Tibetan
གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་མདོར་བསྟན་དང་སྦྱར་མི་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་མ་བྱུང་ཡང་རྣམ་འགྲེལ་དུ་དེ་དང་སྦྱར་དགོས་པས་སྐབས་འདིར་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཞེས་པས་ཀྱང་དོན་འདི་ཉིད་གསལ་བར་བྱས་ཏེ། མདོར་བསྟན་དུ། མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །ཞེས་གསུངས་པའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་ལས་གཞན་པའི་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ངོས་འཛིན་པའི་དབང་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གི་བཤད་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གང་ལ་སྦྱར་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པ་མི་སྣང་བའི་ཚུལ་ཡང་གོང་དུ་བཤད་ཟིན་ཏོ། །གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་འདི་རྣམས་མ་རྙེད་པར་བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བཞི་ཙམ་ཞིག་ལ་ངོས་འཛིན་པ་དང་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་གཏན་མེད་པར་འདོད་པ་རྣམས་ནི་གད་མོ་བྲོ་བའི་རྒྱུའོ། །གཉིས་པ་ནི། ཁ་ཅིག་ཚད་མ་གཉིས་ལོག་པས་སྐལ་དོན་མི་ཁེགས་ཀྱང་ལུང་ལོག་ན་ཁེགས་ཏེ། ལུང་གིས་དོན་ཐམས་ཅད་ལ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འདི་འགོག་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། སྒྲ་ཙམ་དོན་ལ་མ་ངེས་ལྟར་སྣང་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཅན་ཚིག་མ་གྲུབ་ལྟར་སྣང་ཡིན། །རིགས་སྒྲ་བདེན་དོན་བསྒྲུབ་པའང་ལྟར་སྣང་ཡིན། །དེས་ན་ལུང་ཙམ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་འཁྲུལ། །ནང་འགལ་བསྟན་ཏེ་སྨྲ་བ་པོ་ལ་སྨད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་བ་མེད་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །དེ་ལ་ལུང་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་རྣམས་ཆོས་ཅན། དེ་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རང་མཚན་ཡོད་པར་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། རང་གི་བརྗོད་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་རང་མཚན་དང་། ལྷན་ཅིག་ཏུ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། སྨྲ་བ་པོའི་རྒྱུད་ལ་ཀུན་སློང་གི་བསམ་པ་སྟོན་པ་སྟེ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་སྲིད་དེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགལ་བར་དོགས་པའི་ལུང་ཚིག་དྲང་། །ལུང་དོན་བཤད་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དངོས་པོ་ལ་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན་ན། ཚད་མ་མདོར། ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། །ཅེས་རྗེས་དཔག་ཏུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དེ་རྗེས་དཔག་མཚན་ཉིད་པར་གསུངས་པ་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་རྟོགས་ལྡན་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པ་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་ཚད་མས་འ
Chinese
由于不必与《略义释》结合，所以此处没有出现，但在《释量论》中必须与它结合，所以此处出现了。 “若无则不生，体性无故。”也阐明了这个道理。在《略义释》中说：“若无则必不生，似因异于彼。”这是就认定异于“若无则必不生”的似因而说的。对于其他人的说法，似因广说与何者结合才能成立顺现，这种方式也已经在前面说过了。如果不能找到这些极其广大的论典，而仅仅认定中间的四句偈颂，并且认为根本没有似因广说，这些都是令人发笑的原因。第二，有些人说，两种量相违不能遮遣所应遮，但若教证相违则能遮遣，因为教证遍及一切事物。对此进行遮破有五点：唯声于义不定，是为似现。具差别之词不成，是为似现。以类声立真实义，亦为似现。故仅教言于所说义，有谬误，乃显内相违，是为呵责语者。第一有二：以无关联故，非为能立。于此遮遣与教相违。第一是：作为陈述的声，是所立。以彼存在作为理由，不能成立自己的陈述外境的自相存在，因为自己的陈述外境的事物自相，以及同时若无则不生之体性不存在的缘故。因此，作为陈述的那些声，是所立。能够显示语者的相续中的动机意乐，即能成立，因为如此成立的三相齐全的缘故。第二有二：端正怀疑相违之教言。说教义后成立无违。第一是：作为陈述的声，若非外境之正量，则与量论中“可信之语是不欺诳，由总相而作随行之比量”所说的比量相违。答：此非说彼为比量之自相，然于具证者于极隐蔽事作取舍时，以事物力量之量而
English
Since it is not necessary to combine with the "Summary Explanation of Reasoning," it did not appear here, but in the "Commentary on Valid Cognition," it must be combined with it, so it appears here. "If there is no cause, there is no effect, because of the absence of its nature." This also clarifies this point. In the "Summary Explanation," it says, "If there is no cause, there is certainly no effect, the pseudo-reason is different from that." This is because it is based on identifying the pseudo-reason as different from "If there is no cause, there is certainly no effect." Regarding the explanations of others, the way in which the extensive explanation of pseudo-reasons can be combined with anything to establish a seemingly harmonious appearance has already been explained above. Those who cannot find these extremely vast treatises and only identify the four intermediate verses, and who think that there is no extensive explanation of pseudo-reasons at all, are a cause for laughter. Second, some say that if two valid cognitions contradict each other, they cannot refute the object to be refuted, but if scriptural authority contradicts, it can refute, because scriptural authority pervades all things. To refute this, there are five points: Mere sound is uncertain about the meaning, it is a pseudo-appearance. A word with a distinction is not established, it is a pseudo-appearance. Establishing a true meaning with a generic sound is also a pseudo-appearance. Therefore, mere words are mistaken about the meaning to be expressed, revealing internal contradictions, and are a reproach to the speaker. The first has two parts: Because there is no connection, it is not a valid proof. Here, we refute the contradiction with scripture. The first is: The sounds that are expressed are the subject. By stating that they exist as a reason, it is not established that the objects outside of one's expression have their own characteristics, because the objects outside of one's expression and the nature of not arising without being together do not exist. Therefore, those sounds that are expressed are the subject. It can show the motivation and intention in the speaker's mind, that is, it can establish it, because the three aspects of such establishment are complete. The second has two parts: Correcting the scriptural words that are suspected of contradiction. Establishing non-contradiction after explaining the meaning of the scripture. The first is: If the sounds that are expressed are not valid cognition of external objects, then it contradicts the inference stated in the Compendium on Valid Cognition, "Trustworthy words are not deceptive, and inference follows from the general characteristic." Answer: This does not say that it is the characteristic of inference, but when a realized person engages in accepting and rejecting extremely hidden things, by the power of the valid cognition of things,