, there are four: if it is permanent, then it contradicts clarity. If it generates essence, then it is not a clarifier. Merely being free from obscuration is not clarity. Generating listening intelligence is not clarity. Firstly, the letters have been established, if it is permanent, then the sequence of being clarified by the tongue and palate is also language, and it is to be established as not made, then, the letters, are the subject, you are not clarified by the tongue and palate, because you are permanent, for the permanent, clarification by conditions has been previously refuted. Secondly, the letters, are the subject, the action of the tongue and palate is the result, and not merely what is clarified by those, because from the very ability of those actors, your essence is established, that is, produced. It pervades, because for the meaning established from its own cause, the clarifier itself manifests, becoming the cause of the intelligence that grasps other clarifications.
Tibetan
་ནི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་པས་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་སྒྲོན་མེའི་འོད་ཀྱིས་བུམ་པ་གྲུབ་ཟིན་བློ་ཡུལ་དུ་གསལ་བར་བྱེད་པ་བཞིན། ཚུལ་དེ་ལས་གཞན་དུ་གསལ་བྱེད་ཀྱིས་གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ཡིན་ནའང་། གསལ་བྱེད་འདི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱའི་བྱེད་པ་པོ་ཉེར་ལེན་ལས་ཁྱད་པར་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བྱའི་ངོ་བོ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཡི་གེ་རྣམས་ཆོས་ཅན། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་གྱི་འབྲས་བུའི་གཙོ་བོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་གསལ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡི་བྱ་བ་ལས་ནི་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་ངེས་པར་ཡང་དམིགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གསལ་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ལ་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་དེ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ཡི་གེ་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་ལས་སྐྱེས་པར་སྒྲུབ་པའི་ཡི་གེ་ནི་ཡི་གེའི་ཆ་ཤས་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་སྟེ་འདི་འདྲའི་རིགས་ཅན་མང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱིས་བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་རྣམས་ཀྱིས་སྒྲ་དེའི་ངོ་བོའི་སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་བ་བྱེད་པ་ཙམ་ལ་གསལ་བྱེད་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན་ན། སྒྲིབ་བྱེད་དང་བྲལ་ཙམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བྱེད་པ་ལ་ཅིའི་ཕྱིར་བྱེད་པའི་ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་རུང་བར་འགྱུར་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དངོས་པོར་མེད་པའི་ཕྱིར། སྒྲ་ལས་གཞན་རྫ་བུམ་སོགས་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། འཇིམ་པ་དང་རྫ་མཁན་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ཀྱིས་གསལ་བྱ་ཡིན་པ་གང་ཞིག སྒྲ་ལྕེ་རྐན་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་དང་། ཁྱོད་འཇིམ་པ་སོགས་ལས་བྱུང་བའི་ཚུལ་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁས་ལེན་ཞེ་ན། འཇིམ་པ་སོགས་རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་གྱི་ཆོས་ཅན། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་ངོ་བོ་བསྐྱེད་པ་ལ་དོན་མེད་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རྫ་བུམ་སོགས་ཀྱི་གསལ་བྱེད་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བྱེད་པ་ལྕེ་རྐན་སོགས་སྔར་ནས་ཡོད་པའི་སྒྲ་རྟག་པའི་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་སྒྲ་རྟག་པར་ཅིས་འགྲུབ། གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱི་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པ་དང་སྔར་ནས་ཡོད་པ་དོན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་སྦྱར་བ་སོགས་གང་ཡིན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འདོད་ན་ནི། དེ་གཉིས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་མཐུན་དཔེ་མེད་པར་བསྟན་པའི་རིགས
Chinese
因为你们认为“显现者”能够显现所显现之物的自性是不可能的。例如，灯的光芒能够使已经存在的瓶子在意识中显现。如果不是这样，而是显现者能够产生所显现之物的自性，那么，这个显现者，作为有法，与所显现之物的作者（近取因）有什么区别呢？应该没有区别，因为它是所显现之物自性的产生者。因此，字母等，作为有法，是舌头和上颚的果实的主要部分，而不是所显现之物，因为你的自性必定是从舌头和上颚等集合体的作用中产生的。这是普遍的，因为显现者的因不可能产生自性。这里，论证字母是从舌头和上颚产生的，其中的“字母”这个词，是用字母的名字来命名字母的组成部分，这种情况有很多。第三种情况是，如果你们说，舌头和上颚等的作用仅仅是使声音的自性摆脱了遮蔽，所以才称之为“显现者”，那么，仅仅是摆脱遮蔽，作为有法，你为什么能够成为作用集合体的能力呢？应该不能，因为你不是实体。除了声音之外，瓦罐等也应该成为泥土和制陶者等的所显现之物，因为声音是舌头和上颚等所显现之物，声音从舌头和上颚等产生的方式，与你瓦罐等从泥土等产生的方式没有区别。如果你们也这样承认，那么，泥土等所有的因，作为有法，产生瓦罐等的自性就变得没有意义了，因为它们仅仅是瓦罐等的显现者。如果认为舌头和上颚等是先前就存在的常有声音的显现者，那么声音如何能被证明是常有的呢？如果认为先前就能识别，并且先前就存在，实际上与言说相符等等，可以作为证明，那么，这两者，作为有法，不是证明声音是常有的正确理由，因为你们没有能够证明声音是常有的同品例子，因为事物都是刹那生灭的。以上阐述了没有能够证明声音是常有的同品例子的道理。
English
Because you consider that the "manifestor" is able to manifest the nature of the manifested thing is impossible. For example, the light of a lamp can make the already existing vase appear in consciousness. If it is not like this, but the manifestor is able to produce the nature of the manifested thing, then, what is the difference between this manifestor, as the subject, and the author (proximate cause) of the manifested thing? There should be no difference, because it is the producer of the nature of the manifested thing. Therefore, letters, etc., as the subject, are the main part of the fruit of the tongue and palate, but not the manifested thing, because your nature must be produced from the action of the aggregate of the tongue and palate, etc. This is universal, because the cause of the manifestor cannot produce nature. Here, the argument that letters are produced from the tongue and palate, the word "letter" is used to name the components of the letter, and there are many such cases. The third case is, if you say that the action of the tongue and palate, etc., is only to make the nature of the sound free from obscuration, so it is called "manifestor", then, just being free from obscuration, as the subject, why can you become the ability of the aggregate of action? It should not be possible, because you are not a substance. Besides sound, earthenware pots, etc., should also become the manifested things of clay and potters, etc., because sound is the manifested thing of the tongue and palate, etc., and the way sound is produced from the tongue and palate, etc., is no different from the way you earthenware pots, etc., are produced from clay, etc. If you also admit this, then all the causes such as clay, etc., as the subject, become meaningless to produce the nature of earthenware pots, etc., because they are only the manifestors of earthenware pots, etc. If it is considered that the tongue and palate, etc., are the manifestors of the permanent sound that existed before, then how can sound be proved to be permanent? If it is considered that being able to recognize beforehand, and existing beforehand, and actually matching the statement, etc., can be used as proof, then these two, as the subject, are not the correct reasons to prove that sound is permanent, because you do not have a similar example that can prove that sound is permanent, because things are all momentary. The above explains the reason why there is no similar example that can prove that sound is permanent.