Tibetan
དང་པོ་ནི། འོ་ན་ཉེས་པ་ཟད་པའི་སྐྱེས་བུ་གཏན་མི་སྲིད་དམ་ཞེ་ན། ཆགས་སོགས་ཀུན་ཆོས་ཅན། རང་གི་མི་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་གཉེན་པོ་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཕེལ་ན་ཁྱོད་འགྲིབ་པ་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འགྲིབ་ན་ཁྱོད་ཕུལ་བྱུང་བསྟེན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་གང་ཟག་ལ་ལ་ཆོས་ཅན། ཟག་པ་ཉོན་མོངས་པ་ཀུན་ཟད་པར་འགྱུར་ཏེ། བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེ་ཡུན་རིང་དུ་གོམས་པ་ལས་སེམས་རྒྱུད་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཉེས་པ་ལན་གཅིག་ཟད་ཀྱང་སླར་ལྡོག་སྟེ་སྔར་ཉེས་པ་དང་བཅས་པའི་སེམས་ཕྱིས་ཉེས་མེད་དུ་འགྱུར་བ་དང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ལམ་གོམས་པས་འཁོར་བའི་ཉེ་བར་འཚེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ན་འཚེ་བ་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རང་མཚན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པས་ན་ཡང་དག་པའི་དོན་ལམ་གྱི་རང་བཞིན་ཡིན་པ་དང་། སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཉེས་པའི་གཉེན་པོར་གྱུར་པ་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་སྟེ་རྣམ་པར་འཚེ་བ་དང་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་དང་རང་བཞིན་མ་ཡིན་པའི་ཉེས་པ་དག་གིས་མི་ཟློག་སྟེ་ལམ་ལ་སྐྱོན་དང་ཉོན་མོངས་ལ་ཡོན་ཏན་མཐོང་མི་སྲིད་པས་དེ་སྤོང་བ་ལ་མི་འབད་ཅིང་འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་བློ་ནི་ལམ་བདག་མེད་རྟོགས་པ་དེའི་ཕྱོགས་འཛིན་པ་སྟེ་དེ་ཁོ་ན་ལ་འབད་རྩོལ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བདག་མེད་རྟོགས་པ་འཕེལ་འགྲིབ་ཀྱིས་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་འཕེལ་འགྲིབ་བྱེད་ན་ཉེས་པའི་རྒྱུ་བདག་འཛིན་དུ་འགྱུར་ཅིང་དེ་ལྟར་ན་གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྒྱུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། མི་འགལ་ཏེ། འཁོར་བའི་ཉེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཞིང་འཇིག་ལྟ་དེ་མ་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཉེས་པ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། མ་རིག་པའི་དབང་གིས་བདག་དེར་ཆགས་ཤིང་དེ་ལས་བདག་གི་བ་དེ་ལ་ཆགས། ཆགས་པ་དེ་གཉིས་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པའི་ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ནའོ། །མདོ་གཞན་ལས་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བ་རྒྱུའི་གཙོ་བོར་གསུངས་ཏེ། འཇིག་ལྟ་དེ་སྤངས་པ་ན་ཉེས་པ་རྣམས་སྤོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རིག་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག ཕྱོགས་གཅིག་མི་སླུའི་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་རིག་བྱེ
Chinese
第一，如果有人问：那么，过患断尽的补特伽罗是否永远不可能存在呢？答：贪著等一切法，都具有与自身不相符的对治品，即证悟无我。因为证悟无我增长，则贪著等减弱；证悟无我减弱，则贪著等更加旺盛。因此，某些补特伽罗，其一切漏、烦恼都会断尽。因为长期串习证悟无我，心相续会转变为证悟无我的自性。第二，如果有人问：过患即使断除一次，也会再次复发，就像先前具有过患的心，后来变得没有过患一样吗？答：通过修习道，远离一切轮回的逼恼，因此没有逼恼。无常等是具有自相之境的，因此是真实义道的自性。对于心的自性已转变为过患对治品者来说，颠倒错乱，也就是非理作意和非如实以及非自性的过患都无法阻碍它。因为不可能在道上见到过失，在烦恼上见到功德，所以不会努力断除道，即使努力了，心也会执持道的无我证悟，只会努力于此。第三，如果有人问：如果证悟无我的增长和减弱会导致过患（贪著等）之因的增长和减弱，那么过患之因就会变成我执，这样就与愚痴是过患之因的说法相矛盾了。答：不矛盾。因为一切轮回的过患都产生于坏聚见，而坏聚见就是无明。因此，说诸过患之因是愚痴是有道理的。因为在无明的支配下，会贪著于我，并由此贪著于我所。从这两种贪著中，会产生嗔恨等一切过患。其他经中说坏聚见是因的主要因素，因为断除坏聚见就能断除诸过患。第三，以理智之声成立真谛也是相似的，这有两方面：破斥以非人造之因成立，破斥以不欺骗一方之因成立。第一方面又分为两点：陈述所许，宣说驳斥。第一点是理智
English
Firstly, if someone asks: Then, is it forever impossible for a person who has exhausted their faults to exist? Answer: All phenomena such as attachment have an antidote that is incompatible with them, namely the realization of selflessness. Because if the realization of selflessness increases, then you (attachment, etc.) decrease; and if the realization of selflessness decreases, then you (attachment, etc.) become more prominent. Therefore, some individuals will have all their outflows and afflictions exhausted. This is because through long-term familiarization with the realization of selflessness, the mindstream transforms into the nature of that realization of selflessness. Secondly, if someone asks: Even if faults are exhausted once, will they revert again, just as a mind that previously had faults later becomes faultless? Answer: By familiarizing oneself with the path, one is separated from all the harms of samsara, and therefore there is no harm. Impermanence and so on are objects of their own characteristics, and therefore are the nature of the path of true meaning. For those whose mind's essence has become the antidote to faults, perverted views, that is, non-virtuous thoughts, non-reality, and non-self-nature faults, cannot hinder it. Because it is impossible to see faults in the path and merits in afflictions, one will not strive to abandon the path, and even if one strives, the mind will hold onto the path's realization of selflessness, and will only strive for that. Thirdly, if someone asks: If the increase and decrease of the realization of selflessness causes the increase and decrease of the cause of faults (attachment, etc.), then the cause of faults will become self-grasping, and in that case, it contradicts the statement that ignorance is the cause of faults. Answer: It does not contradict. Because all the faults of samsara arise from the view of the aggregates as a real self, and that view of the aggregates is ignorance. Therefore, there is a reason for saying that the cause of all faults is ignorance. Because under the influence of ignorance, one becomes attached to the self, and from that, one becomes attached to what belongs to the self. From these two attachments, all faults such as hatred arise. In other sutras, the view of the aggregates as a real self is said to be the main cause, because abandoning the view of the aggregates allows one to abandon all faults. Thirdly, establishing the truth through reasoning and sound is also apparent, and this has two aspects: refuting the establishment by the sign of being uncreated by a person, and refuting the establishment by the sign of not deceiving one side. The first aspect has two points: stating the assertion, and explaining the refutation. The first point is reasoning.
Tibetan
ད་ཆོས་ཅན། བདེན་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་ཉེས་པ་ཆགས་སོགས་རྣམས་ཡིན་ལ། དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རིག་བྱེད་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་མི་སླུ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ནི་དཔྱོད་པ་བ་ལ་ལ་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ཁྱབ་སྒྲུབ་དགག །རྩ་བའི་གཏན་ཚིགས་བརྟགས་ནས་དགག །རྩ་བའི་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། མགོ་མཚུངས་རིགས་པས་དགག ཁས་བླངས་འགལ་བས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིགས་བྱེད་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་དོན་ཅན་ཅིས་མིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། བརྗོད་དོན་སྟོན་པ་གང་ཞིག སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ནི་ཤེས་རབ་དང་སྙིང་རྗེ་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་ཡིན་ལ་དེ་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་སངས་རྒྱས་པ་གཞན་དག་བརྗོད་པར་བྱེད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་འགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་ཚིག་རྣམས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་མིན་ཡང་དོན་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྟོན་སྲིད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་དོན་ཤེས་པར་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུ་བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉེས་སྤོང་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྟེ། རིག་བྱེད་སྒྲ་དོན་གྱི་འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུས་བརྡ་བྱས་པ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། དོན་གང་ལ་བརྡ་སྦྱར་བ་རིག་པ་མེད་པར་ཁྱོད་ལས་བརྗོད་དོན་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། བརྡ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྒྲ་དོན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་བའི་དབང་གིས་ཁྱོད་ལས་དོན་གོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱེས་བུས་བརྡ་ལས་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་བ་དེ་ནི་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་པས་དེ་ལས་དོན་གོ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། རིག་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བརྟགས་པ་བརྡའི་འབྲེལ་པ་ལས་གཞན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་པ་དག་ལ་དོན་གོ་བའི་ནུས་པ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། བརྡ་སྦྱར་ན་དོན་གོ་བར་བྱེད་ལ་མ་སྦྱར་ན་རང་བཞིན་གྱིས་འབྲེལ་པ་ཡོད་ཀྱང་དོན་གོ་བར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བརྗོད་དོན་ལ་བརྟགས་ནས་དགག འབྲེལ་བ་ལ་བརྟགས་ནས་དགག རྗོད་བྱེད་ལ་
Chinese
现在，作为论题的事物，具有真实的意义，因为它是表达意义的，并且不是由人所造作的。这是周遍的。词语具有虚假意义的原因是过失、贪执等等，而这些依赖于人。因此，吠陀是不会欺骗所表达的意义的，这是某些论理学家所说的。第二部分有三个方面：驳斥根本的理由的周遍；通过考察来驳斥根本的根据；驳斥根本理由的所立宗。第一部分有两个方面：以相同的推理方式驳斥；以违背承诺的方式驳斥。第一种情况是：吠陀，作为论题的事物，怎么不是具有虚假意义的呢？因为它是表达意义的，并且不是由人所造作的。这是周遍的。词语是真实的原因是智慧和慈悲等等的功德，而这些依赖于人，这是其他的佛教徒所说的。第二部分有两个方面：确立反驳；驳斥过失的避免。第一种情况是：吠陀的词语，作为论题的事物，即使你的自性不是由人所造作的，也可能显示虚假的意义，因为从你那里了解意义的原因——约定俗成，是依赖于人的。第二部分有两个方面：陈述过失的避免；驳斥它。第一种情况是：理由不成立，因为吠陀声音和意义的关系不是由人约定俗成的，而是自性成立的。第二种情况有两个方面：以荒谬的推论驳斥；通过分析来驳斥。第一种情况是：吠陀的声音，作为论题的事物，在不了解约定俗成的情况下，也会从你那里理解所表达的意义，因为不依赖于约定俗成，声音和意义通过自性的联系，从你那里理解意义。如果说，人通过约定俗成使自性的联系变得清晰，因此从那里理解意义。吠陀的声音，作为论题的事物，通过你所考察的约定的联系之外，自性的联系将不具有理解意义的能力，因为约定俗成则能理解意义，不约定俗成，即使有自性的联系也不能理解意义。第二部分有三个方面：通过考察所表达的意义来驳斥；通过考察关系来驳斥；对于能表达的
English
Now, the subject matter, it has a true meaning, because it expresses meaning, and it is not made by humans. This is pervasive. The reason why words have false meanings is faults, attachments, etc., and these depend on humans. Therefore, the Vedas do not deceive the meaning expressed, this is what some logicians say. The second part has three aspects: refuting the pervasiveness of the root reason; refuting the root basis by examining it; refuting the thesis of the root reason. The first part has two aspects: refuting with the same reasoning method; refuting by violating the commitment. The first case is: Vedas, as the subject matter, how is it not having false meanings? Because it expresses meaning, and it is not made by humans. This is pervasive. The reason why words are true is the merits of wisdom and compassion, etc., and these depend on humans, this is what other Buddhists say. The second part has two aspects: establishing the refutation; refuting the avoidance of faults. The first case is: the words of the Vedas, as the subject matter, even if your nature is not made by humans, it may show false meanings, because the reason for understanding meaning from you—convention, depends on humans. The second part has two aspects: stating the avoidance of faults; refuting it. The first case is: the reason is not established, because the relationship between the Vedic sound and meaning is not conventionally established by humans, but is established by nature. The second case has two aspects: refuting with absurd inference; refuting by analyzing. The first case is: the Vedic sound, as the subject matter, without understanding the convention, the expressed meaning will be understood from you, because without relying on convention, sound and meaning understand meaning from you through the connection of nature. If it is said that humans clarify the connection of nature through convention, therefore meaning is understood from there. The Vedic sound, as the subject matter, through the connection of convention that you have examined, the connection of nature will not have the ability to understand meaning, because convention can understand meaning, without convention, even if there is a connection of nature, it cannot understand meaning. The second part has three aspects: refuting by examining the expressed meaning; refuting by examining the relationship; for the expressible