Tibetan
།ལྟོས་མེད་ཡིན་ན་ངེས་པ་འགྲུབ། །དེ་ལ་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་སྤང་། །ངེས་པ་གྲུབ་ཚུལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ངེས་གྱུར་དང་ལྟོས་བཅས་མི་འགལ་ཏེ། བུམ་པ་འཇིག་པར་ངེས་ཀྱང་འཇིག་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བུམ་པའི་འཇིག་པ་ཆོས་ཅན། ཉེ་བར་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་བུམ་པ་ལ་ག་ལ་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། བུམ་པའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་ལས་དངོས་པོ་འཇིག་བྱེད་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བ་བྱུང་བའི་སྒོ་ནས་དེས་དངོས་པོ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བུམ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་འཇིག་པ་དོན་གཞན་སྐྱེ་ཞིང་དེས་ཁྱོད་འཇིག་པར་བྱེད་ཅེས་པ་བརྒྱུད་པའི་དུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ་སྟེ་དོན་མེད་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་ཁྱོད་ཀྱི་འཇིག་པ་སྐྱེ་བར་རིགས་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་གལ་ཏེ་དངོས་པོའི་རྒྱུ་དེས་འཇིག་པ་དངོས་པོ་ལས་དོན་གཞན་བསྐྱེད་པའི་འཇིག་པ་དེས་དངོས་པོ་དེ་མི་འཇིག་པར་འགྱུར་བར་འདོད་ན། དངོས་པོའི་རྒྱུ་དེས་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡི་ངང་དུ་སྐྱེ་ན་སྐྱོན་ཅི་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། ངེད་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཡང་དངོས་པོའི་གནས་ལུགས་མིན་ནོ་ཞེ་ན། འཇིག་པ་དོན་གཞན་གྱིས་བྱས་པའི་འཇིག་པ་དེ་དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཡིན་ནམ་དངོས་པོ་ལས་གཞན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་གཞན་གང་ཞིག་དགོས་ཏེ་མི་དགོས་པར་ཐལ། བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྫོགས་པ་རང་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན་འཇིག་པ་དོན་གཞན་དེ་ཆོས་ཅན། དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་པ་དེ་ཡིས་ལྟོས་བྱའི་རྒྱུ་གང་ཅི་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། དངོས་པོའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་འཇིག་པ་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་མིན་པས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལྟར་ན་དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་འཇིག་པ་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་དེས་ཁྱོད་ཀྱི་འཇིག་པ་དོན་གཞན་བསྐྱེད་དགོས། དེས་ཀྱང་ཁྱོད་ཀྱི་འཇིག་པ་དོན་གཞན་བསྐྱེད་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་པོ་ཆོས་ཅན། རང་ཡོད་པའི་དུས་ནམ་ཡང་ནི་འཇིག་པ་དེ་ལྟ་མིན་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཉིད་འཇིག་པ་རང་རྒྱུད་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འཇིག་ཀ་མར་གྱུར་པའི་ཚེ་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་སྡོད་པ་ལ་བརྟེན་པར་མི་འདོད་པ་དེ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ
Chinese
如果无待则决定成立，对此应避免过分推断。以下简述决定成立之方式。第一，假设决定与有待并不相悖，例如，瓶子决定会坏灭，但坏灭的原因依赖于其他因素。那么，瓶子的坏灭，作为所立宗，实际上瓶子根本不存在，因为瓶子的原因是由其后产生的其他原因所生。如果说，从事物的因中产生了名为“事物坏灭者无常”的事物，从而导致事物坏灭。那么，瓶子，作为所立宗，从你的因中产生了一个不同的坏灭，并通过它使你坏灭，这种间接的方式有什么用呢？这毫无意义，因为从你的因中产生你的坏灭才是合理的。此外，如果事物的因产生了一个不同于事物的坏灭，并认为这个坏灭不会使事物坏灭。那么，当事物的因以坏灭的状态产生事物本身时，会有什么问题呢？被问及此事时，他们回答说：这对我们没有问题，但这并非事物的实相。如果由其他事物所造成的坏灭是事物的自性，还是不同于事物？如果是前者，那么该事物，作为所立宗，还需要什么其他的因来帮助其自性的坏灭呢？不需要，因为自性的事物已经完全由其自身的因所成就。如果承认坏灭是其他事物，那么这个作为其他事物的坏灭，还需要什么所依赖的因呢？不需要，因为它不帮助事物的自性坏灭。如果是后者，那么事物，作为所立宗，你的坏灭将变成无穷无尽，因为你的因必须产生一个不同于你的坏灭，而那个坏灭也必须产生一个不同于你的坏灭。第二，事物，作为所立宗，当自身存在时，怎么会不是坏灭呢？这不可能，因为自身坏灭是从自身因中无待而生的。例如，当事物本身即将坏灭时，它不会想要依赖于任何事物而停留哪怕一瞬间。第三
English
If there is no dependence, then certainty is established. One should avoid excessive inferences about this. Here is a brief explanation of how certainty is established. First, if it is assumed that certainty and dependence are not contradictory, for example, a vase is certain to be destroyed, but the cause of destruction depends on other factors. Then, the destruction of the vase, as the subject, in reality, the vase does not exist at all, because the cause of the vase is born from other causes that arise later. If it is said that from the cause of things, something called "the impermanence that destroys things" arises, thereby causing the destruction of things. Then, the vase, as the subject, from your cause, a different destruction arises, and through it, you are destroyed, what is the use of this indirect way? It is meaningless, because it is reasonable for your destruction to arise from your cause. Furthermore, if the cause of things produces a destruction that is different from the thing, and it is thought that this destruction will not cause the thing to be destroyed. Then, when the cause of things produces the thing itself in a state of destruction, what problem would there be? When asked about this, they answer: This is not a problem for us, but this is not the reality of things. If the destruction caused by other things is the nature of the thing, or is it different from the thing? If it is the former, then that thing, as the subject, what other cause is needed to help its own nature of destruction? It is not needed, because the thing of self-nature has already been completely accomplished by its own cause. If it is admitted that destruction is another thing, then what dependent cause is needed for this destruction as another thing? It is not needed, because it does not help the self-nature destruction of the thing. If it is the latter, then the thing, as the subject, your destruction will become endless, because your cause must produce a destruction that is different from your destruction, and that destruction must also produce a destruction that is different from your destruction. Second, the thing, as the subject, when it exists, how can it not be destruction? This is impossible, because self-destruction arises independently from its own cause. For example, when the thing itself is about to be destroyed, it does not want to depend on anything to stay even for a moment. Third
Tibetan
་ནི། འོ་ན་སྐད་ཅིག་ཙམ་ཡང་དངོས་པོ་ཡོད་མིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དངོས་པོའི་ཞིག་པ་དེ་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཚེ་ཡོད་པར་འགྱུར་བས་དངོས་པོ་དེ་སྐྱེ་བའི་སྐད་ཅིག་གཅིག་ལ་ཡང་ཞིག་པ་དེ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྐྱོན་མེད་དེ། རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་རང་གི་ངང་གིས་འཇིག་པ་དེ་ལྟར་གྱུར་པ་སྟེ་དངོས་པོ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཞིག་ཟིན་གྱི་དངོས་མེད་ནི་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པ་དེ་ལྟར་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གང་དག་ཆོས་དེ་ཡོད་པ་རང་གི་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་སྐྱེས་པ་དེ་དག་ཆོས་དེ་ཡོད་པ་ཡིན་པ་ལ་ངེས་པ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་འབྲས་བུའི་ལས་ཏེ་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་ལ་གེགས་བྱེད་པ་མེད་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་ཐ་མས་འབྲས་བུ་བསྐྱེད་པ་རང་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་སྐྱེས་པས་འབྲས་བུ་སྐྱེད་བྱེད་དུ་ངེས་པ་བཞིན། དངོས་པོ་ཡང་རང་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་དུ་འཇིག་པར་སྐྱེས་སོ་ཞེས་པའི་ངག་ཆོས་ཅན། གཞན་དོན་རྗེས་དཔག་ཡིན་ཏེ། རང་གི་མཐོང་དོན་རབ་གསལ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ཀྱི་རྣམ་བཤད་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་པའི་རྣམ་པར་བཤད་པའོ། །གསུམ་པ་ཐ་མར་དགེ་བ་གཞུང་གི་ཆེ་བ་བརྗོད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཆུ་བོའི་དཔེ་དང་སྦྱར། །གཞན་ལ་ཕན་པ་ཉི་མའི་དཔེ་དང་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པ་ཁོ་བོའི་གཞུང་རྣམ་འགྲེལ་འདི་རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཆུ་བོ་གངྒཱ་སོགས་བཞི་པོ་དང་པོར་ཡང་མཚོ་མ་དྲོས་པ་ནས་བརྒྱུད་ནས་བྱུང་ཞིང་ཕྱིས་རྒྱ་མཚོ་ཉིད་ལ་ཐིམ་པ་བཞིན་དུ་རང་གི་བློ་གྲོས་ཀྱི་ལུས་ལ་ཐིམ་ཞིང་ནུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར་རོ། །ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་རང་ཉིད་དང་མཚུངས་པར་ལེགས་བཤད་འདི་སླར་འཛིན་བྱེད་པ་མི་རྙེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཅི་སྟེ་ཞེ་ན། བློ་ཡི་ནུས་པ་ཆུང་བ་མེད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྟོགས་མེད་ཅན། བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཆོག་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་མེད་ལྡན་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། གཞུང་ལུགས་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ཉིན་མོར་བྱེད་པ་དང་ཆོས་མཚུངས་ཏེ། ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་མཁས་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཚང་ཚིང་བསྲེག འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བས་ཡང་དག་རིགས་པའི་ལམ་སྟོན་པ་དེས་ནའོ། །ཡོན་ཏན་བརྒྱ་དང་ལྡན་པའི་ག
Chinese
那么，刹那间一切事物都将不存在。如果事物的坏灭不依赖于因，那么一切事物都将永远存在，因为事物在产生的刹那间，坏灭就成了事物的本性。如果这样说，没有过失。因为不依赖于其他因，而是自然而然地坏灭，那就是事物本身，坏灭之后的事物不存在，怎么会不依赖而坏灭呢？所以不会坏灭。第四，凡是存在的法，从自己的因产生，不依赖于其他因，那么这些法必定是存在的。例如，果实的作用，没有阻碍产生果实的圆满聚合，果实从自己的因产生，不依赖于其他因，所以必定能产生果实。事物也是如此，从自己的因产生，不依赖于其他因而坏灭，这是有法之语。这是为他人的比量，因为能清晰地显示自己所见之义。第三，量释论的释疏《普贤光芒》中，为他人的比量，即第四品的解释。第三，最后是善，赞颂论典的伟大之处，分为二：难以理解的，与河流的比喻相结合；利益他人的，与太阳的比喻相结合。第一，法称论师的我的论典《量释论》，对于大海来说，就像恒河等四条河流，最初也是从玛卓玛（མཚོ་མ་དྲོས་པ།）湖流出，最终汇入大海一样，它也融入并沉没于我自己的智慧之身中。为什么呢？因为对于众生来说，难以找到像自己一样能够再次掌握这部善说的人。这又是为什么呢？因为即使是智慧能力低下的人，也无法理解深奥的真谛；即使是精进无比的人，也无法见到至高的真谛。第二，这部论典是有法，与太阳具有相同的性质：善于区分正道与非道，焚烧恶见的丛林，被圣者所摄持，指示正确的理智之路。具备百种功德的。
English
Then, in an instant, all things would cease to exist. If the destruction of things did not depend on causes, then all things would exist forever, because in the instant of a thing's arising, destruction would become the nature of the thing. If you say this, there is no fault. Because that which decays naturally without depending on other causes is the thing itself, and the non-existence of a thing that has already decayed, how could it decay independently? Therefore, it will not decay. Fourth, those dharmas that exist, arising from their own causes without depending on other causes, are certainly existing dharmas. For example, the action of a fruit, the complete aggregation without hindrance to the production of the fruit, the fruit arises from its own cause without depending on other causes, so it is certain to produce the fruit. Things are also like this, arising from their own causes and decaying without depending on other causes, this is a statement with a subject. This is an inference for others, because it clearly reveals the meaning seen by oneself. Third, in the commentary on the Pramāṇavārttika, the Rays of Samantabhadra, the inference for others, that is, the explanation of the fourth chapter. Third, finally, is the virtue, praising the greatness of the treatise, divided into two: that which is difficult to understand, combined with the example of a river; that which benefits others, combined with the example of the sun. First, the treatise Pramāṇavārttika of Dharmakīrti, for the ocean, is like the four rivers, such as the Ganges, which initially flowed from Lake Mapam Yumtso (མཚོ་མ་དྲོས་པ།), and eventually merged into the ocean itself, it also merges and sinks into my own body of wisdom. Why? Because for beings, it is difficult to find someone like oneself who can grasp this well-spoken word again. Why is that? Because even those with little intellectual capacity cannot understand the profound truth; even those who are extremely diligent cannot see the supreme truth. Second, this treatise is a subject, having the same nature as the sun: skilled in distinguishing right and wrong paths, burning the thickets of evil views, being upheld by the noble ones, and showing the correct path of reason. Possessing a hundred qualities.