Tibetan
་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ལ་ཆོས་ཅན། གནས་སྐབས་ཐ་དད་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་པར་འགྱུར་བ་དེ་མི་སྲིད་པར་ཐལ། དངོས་པོ་ཐ་དད་དུ་ངེས་པ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདི་ཡན་ཆད་དུ་གཞན་ལུགས་འགོག་པའི་སྐབས་ཀྱི་སྤྱི་ཐམས་ཅད་ནི་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་དངོས་མེད་གཞན་སེལ་སྒྲའི་སྒོ་ནས་བཤད་པ་ནི། དངོས་པོ་ལ་རང་གི་ངོ་བོ་ཡོད་པས་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་གམ་སྙམ་པའི་དོག་པ་སྲིད་ན་ཡང་དངོས་མེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བརྗོད་པའི་སྒྲས་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་དངོས་པོ་བ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་བྱ་བ་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ལ་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དངོས་མེད་ཅེས་པའི་སྒྲ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་གྱི་རིགས་མི་མཐུན་དེ་དག་ཉིད་རྣམ་པར་གཅོད་པའམ་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ་སྟེ། རྗོད་བྱེད་ཀྱི་སྒྲ་གང་ཞིག་ཡུལ་ལ་དངོས་པོའི་དབང་གིས་འཇུག་པ་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདི་ནི་རིགས་གཏེར་ལས། དངོས་པོ་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པ་ནི། །དངོས་པོ་མེད་ལ་ལྟོས་མི་དགོས། །དངོས་མེད་རྒྱུ་ཡིས་མ་བསྐྱེད་པས། །དངོས་པོ་བཀག་ནས་བློ་ངོར་བསྒྲུབ། །ཞེས་གསུངས་ཏེ། དངོས་པོ་ཡིན་ན་རང་གི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པས་ཁྱབ་ཀྱང་ཡུལ་ཅན་གྱི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པ་དང་། དངོས་མེད་ཡིན་ན་གཞན་སེལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་པའི་དོན་ཏེ་གཞན་སེལ་གྱི་གནད་ལ་འདི་མེད་ཁ་མེད་དུ་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཁྱད་པར་དག་ལྟོས་གཉིས་སུ་དབྱེ། །དག་པ་བ་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སྔར་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་དེ་ངེས་པར་བྱ་བའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གཅིག་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རང་བཞིན་གྱི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་གཉིས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་ལ་རྟགས་ཀྱི་རང་ལྡོག་བློ་ལ་འཆར་བ་རྟགས་དེའི་ཁྱད་པར་བྱེད་ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གཞན་བློ་ཡུལ་དུ་འཆར་བ་ལ་ལྟོས་པའི་ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་མི་ལྟོས་པའི་འབའ་ཞིག་པ་གཉིས་སུ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་ནི། སྒྲ་འཇིག་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འབྲས་བུ་བྱས་པའམ་རྩོལ་བྱུང་ངམ། སྐྱེ་ལྡན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལྟ་བུ་དང་། གཉིས་པ་ནི་ཡོད་པ་ཉིད་དང་དངོས་པོ་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྩོད་པ་དང་ལན་ནོ། །དང་པོ་ནི། གྲངས་ཅན་པ་ན་རེ། གལ་ཏེ་ཡོད་པའི་རང་བཞིན་དེ་མི་རྟག་སོགས་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་རུང་ན་ཡོད་པ་དེ་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའང་ཇི་ལྟར་མ་ཡིན་ཏེ། ཡིན་པར་མཚུངས་པས་གཙོ་བོ་ཡོད་པར་བསྒྲུབ་ནུས་པ་ལ་གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་སྒྲུབ་ན་དགོས་པ་མེད་ལ། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པར་ཡོད་པ་གྲུབ་ན་གཙོ་བོ་འགྲུབ་ཀྱང་ཁྱད་པར་དེ་འདྲ་བ་དེ་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་སུ་མི་རུང་ཞེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དམ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཡོད་པ་རྟགས་སུ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་ཏེ། ཡོད་ཙམ་རྟགས་སུ་བྱེད་ན་དགོས་པ་མེད། ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་སྒྲའི་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་སོ། །དེས་ན་ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གཏན་ཚིགས་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་གཉིས་ཀ་དག་ལས་ཉམས་པར་མཚུངས་སོ་ཤེ་ན། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་། །བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་མེད། །རྟགས་སུ་བཟུང་ན་བསྒྲུབ་བྱ་གོ་བྱེད་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན་ན། ཚད་མས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཡོད་ཙམ་མམ། གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་རྟག་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པའི་ཡོད་པ་གང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་གཙོ་བོ་ཡོད་མེད་རྩོད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྤྱིའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཙམ་དུ་ནི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་སྔར་རྒོལ་གྱི་དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། ཁྱོད་དེ་འདྲ་བ་ཡང་ཕྱིར་རྒོལ་ལ་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལྟར་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཁྱད་པར་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་ཁྱད་པར་དེ་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགའ་ཞིག་གི་སྟེང་དུ་རྟགས་ཀྱིས་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ལྡན་གྱི་དཔེ་གང་ལ་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཡོད་ཙམ་བསྒྲུབ་པ་ལ་དགོས་པ་མེད་པས་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་པ་ཡིན་ན་ཡོད་པ་དེ་རྟག་གཅིག་ལ་སོགས་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བྱེད་དགོས་པར་འགྱུར་ཞིང་ཁྱད་པར་དེ་ཆོས་ཅན་གང་གི་སྟེང་དུ་ཡང་བསྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པས་ན་གཙོ་བོའི་སྟེང་དུ་ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འཐད་དོ། །གཉིས་པ་
Chinese
说你将自性合一，有法。暂时不同将自性合一是不可能的，因为没有确定是不同的事物。到此为止，所有驳斥其他宗义的情况，都应知是事物总相派。第二，从非事物遣余声的角度来阐述：事物有其自性，因此或许会怀疑境有法的声识是否由事物的力量而生起，但非事物有法。你的言说之声并非是要说你的自性是事物，因为你没有自性。因此，称作“非事物”之声，有法。成立为唯有断除或遣除那些不相同的境之类别才得以言说，因为任何能诠之声都不可能由境的事物力量而生起。正如《理藏》中所说：“事物由因所成，不需依赖非事物。非事物不由因所生，遮止事物于心中成立。”意思是说，如果是事物，则遍及自性真实成立，但境有法的声识是通过遮止而生起；如果是非事物，则遍及是遣余，对于遣余的关键，这是不可或缺的。第二，讲述所依能立的差别，分为二：分为差别与观待二者，对于清净者，则消除诤论。第一，那么，先前所说的与所立之法自性相关的，必须确定的自性之因是什么呢？为了成立所立之法，如声音无常等，所说的自性之因，有法。你有二者，因为你具有在心中显现能立自相，以及观待能立的差别法之差别显现于心识境中，或者不观待的唯一性二者。第一种，如为了成立声音是坏灭的，而安立果或勤发，或有生之物作为能立；第二种，如安立有自性与事物作为能立。第二分为二：诤论与回答。第一，数论师说：如果有的自性是无常的
English
You who claim that nature is united, subject. It is impossible for temporary differences to unite in nature, because there is no certainty that they are different things. Up to this point, all situations refuting other tenets should be understood as the general characteristic of things. Second, explaining from the perspective of the sound of negation of non-things: Things have their own nature, so there may be doubt as to whether the sound consciousness of the object of law arises from the power of things, but non-things have the nature of law. Your statement is not meant to say that your nature is a thing, because you have no nature. Therefore, the sound called "non-thing," subject. It is established that only by cutting off or eliminating those different categories of objects can it be said, because it is impossible for any expressive sound to arise from the power of the thing of the object. As it is said in the "Treasure of Reasoning": "Things are made by causes, and do not need to rely on non-things. Non-things are not produced by causes, so they are established in the mind by blocking things." It means that if it is a thing, then it pervades the true establishment of its own nature, but the sound consciousness of the object of law arises through negation; if it is a non-thing, then it pervades being a negation, and this is indispensable for the key to negation. Second, explaining the difference between the basis of certainty and the sign, divided into two: divided into difference and dependence, for the pure, eliminate disputes. First, then, what is the nature of the reason that must be determined, which is related to the nature of the proposition mentioned earlier? In order to establish the proposition, such as sound is impermanent, etc., the nature of the reason stated, subject. You have two, because you have the self-image of the sign appearing in the mind, and the difference of the difference of the sign's distinguishing dharma appearing in the mind consciousness, or the uniqueness of non-dependence. The first, such as establishing the result or effort, or living things as the sign in order to establish that sound is destructive; the second, such as establishing existence and things as the sign. The second is divided into two: dispute and answer. First, the Samkhya says: If the nature of existence is impermanent
Chinese
如果存在可以作为成立的理由，那么在证明主物存在时，所要证明的又怎么会不是呢？因为是一样的，所以如果能够证明主物存在，那么如果仅仅在作为有法、以量成立的事物之上证明存在，就没有必要了。如果成立的是存在的差别，比如常一等等，那么主物虽然成立，但这样的差别在例子中没有后随，所以没有理由说理由不能成为所证的法，是这样吗？这和把存在作为理由也是一样的。如果仅仅把存在作为理由，就没有必要。存在的差别，比如声音的存在，没有后随。因此，存在的差别没有后随，原因在于理由和所证的法两者都同样缺失。第二，有四点：如果作为所证，就没有所证的定义。如果作为理由，就具备理由的定义。如果作为所证，就没有正确的能证。如果作为理由，就是所证能理解。第一点是：如果存在是所证的法，那么在以量成立的有法之上，仅仅是存在，或者是在主物之上，以常一所区分的存在，哪个是所证的法？如果是前者，那么主物存在与否的争论中，对于敌方和己方双方来说，在共同显现中成立的共同有法上，仅仅以存在来区分，那么所要证明的那个有法，你不是为了他人而要证明的正确的所证，因为从你那里，先前敌方的一些意义也不会成立，而且你这样的存在，对于反驳者来说也没有阻碍。如果是后者，那么如果在主物之上，把具有常等等差别的存在作为所证，那么这样的差别，作为有法，在某些基础上无法通过理由来成立，因为证明它的理由会变成在任何有法例子中都没有后随的。因为证明仅仅存在没有必要，所以如果把存在作为所证，那么必须把以常一等等区分的存在作为所证，而这样的差别在任何有法之上都无法证明，因此在主物之上证明存在是不合理的。第二
English
If existence can be a valid reason for establishment, then how can it not be what is to be established when proving the existence of the principal? Because it is the same, if one can prove the existence of the principal, then if one only proves existence on the basis of a subject that is established by valid cognition, there is no need. If what is established is a difference of existence, such as permanence and oneness, then although the principal is established, such a difference has no subsequent concomitance in the example, so is there no fault in saying that the reason cannot be a property to be proven? This is the same for making existence the reason. If one only makes existence the reason, there is no need. The difference of existence, like the existence of sound, has no subsequent concomitance. Therefore, the lack of subsequent concomitance of the difference of existence is the same in that the reason is deficient in both the reason and the property to be proven. Secondly, there are four points: If taken as what is to be proven, it does not have the definition of what is to be proven. If taken as the reason, it fulfills the definition of the reason. If taken as what is to be proven, there is no correct means of proof. If taken as the reason, it is what is to be proven that is understandable. The first is: If existence is the property to be proven, then on the subject established by valid cognition, is it merely existence, or is it existence distinguished by permanence and oneness on the principal, which is the property to be proven? If it is the former, then in the debate over whether the principal exists or not, for both the proponent and opponent, on the common subject established in common appearance, merely distinguishing it by existence, then that subject to be proven, you are not a correct object to be proven for the sake of others, because from you, some of the opponent's meanings will not be established, and such existence of you is not obstructed for the rebuttal. If it is the latter, then if one takes existence with differences such as permanence as what is to be proven on the principal, then such a difference, as a subject, cannot be established by reason on some bases, because the reason for proving it will become one that has no subsequent concomitance in any example of a subject possessing the property. Because there is no need to prove mere existence, if existence is made what is to be proven, then existence distinguished by permanence and oneness must be made what is to be proven, and such a difference cannot be proven on any subject, therefore proving existence on the principal is unreasonable. Second