Tibetan
མེད་པ་དངོས་མེད་ལ་བརྟེན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་ཤེས་བྱ་ལ་བརྟེན་པ་རྣམས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ལ་མེད་ཅེས་པའི་ཚིག་སྦྱོར་བ་མི་འཐད་པ་དང་། ཆོས་ཅན་མེད་པའི་སྐྱོན་མེད་དེ། སྒྲ་དོན་གསུམ་ལས་དངོས་མེད་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན་སྒྲུབ་པ་ལ་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བའི་ཉེར་ལེན་ཅན་དུ་མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པ་གང་ཞིག གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དེ་ཉིད་ནི་མེད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཡོད་ན་གཙོ་བོ་རང་མཚན་མེད་པར་འགལ་ཏེ། སྒྲ་ཐམས་ཅན་དོན་དམ་སྟེ། རང་མཚན་ལ་མཐའ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་ཡིན་པས་སྒྲ་དོན་དང་རང་མཚན་གཅིག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱིས་རྟག་མི་རྟག་ཏུ་མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི་དོན་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། རྟག་ཅེས་པ་དང་མི་རྟག་ཅེས་པའི་སྒྲ་རྣམས་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྒྲ་དེ་གཉིས་འཇུག་པའི་རྒྱུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་དང་། འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ད་ལྟ་ཚིག་མི་འཇུག་པར་ཐལ། ད་ལྟ་རང་མཚན་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རྫུན་པ་ཡི་དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་མཚན་ལ་རྗོད་བྱེད་དུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟོག་པའི་བློ་ལས་སྣང་བའི་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་དུ་འདོད་དེ། རྗོད་བྱེད་གང་ཞིག་རང་མཚན་ལ་དངོས་སུ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་རྟགས་དེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་འགོག་པ་མ་ཡིན་གྱི་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཉིད་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཅེས་འགོག་པ་ཡིན་ཅེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ལ་བསྙོན་ནས་མེད་པ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་ལ་སྟེ་དེ་དག་གི་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་དང་ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཆོས་ཀྱི་རྟེན་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ནི་ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འདོད་དེ། ཆོས་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པ་རྐྱང་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཡན་གར་བའི་ཆོས་གཙོ་བོས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་པའི་རྐྱང་པ་ནི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་དེའི་ངོར་རྟགས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མི
Chinese
因为无依赖于非有，二者都依赖于所知。因此，对于论师所说的理由，加上“无”这个词是不合理的，而且没有法不存在的过失。在声音、意义三者中，如果主要非有的声音意义是为了成立主要事物没有近取，那么不观察到它具有主要事物的近取，就是成立那样的理由。因为主要的声音意义本身不是没有，因为有“主要”这个词的组合。第二，如果主要的声音意义存在，那么主要自相矛盾，因为一切声音都是究竟的，一定是进入自相，因此声音意义和自相是一体的。如果这样说，那么对于不同观察者看到常与无常的不同差别的事物，如瓶子等，作为法，常与无常的声音就不应进入，因为这两个声音进入的原因是常与无常二者都不存在。对于过去和未生，也作为法，现在这个词不应进入，因为现在不存在自相。有些词也作为法，不应成为虚假意义的，因为进入自相作为能说，因此会产生过失，所以这些声音作为法，被认为是来自分别心的显现之义境，因为任何能说都不会真实进入自相。第三，如果论师所说的理由不是遮止主要自相，而是遮止主要声音意义本身不存在，那么对于否定主要声音意义，想要用无作为理由来成立，那么按照那些人的观点，成立主要不存在的理由，作为法，法主要声音意义和法不存在的集合，不应成为你的所立，因为法的所依主要声音意义已经被你否定了。如果承认，仅仅法不存在是所立，那么没有被主要所区分的单独不存在的法，作为法，因为不想要主要，所以在辩论者面前，理由的所立不...
English
Because non-existence depends on non-things, and both depend on knowables. Therefore, it is unreasonable to add the word "non-existence" to the reason stated by the teacher, and there is no fault of the absence of the subject. Among the three of sound, meaning, if the sound meaning of the main non-existence is to establish that the main thing does not have a close grasp, then not observing that it has the close grasp of the main thing is the reason for establishing it as such. Because the main sound meaning itself is not non-existent, because there is a combination of the word "main". Second, if the main sound meaning exists, then the main self-contradiction, because all sounds are ultimate, must enter the self-character, so the sound meaning and the self-character are one. If you say so, then for the different things seen as constant and impermanent by different observers, such as vases, etc., as the subject, the sounds of constant and impermanent should not enter, because the reason for the entry of these two sounds is that both constant and impermanent do not exist. For the past and the unborn, also as the subject, the word "now" should not enter, because the self-character does not exist now. Some words also as the subject, should not become the meaning of falsehood, because entering the self-character as the expresser, therefore there will be faults, so these sounds as the subject, are considered to be the object of the meaning of appearance from the mind of distinction, because any expresser does not really enter the self-character. Third, if the reason stated by the teacher is not to prevent the main self-character, but to prevent the main sound meaning itself from existing, then for denying the main sound meaning, wanting to establish non-existence as the reason, then according to those people's point of view, the reason for establishing the main non-existence, as the subject, the collection of the subject, the main sound meaning and the non-existence of the dharma, should not become your established, because the basis of the dharma, the main sound meaning, has been denied by you. If you admit that only the non-existence of the dharma is the established, then the single non-existence of the dharma that has not been distinguished by the main, as the subject, because you do not want the main, so in front of the debater, the established of the reason does not...
Tibetan
ན་པར་ཐལ། ཕྱིར་རྒོལ་དེས་གྲུབ་བཞིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་མེད་ཅེས་མི་བསྙོན་ལ་དེ་ཉིད་གཙོ་བོ་ཞེས་པའི་སྒྲའི་འཇུག་ཡུལ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཉིད་སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་པར་ཁས་ལེན་པ་རྣམས་ཀྱིས་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ཡོད་པ་དང་མེད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས་ཁྱོད་ལ་བརྟགས་པ་ན་ཁྱོད་རང་མཚན་གྱི་དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། སྤྱིར་རང་མཚན་འདི་ལས་འབྲས་བུ་འབྱུང་བ་རག་ལས་པའི་ཕྱིར། གཙོ་བོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་ལ་དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་དེ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་ངམ་མི་བཟང་ཞེས་འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་པས་ཅི་ཕན་ཏེ་མི་ཕན་པ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱེད་ན། མདོ་ལས་གང་ཡང་བརྟགས་པའི་ཆོས་མི་དམིགས་པ་ཞེས་གཙོ་བོ་རང་མཚན་ཆོས་ཅན་དུ་བྱས་ནས་དེ་མ་དམིགས་པས་རྟགས་སུ་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་ཡི་དོན་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། བཏགས་པ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་དངོས་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉིད་ཀྱིས་སོ། །སྒྲ་དོན་དེ་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པར་མ་གྲུབ་པ་སྟེ་མ་དམིགས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་གཙོ་བོ་དངོས་པོ་བ་ལ་བརྟེན་པ་མེད་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་གླང་པོས་གསུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མ་དམིགས་པ་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ། བཞི་པ་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐའ་དཔྱད་པ་དང་། དོན་དངོས་སོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་འདི་མན་ཆད་འུ་ཡུག་བས། །བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །ཞེས་པའི་འཕྲོས་དོན་ཁོ་ནར་བྱས་ནས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ལ་མ་སྦྱར་བ་ལ་བརྟེན་ནས་བོད་ཕྱི་མ་ཕལ་ཆེར་དེའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བར་བྱེད་དོ། །གཞུང་དེའི་འཕྲོས་དོན་ཡིན་པས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་རྒྱས་བཤད་ཡིན་པ་ལ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་གནོད་པ་མེད་དེ། རྒྱས་བཤད་བཞི་པོ་སྔ་མ་སྔ་མའི་མཇུག་ལ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་འཕྲོས་པ་སྔར་བཤད་ཟིན་ཅིང་། གཞུང་འདི་མན་ཆད་ཀྱི་བརྗོད་བྱའི་གཙོ་བོ་དང་། སྡོད་པའི་གནས་ལ་བརྟགས་ན་ཡང་ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་མན་ཆད་ཀྱི་གཞུང་ཚོགས་ཆེས་ཆེ་བ་རྣམས་ཀྱིས་གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཕྱིར་རོལ་པའི་གྲུབ་མཐའ་ལ་སྦྱར་ནས་བཤད་འདུག་པའི་ཕྱིར་དང་། རྣམ་ངེས་ལས་
Chinese
不成立，因为反驳者正在成立它。第四，如果对方不否认主体的声音有意义，并声称它本身就是“主体”这个声音的适用对象，那么，主体，作为有法，当你们这些不否认声音有意义的人，用它是否有作用的差别来考察你时，你自己的自相的实物本身就是应该考察的，因为一般来说，从这个自相产生结果是依赖于它的。主体，作为有法，对你的声音的意义进行探究考察有什么用呢？没有用，因为你的声音的意义不是有作用的。例如，就像有欲望的人们考察人妖是美还是不美，有什么用呢？没有用一样。第五，如果声音的意义作为有法，如果对方提出，经部中说“任何被考察的法都不可得”，这与将主体自相作为有法，并说它不可得，从而作为理由相违背。那么，主体的声音的意义本身，作为有法，被称为假立，因为它本身就是分别念的对境。这个声音的意义不成立是依赖于作为实物的主体，也就是这个不可得，作为有法，理智派的陈那论师说，主体的声音的意义不依赖于作为实物的主体，是成立这一点的理由的法，因为它是不可得的意思。 广说似是而非的理由。 第四，广说似是而非的理由分为二：边际考察和实际内容。第一，从本文以下，仅将“与教典的章节无关”作为附加意义，而不将其与广说似是而非的理由相结合，因此大多数后来的藏人都遵循它。因为它是该文本的附加意义，所以对它是广说似是而非的理由没有任何损害，因为四个广说都是前一个的结尾附加后一个，这之前已经说过了。并且，如果考察本文以下的主要内容和停留的位置，也非常清楚，因为从本文以下的大多数文本集合都将其与外道的宗义相结合进行了解释，并且在《释量论》中
English
It is not established, because the opponent is establishing it. Fourth, if the opponent does not deny that the sound of the subject has meaning, and claims that it itself is the object to which the sound "subject" applies, then, the subject, as the subject of a property, when you, those who do not deny that sound has meaning, examine you with the distinction of whether it has a function or not, then your own self-characterized entity itself is what should be examined, because in general, the production of results from this self-characterization is dependent on it. Subject, as the subject of a property, what is the use of investigating and examining the meaning of your sound? It is useless, because the meaning of your sound is not functional. For example, just as what is the use of those with desires examining whether a hermaphrodite is beautiful or not beautiful? It is useless. Fifth, if the meaning of sound is taken as the subject of a property, if the opponent proposes that the Sutra says "any dharma that is examined is not found," this contradicts taking the self-characterized subject as the subject of a property and saying that it is not found, thereby being stated as a reason. Then, the meaning of the subject's sound itself, as the subject of a property, is said to be imputed, because it itself is the object of conceptual thought. This meaning of sound is not established as being dependent on the subject as a real entity, that is, this non-finding, as the subject of a property, the logician Dignāga said that the meaning of the subject's sound is not dependent on the subject as a real entity, is the dharma of the reason for establishing this point, because it is the meaning of non-finding. Explanation of the expanded fallacious reasons. Fourth, the expanded explanation of fallacious reasons is divided into two: marginal examination and actual content. First, from this text onwards, only taking "unrelated to the chapter of the treatise" as an additional meaning, and not combining it with the expanded explanation of fallacious reasons, therefore most later Tibetans follow it. Because it is the additional meaning of that text, there is no harm to it being the expanded explanation of fallacious reasons, because the four expanded explanations are the latter adding to the end of the former, which has been said before. And, if one examines the main content and the place of dwelling from this text onwards, it is also very clear, because most of the collections of texts from this text onwards have explained it by combining it with the tenets of the outsiders, and in the Pramāṇasamuccaya