Tibetan
ཉིད་ཡིན་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཆ་ཤས་དུ་མ་དགོས་པ་ཉིད་དུ་བཏགས་པ་དེ་ལོག་པ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་སྟེ་ཆ་ཤས་གཅིག་ནི་རྟོགས་པས་ཀྱང་ངག་གི་དོན་མཐའ་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ངག་གི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པ་ཡིན་པས་ཆ་ཤས་གཅིག་རྟོགས་པས་དོན་ཀུན་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་དོན་གོ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམ་རིམ་གྱིས་ཐོས་པའི་དུས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་སྔ་ཕྱི་དུ་མ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་གཅིག་ཐོས་པ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་ཐོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ངག་ཆ་མེད་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ནའང་། ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་སྟེ་ཐོས་པ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཆ་ཐ་དད་མེད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་པ་ནི། ཡི་གེ་ལས་གཞན་པའི་ངག་དེ་མི་རྟག་གམ་རྟག མི་རྟག་ན་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྩོལ་བྱུང་དུ་ཐལ། མི་རྟག་པ་གང་ཞིག རྩོལ་བ་ལས་རྒྱུ་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་དེ་ཆོས་ཅན། ཅིས་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། རྩོལ་བྱུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟག་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། རྟག་པར་ནི་དམིགས་པ་སྟེ་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཐོས་རུང་གི་རྟག་པ་གང་ཞིག ཐོས་པ་ལ་འགལ་རྐྱེན་ཀྱི་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ངག་ཐོས་པའི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་འགའ་ཞིག་མ་ཚང་ན་ཐོས་པ་མིན་པས་རྟག་ཏུ་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཉན་ཤེས་བསྐྱེད་པ་རྐྱེན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན་པ་ནི་བླ་སྟེ་ངེད་ཀྱང་འདོད་མོད་ཀྱི་ཕྱིས་ཀྱང་སྔར་བཞིན་ངེས་པའི་རྟག་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གྱིས་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱབ་བྱེད་མིན་པར་དགག ཁྱབ་བྱེད་ཡིན་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆ་མེད་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་བམ་མ་ཁྱབ། གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན་ན་རིག་བྱེད་ཀྱི་ངག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གཅིག་ལས་གཞན་པའི་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ནི་དམིགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཡུལ་གཅིག་ཁོ་ནར་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ངག་དེས་ཡུལ་ཐམས་ཅད་དུ་ཁྱབ་ཅེ་ན། སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ཐོས་རུང་གི་གང་ཟག་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཅིག་ཆར་དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཡུལ་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཐོས་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདུས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་རྐྱེན་གྱིས་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ན་དབང་པོའང་འདུས་བྱས་པ་ཁོ་ནས་དམིགས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཅིག་ཆར་མི་དམིགས་ཞེ་ན་ཡང་། སྒྲ་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གང་གིས་འདུ་བྱེད་འགྱུར་ཏེ། མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འགྱུར་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པར་གྱུར་ན་སྐྱེས་བུ་དེས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་སྒྲ་མ་ལུས་པ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཐོས་པའི་སྒྲ་དང་སྒྲ་ཐམས་ཅད་ཆ་མེད་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་ཐོས་རུང་དུ་དབང་པོ་ལེགས་པར་འདུས་བྱས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དབང་པོ་ཐ་དད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ན་ཉན་ཤེས་དེ་དོན་སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པ་ཡིན་པས་སྒྲ་ཀུན་མི་ཐོས་སོ་ཞེ་ན། ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། སྙན་ངག་དང་གླུ་ལ་སོགས་པ་སྒྲའི་ཚོགས་པ་དུ་མའི་ཅ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་གཅིག་ཁོ་ན་འཛིན་པར་ངེས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཅ་ཅོ་ཐོས་པ་དེ་ལ་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་ཐོས་པར་འགྱུར་གྱི། རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ནི་དུ་མ་ཅིག་ཅར་ཐོས་པ་མ་ཡིན་ཞེ་ན། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ལས་དོན་ཐ་དད་པའི་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡོད་དོ་ཞེས་པ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། མོས་པའི་དབང་གིས་ཤིན་ཏུ་ཆེས་དད་པར་བྱ་བ་ཙམ་དུ་ཟད་དེ། རིགས་པ་མེད་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ཅ་ཅོའི་ནང་ནས་སྒྲ་གཞན་དག་ནི་མི་འདོན་པར་གནས་ནས་སྐྱེས་བུ་གཅིག་རིག་བྱེད་འདོན་པ་ན་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ཡིན་ཏེ་མི་ཐོས་པར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཁོ་ན་ཐོས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ན་ཉན་ཤེས་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ཐ་དད་པའི་སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་དུ་མ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་ཙམ་ཡན་གར་བ་ཡང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། མ་ངེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱང་རེ་རེ་ཐོས་པ་ལ་མ་ངེས་པར་མཚུངས་སོ། །དཔྱོད་པ་པ་དག་སྒྲ་ཙམ་ཆོས་ཅན། རྗོད་བྱེད་དུ་མི་འདོད་དེ། སྔ་ཕྱི་ཆ་དང་བཅས་པའི་ཉེས་པ་གང་དང་ཆ་སྔ་ཕྱི་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པའི་ཉེས་པ་གང་གིས་ཀྱང་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིམ་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཙམ་གྱིས་གསལ་བར་བྱས་པའི་ངག་ཚིག་ཆ་མེད་རྗོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །རྗོད་བྱེད་ངག་ཚིག་ལ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་གོ་རིམ་དེ་མེད་དེ་ཡོད་པར་ཐལ། གོ་
Chinese
如果说是这样，语，作为所立，您为了理解意义需要众多部分是错误的，因为您的支分，即一个部分，通过理解也能理解语的一切意义。如果说因为语的所有部分同时听到，所以理解一个部分不能理解所有意义，语，作为所立，从您那里理解意义，您的部分以次第听到的时间，不应依赖众多先后差别，因为听到您的一个部分时，您的所有部分同时听到。第二种情况是，如果说是语无分一体，语，作为所立，您的部分以次第理解，即听到是不可能的，因为您是无有他体之分。第二，文字之外的语是无常还是常？如果是无常，吠陀的语，作为所立，应是功用所生，因为凡是无常，没有勤劳之外的其他原因。如果承认，吠陀的语，作为所立，为什么不是人造的而是人造的，因为是功用所生。如果说是常，吠陀的语，作为所立，常则应被认识，即听到，因为凡是可听的常法，对于听闻没有障碍的遮蔽。如果说听到语的共同作用的因缘有些不齐全，所以听不到，因此总是听不到。声音，作为所立，您产生听觉依赖其他因缘是卓越的，我们也承认，但之后仍然像以前一样确定的常法是相违的，因为因缘会变化。第三部分分为两种：否定不是周遍，否定是周遍。第一种情况是，吠陀的无分语是周遍一切处还是不周遍？如果它们不是周遍，吠陀的语，作为所立，除了一个地方之外，在所有其他地方都不会被认识，因为它只存在于一个地方。第二部分分为两种：立宗，驳斥过失。第一种情况是，如果语周遍一切处，所有声音，作为所立，所有能听声音的人都应同时认识到，因为您是周遍一切处的能听之
English
If it is said to be so, speech, as the subject, it is wrong to assert that you need many parts to understand the meaning, because your limb, that is, one part, can also understand all the meanings of speech through understanding. If it is said that because all parts of speech are heard simultaneously, understanding one part does not mean understanding all meanings, speech, as the subject, understanding meaning from you, the time when your parts are heard in sequence, should not depend on many differences of before and after, because when one part of you is heard, all parts of you are heard simultaneously. The second case is, if it is said that speech is indivisible and one, speech, as the subject, it is impossible for your parts to be understood sequentially, that is, to be heard, because you are without distinct parts. Second, is speech other than letters impermanent or permanent? If it is impermanent, the Vedic speech, as the subject, should be produced by effort, because whatever is impermanent has no other cause than effort. If admitted, the Vedic speech, as the subject, why is it not man-made but man-made, because it is produced by effort. If it is said to be permanent, the Vedic speech, as the subject, if permanent, should be recognized, that is, heard, because whatever is audible and permanent has no obstructive obscuration for hearing. If it is said that some of the co-operative causes for hearing speech are incomplete, so it is not heard, therefore it is always not heard. Sound, as the subject, that you produce hearing dependent on other causes is excellent, we also admit, but afterwards the certain permanence that remains the same as before is contradictory, because causes change. The third part is divided into two: denying not being pervasive, denying being pervasive. The first case is, is the indivisible Vedic speech pervasive in all places or not pervasive? If they are not pervasive, the Vedic speech, as the subject, will not be recognized in all other places except one place, because it exists only in one place. The second part is divided into two: establishing the thesis, refuting the fault. The first case is, if speech pervades all places, all sounds, as the subject, should be recognized simultaneously by all who can hear sounds, because you are audible, pervading all places.
Chinese
因此，第二部分分为两点：驳斥有为法的差别，驳斥善业的差别。第一点是：如果说声音之所以能被听到，仅仅是因为因缘所生的有为法，而根识也仅仅以有为法为对境，所以一切声音不能同时被认知。那么，声音，作为所立宗，凭借什么因缘而产生变化呢？不应该变化，因为它是无常的。此外，如果声音能被听到，并且根识已经很好地被有为法所造就，那么那个人也应该同时听到所有的声音。因为你所听到的声音和所有的声音在本质上是无差别的。第二点是：如果说仅仅因为一个声音能被听到，根识才会被很好地有为法所造就的差别所影响，从而使根识以不同的方式运作，因此听觉意识必然只执着于一个声音，所以所有的声音都听不到。那么，听觉意识，作为所立宗，诗歌和歌曲等多种声音的集合所产生的喧嚣，怎么能被听到呢？不应该被听到，因为它必然只执着于一个声音。如果说听到喧嚣，只是同时听到许多非表义的声音，而不是同时听到许多表义的词语。那么，认为在纯粹的声音之外，存在着具有不同含义的表义的本质，这种说法，作为所立宗，仅仅是出于信仰的缘故而极度相信而已，因为这是一个没有道理的承诺。此外，在喧嚣之中，当其他声音保持沉默，而只有一个人发出知识的声音时，表义的声音怎么能被听到呢？不应该被听到，因为它只听到纯粹的声音。或者，听觉意识，作为所立宗，怎么能理解许多不同的纯粹的声音呢？不应该理解，因为即使是纯粹的声音，也必然只能听到一个一个的。如果不确定，那么表义的声音也同样不确定只能听到一个一个的。论证者们不认为纯粹的声音是表义的，因为无论是有先后部分的过失，还是先后部分不可能同时存在的过失，都是存在的。因此，他们说，由有顺序的纯粹的声音所表达的无分词语才是表义的。对于表义的词语来说，怎么会没有顺序呢？应该是有顺序的。
English
Therefore, the second part is divided into two points: refuting the difference of conditioned phenomena, and refuting the difference of virtuous deeds. The first point is: If it is said that sound can only be heard because it is a conditioned phenomenon produced by causes and conditions, and that sense consciousness also only takes conditioned phenomena as its object, so all sounds cannot be perceived simultaneously. Then, sound, as the subject of debate, by what causes and conditions does it change? It should not change, because it is impermanent. Furthermore, if sound can be heard, and the sense consciousness has been well conditioned by conditioned phenomena, then that person should also hear all sounds simultaneously. Because the sound you hear and all sounds are essentially the same. The second point is: If it is said that only because one sound can be heard, the sense consciousness is affected by the difference of being well conditioned by conditioned phenomena, thereby causing the sense consciousness to operate in different ways, therefore auditory consciousness must only grasp one sound, so all sounds cannot be heard. Then, auditory consciousness, as the subject of debate, how can the clamor of many sounds gathered together, such as poetry and songs, be heard? It should not be heard, because it must only grasp one sound. If it is said that hearing the clamor is only hearing many non-expressive sounds simultaneously, but not hearing many expressive words simultaneously. Then, the idea that there is an expressive essence with different meanings beyond pure sound, as the subject of debate, is merely an extreme belief due to faith, because it is an unreasonable commitment. Furthermore, in the clamor, when other sounds remain silent, and only one person emits the sound of knowledge, how can the expressive sound be heard? It should not be heard, because it only hears pure sound. Or, auditory consciousness, as the subject of debate, how can it understand many different pure sounds? It should not understand, because even pure sounds can only be heard one by one. If it is uncertain, then the expressive sound is also equally uncertain to be heard only one by one. The debaters do not consider pure sound to be expressive, because whether it is the fault of having prior and posterior parts, or the fault of the impossibility of prior and posterior parts existing simultaneously, both exist. Therefore, they say that the indivisible word expressed by the sequential pure sounds is expressive. For expressive words, how can there be no sequence? There should be a sequence.