Tibetan
ཕྱི་ལྷན་ཅིག་ཏུ་སྦྱར་ནས་གཅིག་ཏུ་ངོ་ཤེས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། སྤྱི་རྐྱང་ངོ་ཤེས་བློ་ཡི་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ཡིས་གྲོགས་བྱས་གསལ་བ་རྒྱུར་མི་འཐད། །སྤྱི་ལ་ལྟོས་པའི་དུ་མ་རྒྱུར་མི་འཐད། །གང་རུང་ལ་ལྟོས་སྤྱི་ཡང་རྒྱུར་མི་འཐད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་སྤྱི་ལས་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་སྐྱེ་བར་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ལྟར་ནའང་ངོ་ཤེས་ཀྱི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། གསལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་ཉིད་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ན་སྤྱི་འཛིན་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་སྤྱི་དེ་ཙམ་ཁོ་ན་རྣམ་པར་ཤེས་པར་ཐལ། སྤྱི་ཁོ་ན་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་གསལ་བ་མི་ཤེས་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱི་ཁོ་ན་ཤེས་པའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདོད་ན་ནམ་ཡང་ནི་སྤྱི་དེ་ལྡན་གསལ་བ་གཉིས་འབྲེལ་པར་མ་བཟུང་བར་ཐལ། གསལ་བ་མི་ཤེས་པ་དེ་ཡི་ཚེ་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། དེ་ཡང་འདོད་ན་གསལ་བ་དེ་ལ་སྤྱི་ཡོད་དོ་ཞེས་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས་ཏེ་མི་འདོགས་པར་ཐལ། གསལ་བ་རྣམས་སྤྱི་དེ་དང་ལྡན་པའི་འབྲེལ་པར་ངེས་པར་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། བསལ་བ་ཁས་བླངས་སོ། །གཉིས་པ་ནི་གལ་ཏེ་སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཅིག་གིས་གྲོགས་བྱས་པའི་གསལ་བ་རྣམས་སྤྱི་འཛིན་ཤེས་པའི་དམིགས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་སྤྱི་འཛིན་གྱིས་གསལ་བ་མི་ཤེས་པའི་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། སྤྱི་དངོས་པོ་བ་གཅིག་ཆོས་ཅན། དེ་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ཀྱི་ཐ་དད་པ་ཉིད་སེལ་ཏམ་ཅི་སྟེ་སེལ་བར་ཐལ། ཐ་དད་མ་བསལ་ན་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཡང་སྟེ་ཐ་དད་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ལ་སྤྱི་གཅིག་གི་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འདོད་པ་ལས་ཁྱོད་ཀྱིས་གསལ་བ་ཐ་དད་རྣམས་སྤྱི་འཛིན་སྐྱེད་བྱེད་དུ་བྱས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་གལ་ཏེ་སྤྱི་དང་བྲལ་བའི་དུ་མས་སྤྱི་བློ་མི་བསྐྱེད་ཀྱི་གསལ་བ་དུ་མའང་སྤྱི་གཅིག་ལ་ལྟོས་ན་ཐ་དད་མིན་པ་སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་སྐྱེད་ཅེ་ན། སྤྱི་འཛིན་གྱི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྐྱེད་པ་ལ་གསལ་བ་དེ་རྣམས་ནུས་པ་མེད་པར་ཐལ། གསལ་བ་དེ་དག་སོ་སོ་མེད་པར་ཡང་སྤྱི་དེ་གཅིག་གིས་ཀྱང་ཁྱོད་སྐྱེད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་སྤྱི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ཡིས་གསལ་བ་གཟུང་དོན་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན་པར་ཐལ། གསལ་བ་ལ་ཁྱོད་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ཐལ་བ་དང་པོ་མ་ངེས་ཏེ། ཇི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པ་རེ་རེ་ལས་མིག་
Chinese
为了之后一同结合而能够统一认识。第二方面有四点：单单总法不适合作为认识智慧的因。总法以助伴方式也不适合作为明觉的因。依赖于总法的众多不适合作为因。依赖于任何一个的总法也不适合作为因。第一点是：他人认为从总法产生认识的智慧，按照这种观点，认识的智慧是法相，不依赖于明觉，仅仅将总法作为所取义而产生是不行的，因为有过于宽泛的过失。如何呢？总法执持是法相，应成为总是仅仅对总法进行辨识，因为仅仅将总法作为所取义而产生。如果承认，则会陷入不明觉的过失，因为仅仅认识总法。如果也承认这一点，那么任何时候总法和具有总法的明觉二者都不会被关联执持，因为不明觉的时候就是这样。如果也承认这一点，那么如何安立“明觉具有总法”这样的名称呢？不应安立，因为明觉等不会确定为与总法具有关联。驳斥已经承认。第二点是：如果说，总法以一个事物的方式作为助伴的明觉等，是总法执持认识的对境之因，因此总法执持不会有不明觉的过失。总法以一个事物的方式是法相，它是否消除那些明觉的差别性呢？如果消除，则会陷入消除差别性。如果不消除差别性，因为差别性的缘故，那些明觉不应成为一个总法的辨识之因，因为你已经将差别性的明觉作为总法执持的生起之因。第三点是：如果说，与总法分离的众多不会产生总法之智，但是众多的明觉如果依赖于一个总法，则不具有差别性，会产生总法执持之智。总法执持之智是法相，在您产生时，那些明觉应成为无能，因为即使没有那些明觉各自，一个总法也应能使您产生。如果承认，则总法之智是法相，您不应通过它将明觉作为所取义而执持，因为明觉没有使您产生的能力。如果说第一个推论不确定，例如蓝色等等各自的眼睛
English
In order to combine them later and be able to recognize them uniformly. The second aspect has four points: The mere generality is not suitable as the cause of recognizing wisdom. The generality as an assistant is not suitable as the cause of clarity. The many that rely on the generality are not suitable as a cause. The generality that relies on any one is also not suitable as a cause. The first point is: Others believe that from the generality arises the wisdom of recognition, according to this view, the wisdom of recognition is a dharma, not relying on clarity, it is not possible to merely take the generality as the object of apprehension, because there is the fault of being too broad. How is it? The grasping of generality is a dharma, it should always be that only the generality is distinguished, because it arises from merely taking the generality as the object of apprehension. If it is admitted, then it will fall into the fault of not being clear, because only the generality is known. If this is also admitted, then at no time will the generality and the clarity that possesses the generality be grasped in connection, because that is the case when it is not clear. If this is also admitted, then how can the name "clarity possesses generality" be established? It should not be established, because clarity etc. will not be determined to have a connection with the generality. The refutation has been admitted. The second point is: If it is said that the clarity etc. that the generality takes as an object in the manner of one thing is the cause of the object of the grasping of generality, therefore the grasping of generality will not have the fault of not being clear. The generality in the manner of one thing is a dharma, does it eliminate the difference of those clarities? If it eliminates, then it will fall into eliminating the difference. If the difference is not eliminated, because of the difference, those clarities should not be the cause of the distinction of one generality, because you have made the clarity of difference the cause of the arising of the grasping of generality. The third point is: If it is said that the many that are separated from the generality will not produce the wisdom of generality, but if the many clarities rely on one generality, then they do not have difference, and will produce the wisdom of grasping generality. The wisdom of grasping generality is a dharma, when you arise, those clarities should become incapable, because even without those clarities respectively, one generality should be able to make you arise. If it is admitted, then the wisdom of generality is a dharma, you should not grasp clarity as the object of apprehension through it, because clarity does not have the ability to make you arise. If it is said that the first inference is uncertain, for example, the eyes of blue etc. respectively.