Tibetan
ན་པ་སྐྱེད་ནུས་ཅི་བྱས་ཏེ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་དུ་ཆུག་མོད་དེ་སྒྲ་དོན་གཉིས་ལས་རྫས་ཐ་དད་ཡིན་ནམ་མ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། བློ་མ་འཁྲུལ་བས་སྒྲ་དོན་གཉིས་དང་རྫས་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དོན་གཉིས་ལས་རྫས་ཐ་དད་དུ་སྣང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་དུ་ཐལ། རྫས་སུ་གྲུབ་སྒྲ་དོན་དེ་ལས་ཐ་དད་མིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྒྲ་དོན་འབྲེལ་བྱེད་དུ་མི་རུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་ཡང་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲ་དོན་ལས་རྫས་གཅིག་དང་རྫས་ཐ་དད་གང་རུང་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྫས་ཐ་དད་དང་རྫས་གཅིག་འདི་ལས་གཞན་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན། ཁྱེད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་རྟོག་པས་བྱས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་འདྲེས་པར་སྣང་བའི་འབྲེལ་པ་ཐ་སྙད་དུ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག ཁྱེད་གཉིས་དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་ཆོས་ཅན། གཞན་སྒྲ་དོན་ལ་རག་ལུས་པའམ་གཞན་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རིམ་པ་ལྟར་རང་བྱུང་དུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་རྫས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདི་རྫས་གཞན་འགོག་པའི་གཞུང་ལ་ཡང་སྦྱོར་བ་ནི་གཞུང་གི་སྡོད་ཚུལ་དང་། ཡོད་རྫས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་རྟོགས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་བ་དོན་ལ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་དང་དོན་ལ་ཡོད་དམ་ཚིག་སོགས་དང་དོན་ལ་ཡོད། དང་པོ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་དང་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་བ་མེད་པར་ཐལ། རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་སྟོན་པ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན། ཚིག་དང་ངག་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་རང་གི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་བ་འདི་ཇི་ལྟར་ན་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྟོག་པས་ཀུན་བཏགས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་དངོས་པོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་སྒྲའི་སྐད་ཅིག་རང་མཚན་རྣམས་རེ་རེས་དོན་མི་སྟོན་ཅིང་ཚོགས་པ་མི་སྲིད་པས་ན་དངོས་ཀྱི་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ལ་རྟོག་པས་སྒྲའི་ཆ་ཤས་སྔ་ཕྱི་རྣམས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་ཞིང་སྣང་བ་ངག་ཚིག་དང་རྗོད་བྱེད་སོགས་སུ་འཇོག
Chinese
不能产生作用是因为没有做。第二，声音和意义的关系即使可以变成实物，那么声音和意义两者是实体不同还是不是？如果按照第一种情况，声音和意义的关系，作为有法，因为没有被错乱的智慧，所以会变成声音和意义两者和多种实体显现，因为声音和意义两者可以显现为实体不同。如果按照第二种情况，声音和意义的关系，作为有法，成为声音和意义本身，因为成立为实体的声音和意义与它没有差别。如果承认，就不能成为声音和意义的联系者。如果说既不是一也不是异，那么声音和意义的关系，作为有法，成为不是实物，因为不是声音和意义的实体一和实体异的任何一种。这是周遍的，因为没有实体异和实体一之外的事物。因此，声音和意义，作为有法，你们两者混合显现的关系是分别念所作，也就是增益，因为你们两者混合显现的关系在名言中成立，因为你们两者的事物自性是不同的。此外，声音和意义的关系，作为有法，其他依赖于声音和意义，或者其他如何变成声音和意义的关系，不会变成，因为按照次第是自然存在的，并且是实体存在的。这个运用在遮止他体的论典上，是不了解论典的住法和存在实体的能力。第三，如果知识之声的所说和能说的关系在意义上存在，那么是在文字和意义上存在，还是在词语等和意义上存在？如果按照第一种情况，文字，作为有法，没有自己所说意义和能说关系的事物，因为会变成没有显示自己所说意义者。如果按照第二种情况，词语和语言等，作为有法，你和自己所说意义的事物之间的实物性的关系如何能存在，不会存在，因为是分别念假立的，在意义上没有实物。而且，在听觉意识中显现的声音的刹那自相，每一个都不能显示意义，并且集合不可能，因此不是真实的能说，而是分别念将声音的前后部分执着为一体，并且将显现安立为语言词语和能说等。
English
It cannot produce an effect because it has not done so. Secondly, even if the relationship between sound and meaning can become a real entity, are sound and meaning two different entities or not? According to the first case, the relationship between sound and meaning, as the subject, because there is no mistaken wisdom, it will become that sound and meaning both appear as various entities, because sound and meaning both can appear as different entities. According to the second case, the relationship between sound and meaning, as the subject, becomes sound and meaning itself, because the sound and meaning established as an entity is no different from it. If admitted, it cannot become the linker of sound and meaning. If it is said that it is neither one nor different, then the relationship between sound and meaning, as the subject, becomes not a real entity, because it is not any of the entity one and entity different of sound and meaning. This is pervasive, because there is no object other than entity different and entity one. Therefore, sound and meaning, as the subject, the relationship in which you two appear mixed is made by conceptual thought, that is, superimposition, because the relationship in which you two appear mixed is established in name, because the nature of your two things is different. Furthermore, the relationship between sound and meaning, as the subject, how can others depend on sound and meaning, or how can others become the relationship of sound and meaning, it will not become, because it exists naturally according to the order, and it exists as an entity. Applying this to the treatise that prevents other entities is not understanding the abiding method of the treatise and the ability of existing entities. Third, if the relationship between the expressed and the expressing of the sound of knowledge exists in meaning, then does it exist in letters and meaning, or does it exist in words and so on and meaning? According to the first case, letters, as the subject, do not have the object of the relationship between their own expressed meaning and expressing, because they will become those who do not show their own expressed meaning. According to the second case, words and languages, etc., as the subject, how can this real relationship between you and the object of your own expressed meaning exist, it will not exist, because it is imputed by conceptual thought, and there is no object in meaning. Moreover, each of the momentary self-characteristics of the sound appearing in auditory consciousness cannot show meaning, and the collection is impossible, so it is not a real expresser, but conceptual thought grasps the previous and subsequent parts of the sound as one, and establishes the appearance as language words and expresser, etc.
Tibetan
་པས་ན་དེ་དག་དོན་ལ་མེད་དོ། །ཡི་གེ་ཡང་སྒྲའི་ཆ་ཤས་རང་མཚན་ལ་ཡི་གེའི་མིང་གིས་བཏགས་པ་དང་། དེ་དག་དུ་མ་ཚོགས་པ་རྟོག་པས་གཅིག་ཏུ་བཟུང་བ་མིག་འཛུམ་པའི་ཡུན་ཚད་ཡན་ཆོད་ལ་ཡི་གེ་མཚན་ཉིད་པར་བཞག་པ་གཉིས་ལས། དང་པོས་བརྗོད་བྱའི་དོན་མི་སྟོན་པར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། ཕྱི་མ་ནི་དངོས་མེད་ཡིན་པ་ངག་ཚིག་དང་འདྲའོ། །གཉིས་པ་རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཁྱབ་པ་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས་པ་དགག །ཕྱོགས་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ལ་བརྟགས་ནས་དགག མཚན་གཞི་ལ་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། བྱེད་པོ་མི་དྲན་གཏན་ཚིགས་དགག །འདོན་པ་ཐོག་མེད་གཏན་ཚིགས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒྱལ་དཔོག་པ་ན་རེ། རིག་བྱེད་ཆོས་ཅན། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་ཀྱང་འདོད་དེ། བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་ཟེར་རོ་ལོ། །འདི་ལའང་དེ་ལྟར་ཡིན་ནོ་ཞེས་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་དེས་ན་འཇིག་རྟེན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་དེ་ལ་ཕྱོགས་ཆོས་དང་། ཁྱབ་པ་གང་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་པས་བརྒྱད་པ་དང་། མིའུ་ཐུང་ལྷ་དང་། སྣ་ཚོགས་བཤེས་གཉེན་བྱེད་པ་པོར་དྲན་ལ། ཁྲོན་པ་རྙིང་པ་སོགས་ལ་རྟགས་ཞུགས་པས་ཁྱབ་པ་ཡང་མ་ངེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རིག་བྱེད་འདོན་པ་པོ་ལས་གཞན། བྱེད་པ་པོར་འདོད་པ་དབྱིག་གི་སྙིང་པོ་སོགས་ལའང་ཆོས་ཅན། འདོན་པ་པོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་སྟེ། འདོན་པ་པོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་ད་ལྟ་རིག་བྱེད་འདོན་པའི་ཐ་མ་སྐྱེས་བུ་འདི། སྔ་མ་གཞན་ལས་མ་ཐོས་པར་ནི་རིག་བྱེད་ཀྱི་ཡི་གེ་དང་། ཚིག་གི་བཀོད་པ་དག་ནི་བརྗོད་པའི་ནུས་པ་མེད་པས་འདོན་པ་པོ་སྔ་མ་སྔོན་དུ་སོང་པ་དེ་ལྟར་རོ། །དེས་ན་རིག་བྱེད་ནི་བྱེད་པ་པོ་ཐོག་མེད་དུ་གྲུབ་པས་མ་བྱས་པར་གྲུབ་བོ་ཞེས་དཔྱོད་པ་བ་འགའ་ཞིག་སྨྲའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྟགས་ན་བྱེད་པོ་ཐོག་མེད་དུ་མི་འགྲུབ། །ཐོག་མེད་གྲུབ་ཀྱང་མ་བྱས་པར་མི་འགྲུབ། །མ་བྱས་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་དོན་ཅན་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྡེབ་སྦྱོར་མཁན་པོས་སྤེལ་བ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞོན་ནུ་འབྱུང་བ་ཅན་ལྟ་བུ་ཡང་ཆོས་ཅན། གང་གིས་ན་དེ་ཡང་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་དེ་ལྟར་རྗེས་སུ་མི་དཔོག་སྟེ་དཔག་རིགས་པར་ཐལ། སྔ་མའི་མན་ངག་ཡོད་པ་ལས་གཞན་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་དག
Chinese
因此，那些在意义上是不存在的。文字也是声音的一部分，被赋予了文字的名称，并且这些众多的文字集合在一起，被概念执持为一个整体，在眼睛眨动的时间长度内，被认为是文字的定义，除了这两种情况之外。第一种情况已经解释过，它不显示所表达的意义。后一种情况是无实体的，类似于口头语言。第二，考察根本的理由并进行驳斥，有三种情况：驳斥包含宗法和能立；驳斥包含周遍；驳斥宗法本身的差别。第一种情况有两种：通过考察能立来驳斥；通过考察所立来驳斥。第一种情况有两种：驳斥作者不记得的理由；驳斥无始的诵读理由。第一种情况是：胜论派说，吠陀经，是所立，也被认为是人所未造，因为作者们不被记得。他们这样说。如果也像这样随声附和，那么世界将被邪恶的黑暗所笼罩，因为那个理由的宗法和周遍都没有成立。像这样，佛教徒记得第八者，弥乌同天，以及各种善知识是作者，并且对于旧井等，由于标志的进入，周遍也不确定。第二种情况有两种：陈述理由；驳斥它。第一种情况是：像这样，吠陀经的诵读者之外，也被认为是作者，对于自在根本等也是所立，先前的诵读者先于它，因为是诵读者。例如，现在诵读吠陀经的最后这个人，如果没有从先前的其他人那里听到，那么吠陀经的文字和词语的排列就没有表达的能力，因此先前的诵读者先于它。因此，吠陀经被认为是无始的作者所造，因此被认为是未造的，一些论师这样说。第二种情况有三种：如果考察，作者不会成立为无始；即使成立为无始，也不会成立为未造；即使成立为未造，也不会成立为具有真实意义。第一种情况是：像由组合者传播的年轻著作一样，也是所立。无论如何，它也不是人所未造，因此不能推断，因为可以推断。因为有先前的口诀，所以有其他的其他人。
English
Therefore, those are non-existent in meaning. Letters are also parts of sound, named as letters by their own characteristics, and when these many letters are gathered together, held as one by conception, they are considered as the definition of letters up to the duration of an eye blink, apart from these two cases. The first case has already been explained, it does not show the meaning to be expressed. The latter case is non-substantial, similar to verbal language. Secondly, examining the root reason and refuting it, there are three cases: refuting including the subject-property and the proof; refuting including the pervasion; refuting the difference of the subject-property itself. The first case has two aspects: refuting by examining the proof; refuting by examining the subject. The first case has two aspects: refuting the reason of not remembering the agent; refuting the reason of beginningless recitation. The first case is: the Vaiśeṣika says, the Vedas, are the subject, and are also considered to be unmade by humans, because the agents are not remembered. They say so. If one also echoes in this way, then the world will be covered by the darkness of evil, because neither the subject-property nor the pervasion is established for that reason. Like this, Buddhists remember the eighth one, the god Miu Thung, and various spiritual friends as agents, and for old wells etc., the pervasion is also uncertain because of the entry of the sign. The second case has two aspects: stating the reason; refuting it. The first case is: like this, other than the reciter of the Vedas, it is also considered as the agent, for the Svatantra-mulatantra etc. also, the previous reciter precedes it, because it is the reciter. For example, now this last person reciting the Vedas, if he has not heard from the previous others, then the letters and the arrangement of words of the Vedas do not have the ability to express, therefore the previous reciter precedes it. Therefore, the Vedas are considered to be made by a beginningless agent, therefore they are considered to be unmade, some logicians say so. The second case has three aspects: if examined, the agent will not be established as beginningless; even if established as beginningless, it will not be established as unmade; even if established as unmade, it will not be established as having true meaning. The first case is: like the young compositions propagated by the composer, it is also the subject. In any case, it is also not unmade by humans, therefore it cannot be inferred, because it can be inferred. Because there is a previous instruction, there are other other persons.