Tibetan
པར་མི་བྱེད་པ་དེ་ནི་བཟུང་དུ་ཟིན་ཡང་མ་བཟུང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་པ་དེར་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དོན་དུ་གཉེར་བ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཚད་མ་མ་ཡིན་པར་བརྗོད་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཞེས་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱི་དོན་ལ་སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག མངོན་སུམ་ངེས་པར་འདོད་པ་དང་། ངེས་པ་མི་སྐྱེད་ཀྱང་ཚད་མ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་བཀག་གོ་ཞེས་སྨྲ་བ་ནི་མི་འཐད་དེ། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ས་ན་ཚད་མ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ན་ངེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། མ་གྲུབ་ན། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་ན་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་པར་ཐལ་ལོ། །དེས་ན་འདི་དག་གི་དོན་ཀུན་ཏུ་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་མ་ཡིན་ན་རང་སྟོབས་དང་གཞན་སྟོབས་གང་རུང་གིས་ངེས་པ་འདྲེན་པས་ཁྱབ་ཞེས་པའི་དོན་ཏེ། རྒྱས་པར་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་ཡོད་ན་མེད་ངེས་འགྲུབ། །མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའི་རྣམ་གྲངས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་མེད་ངེས་གོ་བྱེད་མི་སྲིད་དམ་སྙམ་ན། རྟགས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་སྟེ་སྣང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་ཅན་གྱི་མ་དམིགས་པ་ལ་ལ་མེད་ངེས་གོ་བར་བྱེད་པ་ལ་ཚད་མ་སྟེ་རྟགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་ན་མེད་པར་ངེས་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་མ་དམིགས་པས་མེད་པ་མི་འགྲུབ་ཅེས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་འགལ་ཏེ། ཡོད་ཀྱང་རང་བཞིན་ཏེ་རང་གི་ངོ་བོ་མཐོང་བས་མི་ཤེས་ཤིང་ཤེས་བྱེད་རྟགས་ལས་ཀྱང་མི་ཤེས་པའི་སྐལ་དོན་ལ་མ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་མི་འགྲུབ་སྟེ། དེ་ཡོད་པ་ལ་ཚད་མས་དམིགས་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འབྲེལ་ལྔ་བཀག་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ། །འགལ་ལྔ་དམིགས་པས་མེད་ངེས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་བཀག་པས་འགྲུབ། །སྣང་རུང་རང་བཞིན་བཀག་པས་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མི་སྣང་བ་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཆོས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་བའི་ལྡོག་པ་གྲུབ་ན་སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་འབྲེལ་བ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་དང་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གཉིས་ཀྱི་ནང་ནས་ལྡོག་པ་དང་དངོས་སུ་གྲུབ་ཅིང་། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་གཞན་ཐམས་ཅད་མཐར་དགག་བྱ་ཚད་མས་མ་དམིགས་པའི་སྒོ་ནས་དགག་བྱ་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པར་གསུངས་པས་མཐར་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་པ་དངོས་སུ་གྲུབ་བོ་ཞེས་ག
Chinese
所谓“不执取，即是已抓住却未抓住”，以及“对于不产生定解者，一切行相皆不容许作为目的，因此可说是非量”。除此之外，则不是。如是所说之义，一些古代论师认为，是现量决定，并遮止了“不产生定解亦非量”的说法，此说并不合理。因为在佛地会变成无量，因为彼处没有产生定解之因。若不成立，则佛之智慧若是现量，则不遍。因此，这些的意义是，如果一切世俗的量是凭借自力或他力中的任何一种而引出定解，则是周遍的意义。已于总义中广说。第二，分二：若有差别，则成立无定。宣说成立无定之差别。第一，若认为于未观待之相上，不可能有无定之了知。则成为相之殊胜，即具有显现可能之差别者的未观待，有些能使了知无定，对于此，量即成为正确的相，因为若显现可能而不观待，则周遍于决定无有。若问，那么“未观待不能成立无有”之说，岂非相违？答曰，不相违。因为对于虽有，然以自性，即以自之体性，不能由见而知，且亦不能由能知之相而知的境况，未观待则不能成立无定，因为对于彼有，量不周遍于观待之故。此理即是言说之故。第二，分二：遮止五种关系而成立无定。观待五种相违而成立无定。第一，分二：遮止因与遍而成立。遮止显现可能之自性而成立。第一，若于不显现之未观待相之法上，成立彼生关系的遣返，那么对于显现可能之未观待因，如何成立关系？答曰，对于因与遍之未观待因，在彼生关系与一体关系的随行与遣返二者之中，实际成立遣返。并且，所有显现可能之未观待因，最终皆说成是由量未观待之门，而成立所破为决定无有，因此最终实际成立一体关系，如是说。
English
That which does not grasp is said to be "already grasped but not grasped," and "for that which does not generate certainty, all aspects are not allowed as an aim, therefore it can be said to be non-valid cognition." Otherwise, it is not. Regarding the meaning of these statements, some ancient scholars believe that it is direct perception that is certain, and they reject the statement that "not generating certainty is also non-valid cognition," which is not reasonable. Because in the Buddha-ground, it would become non-valid cognition, because there is no cause for generating certainty there. If it is not established, then if the wisdom of the Buddha is direct perception, it is not pervasive. Therefore, the meaning of these is that if all conventional valid cognitions are those that lead to certainty by either self-power or other-power, then it is the meaning of pervasiveness. It has already been extensively explained in the general meaning. The second has two parts: If there is a difference, then the certainty of absence is established. Explaining the distinctions of establishing the certainty of absence. The first is: If one wonders whether it is impossible to understand the certainty of absence from the sign of non-observation. Then it becomes the excellence of the sign, that is, the non-observation of that which has the distinction of being able to appear, some of which cause the understanding of the certainty of absence, and for this, valid cognition becomes a correct sign, because if it is possible to appear and is not observed, then it is pervasive with the certainty of absence. If one asks, then doesn't the saying "non-observation does not establish absence" contradict this? The answer is, it does not contradict. Because for that which exists, but by its own nature, that is, by its own essence, cannot be known by seeing, and also cannot be known by the knowable sign, non-observation does not establish the certainty of absence, because for that which exists, valid cognition is not pervasive with observation. This reasoning is because it is a statement. The second has two parts: Establishing the certainty of absence by negating the five relations. Establishing the certainty of absence by observing the five contradictions. The first has two parts: Establishing by negating the cause and the pervader. Establishing by negating the nature of being able to appear. The first is: If on the dharma of the non-appearing non-observed sign, the reversal of the relationship of arising from that is established, then how is the relationship established for the reason of the non-observed that is able to appear? The answer is, for the non-observed reason of cause and pervader, among the two of following and reversing in the relationship of arising from that and the relationship of being one entity, the reversal is actually established. And all the other non-observed reasons that are able to appear are ultimately said to establish the object to be negated as the certainty of absence through the door of the non-observation by valid cognition, therefore ultimately the relationship of being one entity is actually established, as it is said.
Tibetan
སུངས་པ་རྣམས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྟོན་པ་ལས། དུ་བའི་རྒྱུ་མེ་མི་ཤེས་ན་སྟེ་མ་དམིགས་པ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་འབྲས་བུ་དུ་བ་ནི་མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་ཤིང་མི་དམིགས་པ་ལའང་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་ཤིང་ཙམ་གྱི་དོན་གྱི་རང་བཞིན་ཤ་བ་མེད་པ་རྟགས་ཅན་དུ་བྱས་པ་ལ་རྟགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་གལ་ཏེ་གཞི་འགར་ཡོད་ན་ལྟར་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་པའི་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་གིས་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་དེ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་མི་རུང་གི་རྒྱུ་དང་ཁྱབ་བྱེད་མ་དམིགས་ན་འབྲས་བུ་དང་ཁྱབ་བྱ་མེད་པས་མ་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྣང་རུང་སྟེ་བུམ་པ་ལྟ་བུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ་མི་སྲིད་པར་ནི་གྱུར་པ་ན་ཆོས་ཅན། སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་དམིགས་སུ་རུང་བ་ལས་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལས་གཞི་འགར་སྣང་རུང་བུམ་པའི་དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། སྣང་རུང་བུམ་པ་མ་དམིགས་ན་མེད་པས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གྲང་རེག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི་རྟགས་སུ་བྱས་པ་ལས་གཞི་འགར་ཁྱོད་མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་མི་གནས་པའི་འགལ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཡང་ཁྱོད་དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། དོན་གསུམ་བཟུང་ནས་འགལ་མེད་བསྒྲུབ། །སྒྲ་དོན་རང་མཚན་ཡིན་པ་དགག །སྒྲ་དོན་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །དཔྱད་ཡུལ་རང་མཚན་ཁོ་ནར་བསྟན། །ལུང་དང་འགལ་བའི་དོགས་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ལ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ཡོད་ངེས་འགོག་པ་ནི། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་ན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གཙོ་བོ་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པའི་རྟགས་འདི་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། མེད་ངེས་བསྒྲུབ་པའམ་ཡོད་ངེས་འགོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཡོད་ན་དགག་མི་ནུས་ཤིང་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་མི་འཐད་ལ། མེད་ན་ཆོས་ཅན་མེད་པས་རྟགས་དེའི་ཕྱོགས་མེད་ཅིང་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་ཚིག་མི་འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། ཐོག་མ་མེད་པའི་བག་ཆགས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་སུ་བསྒྲུབས་པ་སྟེ་སྒྲོ་བཏགས་པའི་སྒྲ་དོན་གྱི་ཆོས་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་གསུམ་ཡོད་དེ། ཡོད་པ་དངོས་པོ་ལ་བརྟེན་པ་དང་།
Chinese
从循序渐进地阐述这些方面来说，如果不知道烟的原因——火，那么，未见（不可得）为法。在某个基上，果——烟，被确立为不存在，因为这样确立的方式具备三个条件。对于未见的自性树木，也是法。在某个基上，仅仅树木的意义的自性，被作为不存在沙瓦的特征，这个特征是正确的，因为这样确立的方式具备三个条件。也就是说，如果它存在于某个基上，那么通过不见（不可得）的原因和遍，可以理解到果和遍不存在，否则就不是这样，因为如果不见（不可得）显现不了的原因和遍，那么果和遍不存在就不遍及。第二种情况是，如果显现可能，比如瓶子，没有见到瓶子的原因是遮蔽等等不可能发生，那么，显现可能为法。如果显现可能的瓶子的事物存在，那么从可以见到却未见到的特征来看，就可以理解到在某个基上不存在显现可能的瓶子的事物，因为如果未见到显现可能的瓶子，那么就遍及不存在。第二种情况是，冷触为法。你和它不能同时存在的矛盾被作为特征，因此可以确定在某个基上你是不存在的，因为即使存在和你不能同时存在的矛盾的事物，也会妨碍你的存在。第三种情况有五点：一、抓住三个意义来确立不矛盾；二、驳斥声音的意义是自相；三、如果驳斥声音的意义就会变成过失；四、显示考察的对象仅仅是自相；五、消除与经文相矛盾的疑虑。第一点，有些人说，用未见的特征来阻止确定存在，如果确立确定不存在，那么陈那（Dignāga）说，主物不是存在的，因为是未见的。这个所说的特征不是未见的特征，因为不能确立确定不存在或者不能阻止确定存在。如果主物存在，就不能驳斥，说不存在的词语不合理。如果不存在，因为法不存在，所以那个特征就没有所依，而且主物这个词语也不适用。如果这样说，那么，从没有开始的习气，从先前先前产生的分别念所完全确立，也就是虚构的声音的意义的法，是法。有三种形态：存在依赖于事物，和
English
In terms of explaining these aspects in a sequential manner, if one does not know the cause of smoke—fire, then, non-apprehension (non-perception) is the subject. On some basis, the result—smoke, is established as non-existent, because the way of establishing it possesses three conditions. For the non-apprehension of the nature of trees, it is also the subject. On some basis, the nature of the meaning of merely trees, is taken as the characteristic of non-existence of shawa, this characteristic is correct, because the way of establishing it possesses three conditions. That is to say, if it exists on some basis, then through the non-apprehension of the cause and pervader, one can understand that the result and the pervaded do not exist, otherwise it is not so, because if the non-apprehension of the cause and pervader that cannot appear, then the non-existence of the result and the pervaded is not pervasive. The second case is, if appearance is possible, such as a vase, the reason for not seeing the vase is that obscuration etc. cannot occur, then, appearance possible is the subject. If the entity of the appearance possible vase exists, then from the characteristic of being able to be seen but not being seen, one can understand that on some basis the entity of the appearance possible vase does not exist, because if the appearance possible vase is not seen, then it pervades non-existence. The second case is, cold touch is the subject. The contradiction that you and it cannot exist simultaneously is taken as the characteristic, therefore it can be determined that on some basis you are non-existent, because even if there exists a contradictory entity that cannot exist simultaneously with you, it will hinder your existence. The third case has five points: 1. Grasping three meanings to establish non-contradiction; 2. Refuting that the meaning of sound is self-characterized; 3. If the meaning of sound is refuted, it will become a fault; 4. Showing that the object of investigation is only self-characterized; 5. Eliminating the doubt of contradicting the scriptures. The first point, some say, using the characteristic of non-apprehension to prevent the determination of existence, if establishing the determination of non-existence, then Dignāga said, the primary thing is not existent, because it is non-apprehended. This said characteristic is not the characteristic of non-apprehension, because it cannot establish the determination of non-existence or cannot prevent the determination of existence. If the primary thing exists, it cannot be refuted, and the words saying non-existence are unreasonable. If it does not exist, because the subject does not exist, then that characteristic has no basis, and the word primary thing is also not applicable. If one says so, then, from the beginningless habit, completely established by the discrimination arising from the previous previous ones, that is, the dharma of the meaning of the fabricated sound, is the subject. There are three forms: existence depends on things, and