Tibetan
ནི། གཏན་ཚིགས་སུ་བྱས་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཡོད་པ་དེའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྟགས་སུ་བཟུང་བ་མེད་པར་དངོས་པོ་ཙམ་ཞིག་ནི་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པ་ན་དངོས་པོ་དེ་ཙམ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་ཏུ་རུང་སྟེ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་རང་གི་མཐུན་དཔེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི་ཆོས་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱོད་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད་ཆོས་གཉིས་ཀའི་ཆོས་གང་ཡང་རྟགས་སུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལྟར་གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དེ་ལ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡོད་ཆོས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་སུ་གྲུབ་པ་མེད་པར་ཐལ། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་ཉིད་ཡོད་པ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པའི་ཆོས་ཤེས་བྱ་ཆོས་ཅན། གཙོ་བོ་རང་མཚན་པ་དངོས་པོར་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མེད་པའི་ཆོས་དོན་བྱེད་མི་ནུས་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཐལ་བ་འདྲ། དངོས་པོར་ཡོད་པ་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །བཞི་པ་ནི། ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་ཡང་མི་རུང་སྟེ། ཡོད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཤེས་འདོད་མེད། །གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འཁྲུལ། །མེད་ཆོས་སྒྲུབ་ན་ཁྱབ་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་ན་གོ་བྱེད་ཡིན་ཅིང་ཡོད་པ་དེ་ལས་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་དེ་བློས་ཀྱང་དེ་ལྟར་བུར་ངེས་པ་ནི་གོ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་གྱི་དེ་ལྟར་མ་ངེས་པའི་ཡོད་ཆོས་ལ་སོགས་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱབ་པ་མ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟགས་ཆོས་ཁྱབ་བྱ་ཁྱབ་བྱེད་དུ་ངེས་ན་ཆོས་འདི་ལྡོག་པ་ན་རྟགས་དེ་ལྡོག་པ་ངེས་པར་བྱེད་དེ། དཔེར་ན་རྗེས་འགྲོའི་ངག་གིས་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས་བྱས་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་རྟག་ན་མ་བྱས་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པའམ་ལྡོག་པའི་ངག་གིས་མ་བྱས་པས་ནི་མི་འཇིག་པ་ལ་ཁྱབ་པར་ངེས་པ་ན་བྱས་ན་མི་རྟག་པས་ཁྱབ་པ་ཤུགས་ལ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞུང་འདིའི་དོན་ཡོད་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་
Chinese
如果有人问：在推理中也是一样的吗？回答是：并非将存在本身的差别，如声音的存在，作为理由，而是仅仅将事物本身作为论证声音无常的论据时，那么事物本身就是法，成为论证声音无常的正确论据，因为它成立为所证的同品法，并且在自己的同类例子中，周遍于自己的所证之法——无常，没有后行缺失的过失。第三种情况是：存在的事物是法，在自性上，如何能以理由来成立所证，不能成立，因为在自性上，你所要成立的，无论是有法还是无法，都不能作为理由。例如，自性本身不成立具有作用等有法作为同品法，因为自性本身的存在尚未成立。依赖于有和无二者的法，所知是法，成为成立自性本身在事物中存在的正确理由是不对的，因为你用它来成立的周遍是错误的。不存在的法，如不能起作用等，是法，有同样的过失，因为它与事物存在相违。第四种情况是：存在本身也不能作为理由，如果成立有法，则没有知识的必要；如果成立二者，则周遍错误；如果成立无法，则周遍相违。如果有人问：为什么？回答是：如果存在的自性被所证之法周遍所成立，即确定，那么它就是能知；如果从存在中确定了周遍的自性，如无常，那么心也同样确定它是能知之法；如果不能这样确定，那么有法等就不是所证之法，因为不能以周遍不确定的理由来成立所证。因此，如果理由法确定为周遍和被周遍，那么当这个法反过来时，理由也必定反过来。例如，如果通过后行之语确定了无常本身周遍于所作，那么如果常，则必定周遍于非所作，或者通过反过来之语确定了非所作周遍于不坏，那么如果所作，则必定周遍于无常。这部论著的意义是，存在是成立声音无常的论据。
English
If someone asks: Is it the same in reasoning? The answer is: It is not that the difference of existence itself, such as the existence of sound, is taken as a reason, but when only the thing itself is taken as an argument to prove the impermanence of sound, then the thing itself is the subject, and it becomes a correct argument to prove the impermanence of sound, because it is established as the property of the homogeneous class of what is to be proven, and in its own similar examples, it pervades its own property to be proven—impermanence, without the fault of lacking subsequent occurrence. The third case is: The existing thing is the subject, on the self-nature, how can the reason establish what is to be proven, it cannot be established, because on the self-nature, what you want to establish, whether it is an existing property or a non-existing property, cannot be taken as a reason. For example, the self-nature itself does not establish having function etc. as an existing property as a property of the homogeneous class, because the existence of the self-nature itself has not been established. The dharma that depends on both existence and non-existence, knowable is the subject, it is not correct to be a correct reason for establishing the self-nature itself as existing in things, because the pervasion that you use to establish it is wrong. The non-existing dharma, such as not being able to function, etc., is the subject, and has the same fault, because it contradicts the existence of things. The fourth case is: Existence itself cannot be taken as a reason, if the existing property is established, then there is no need for knowledge; if both are established, then the pervasion is wrong; if the non-existing property is established, then the pervasion is contradictory. If someone asks: Why? The answer is: If the nature of existence is established as pervaded by the property to be proven, that is, determined, then it is the knowable; if the nature of pervasion is determined from existence, such as impermanence, then the mind also determines that it is the knowable dharma; if it cannot be determined in this way, then the existing property etc. is not the dharma to be proven, because the to-be-proven cannot be established by a reason whose pervasion is uncertain. Therefore, if the reason dharma is determined as the pervader and the pervaded, then when this dharma is reversed, the reason must also be reversed. For example, if it is determined by the subsequent statement that impermanence itself pervades what is made, then if it is permanent, it must pervade what is not made, or if it is determined by the reversed statement that what is not made pervades what is indestructible, then if it is made, it must pervade what is impermanent. The meaning of this treatise is that existence is the argument for establishing the impermanence of sound.
Tibetan
དུ་རུང་བའི་དཔེར་བྱས་པ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་རུང་བ་བཞིན་ཞེས་བརྗོད་པར་སྣང་བས་སྔ་མའི་འཕྲོས་དོན་དུ་གསལ་ཞིང་། རྣམ་ངེས་ལས། འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །ཞེས་པའི་དེ་མ་ཐག་ཏུ། རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི། །ཞེས་སོགས་སྨོས་ནས་བར་གྱི་གཞུང་འདི་མ་བྱུང་བས་ཀྱང་གྲུབ་བོ། །འདིར་ཡོད་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བཤད་པ་ནི་རྒྱ་གར་གྱི་ཡོད་པ་དང་དངོས་པོ་སྐད་དོད་གཅིག་པའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན་ལ། བོད་དུ་ནི་གཞན་སེལ་གྱི་ཡོད་པ་དང་དོན་ལ་ཡོད་པ་གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཡོད་པའི་ཐ་སྙད་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོ་རྣམས་སུ་གསུངས་པས་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་ཡོད་པ་ནི་དངོས་པོ་ཉིད་ལ་གཟུང་བར་བྱའོ། །གསུམ་པ་ངེས་བྱེད་ལྟོས་མེད་གཏན་ཚིགས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་རིགས་པ་སྟོན། །རིགས་པ་དེ་ཉིད་གཞན་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་འགོད། ཕྱོགས་ཆོས་སྒྲུབ། གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ཡང་དག་གི་གཏན་ཚིགས་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པའི་བདག་གཅིག་གི་འབྲེལ་བ་གྲུབ་ན་སྔར་བཤད་པའི་གཏན་ཚིགས་བྱས་ཡོད་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་མི་རྟག་པ་རང་ཆས་སུ་ཇི་ལྟར་འབྲེལ་ཞེ་ན། ཐོག་མར་མཐུན་དཔེའི་སྟེང་དུ་བསྒྲུབ་པ་ནི། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་འཇིག་པ་ནི་རང་གི་ངོ་བོས་ཏེ་རང་ཆས་སུ་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། རང་གི་དངོས་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རང་གི་དངོས་རྒྱུ་ལས་རང་གི་འཇིག་པ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་བསྒྲུབ། རང་རྒྱུད་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་བོ་ཞེ་ན། བུམ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ནི་ཆོས་ཅན། ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་སྟེ་མི་འཇིག་པ་སྲིད་པར་ཐལ། རང་གི་འཇིག་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བུམ་པ་འཇིག་པ་དེའི་རྒྱུ་ཐོ་བ་ལ་སོགས་པ་མང་པོ་ཡོད་པས་འཇིག་པར་ངེས་སོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ན་ཡང་བུམ་པ་འགའ་ཞིག་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། འཇིག་པ་མི་སྲིད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། འཇིག་རྒྱུ་ཐོ་བ་སོགས་དང་མ་ཕྲད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ཕྱིས་འབྱུང་དང་ཕྲད་ཀྱང་རྒྱུ་ཙམ་གྱིས་རང་གི་འབྲས་བུ་དེ་བསྐྱེད་པར་མ་ངེས་པ་དེས་ན་བུམ་པའི་འཇིག་པ་ཕྱིས་རྒྱུ་དང་ལྡན་པར་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་བུམ་པའི་འཇིག་པའི་རྒྱུར་བརྟགས་པའི་ཐོ་བ་སོགས་ནི་ཐམས་ཅད་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བུམ་པ
Chinese
似乎可以像用声音无常来作为成立声音是无常的论据一样来表述，这清楚地表明了前者的延续意义。在《释量论》中，“如坏灭之果及有性”之后紧接着说“因无故坏灭”，因为中间没有出现这段论述，所以也成立了。这里将“有”作为理由来阐述，是按照印度语中“有”和“事物”是同义词的情况来做的。但在藏语中，遣余之“有”和意义上之“有”这两种“有”的术语，在各大论典中都有阐述，因此要成立无常的“有”，就必须理解为事物本身。第三，阐述决定性的无待缘的理由分为两部分：在同品例证上展示理路；将该理路应用于其他事物。第一部分分为三点：确立理由；成立法性；总结成立的意义。第一点是：对于自性之相的正因，如果成立了与所立之法自性相关的本体同一关系，那么就成立了之前所说的理由，那么所立之法无常是如何与自性相关的呢？首先，在同品例证上成立：瓶子，作为所立，其自身的坏灭是与其自身体性，即自性相关联的，因为其自身的实有因不由自主地从其自身的实有因中产生。第二部分分为两点：以极端推论来成立；以自续之相来成立。第一点是：如果说理由不成立，那么瓶子等事物，作为所立，必然会看到不变，即不可能坏灭，因为其自身的坏灭依赖于自身因之外的其他因。如果说瓶子的坏灭有很多因，比如锤子等，所以必然会坏灭，那么即使那样，某些瓶子，作为所立，也不可能坏灭，因为有可能没有遇到坏灭之因锤子等。如果说即使遇到后来的因，也不能确定仅仅凭借因就能产生其自身的结果，因此那些说瓶子的坏灭具有后来之因的人们，你们所认为的瓶子坏灭之因的锤子等，一切都是所立，你
English
It seems that it can be expressed like using sound impermanence as the reason for establishing that sound is impermanent, which clearly shows the continued meaning of the former. In the Compendium on Valid Cognition, immediately after "like destruction's effect and existence itself," it says "because there is no cause, destruction," because this intermediate treatise did not appear, it is also established. Here, explaining "existence" as a reason is done according to the situation where "existence" and "thing" are synonymous in Indian languages. But in Tibetan, the terms "existence" for exclusion and "existence" in meaning are both explained in the major treatises, so to establish impermanence with "existence," it must be understood as the thing itself. Third, explaining the definitive, independent reason is divided into two parts: showing the reasoning on the example of similarity; applying that reasoning to other things. The first part is divided into three points: establishing the reason; establishing the property of the subject; summarizing the established meaning. The first point is: for the correct reason of the nature sign, if the identity relationship of the self that is inherently related to the dharma to be established is established, then the reason previously stated is established, so how is the dharma to be established, impermanence, inherently related? First, establishing on the example of similarity: a pot, as the subject, its own destruction is related to its own nature, that is, inherently, because its own substantial cause arises from its own substantial cause without depending on other causes. The second part is divided into two points: establishing by extreme inference; establishing by self-continuum sign. The first point is: if it is said that the reason is not established, then objects such as pots, as the subject, must be seen as unchanging, that is, impossible to be destroyed, because their own destruction depends on causes other than their own cause. If it is said that the destruction of a pot has many causes, such as a hammer, so it will inevitably be destroyed, then even so, some pots, as the subject, will not be able to be destroyed, because it is possible that they will not encounter the cause of destruction, such as a hammer. If it is said that even if the later cause is encountered, it is not certain that the cause alone can produce its own result, therefore, all those who say that the destruction of a pot has a later cause, such as the hammer, which you consider to be the cause of the destruction of the pot, are the subject, you