Tibetan
་ཀའི་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྟགས་དང་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་དཔེ་དེ་ཉིད་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེས་གོང་དུ་བཤད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཚུལ་དེས་ཁྱད་པར་འགོག་སོགས་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་གྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མས་གྲུབ་ཚུལ་བསྡུས་ཏེ་བསྟན། །ཕྱི་མ་མཚོན་བྱེད་དཔེར་བརྗོད་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྒྲ་མཉན་བྱ་མིན་ནོ་ཞེས་སོགས་དཔེར་བརྗོད་བཞིའི་སྒོ་ནས་ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་བསལ་བ་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པ་འདིས་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་ཡི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་དང་། ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནོད་པ་ཡི་བསལ་བ་དག་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་ཆོས་ཚད་མས་བསལ་བ་ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདིར་སྡེབ་སྦྱོར་གྱི་ངོར་ཆོས་ཅན་གྱི་ཁྱད་པར་ཐོག་མར་སྨོས་ཤིང་རྒྱན་མཛད་པས་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་བཞེད་ཀྱང་། མདོའི་རང་འགྲེལ་དང་། ལྷའི་འགྲེལ་པར་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པ་དང་པོར་སྨོས་པའི་དཔེར་བརྗོད་གསུམ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་གཞན་ཡིན་ཞེས་དང་། ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་ཡིན་ཞེས་དང་། རྫས་ནི་ཡོད་དོ་ཞེས་དམ་བཅས་པ་ནུས་སོ། །དེ་རྣམས་ཀྱི་སེལ་བྱེད་ཀྱང་མདོའི་རང་འགྲེལ་ལས། ཡན་ལག་ཅན་ནི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡན་ལག་རྣམས་ནི་ཡན་ལག་ཅན་ལས་གཞན་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྫས་ནི་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡོན་ཏན་དང་རྫས་དག་རྫས་དང་རྫས་མིན་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བཤད་དོ། །འདིར་ལྡན་དོན་རྫས་ཀྱི་ཞེས་པ་ནས་སྲིད་པས་ན་ཞེས་པའི་བར་གྱིས་དམ་བཅའ་དང་པོའི་གནོད་ཚུལ་གྱི་དཔེར་བརྗོད་བསྟན་ནས། ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཞེས་སོགས་ཚིག་རྐང་གཉིས་ཀྱི་ཚུལ་དེས་ཕྱི་མ་གཉིས་རྟོགས་པར་བྱ་བར་ཁ་འཕངས་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དཔེར་བརྗོད་བསྟན་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དགོས་པ་ཅན་གྱི་དཔེར་བརྗོད་དངོས། །དཔེ་དེས་ཕྱི་མ་མཚོན་པའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་བསལ་བ་སོགས་ཕྱོགས་སྐྱོན་གསུམ་ཡོད་པ་དེ་ལ་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གནོད་པའི་དཔེའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། གསུམ་པོ་དེའི་དོན་ནི་བསྟན་པ་ཡི་དོན་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱི
Chinese
因为是‘嘎’的过失的缘故。周遍，后面的支分，凡是依赖于宗法和比喻的过失，就是与宗法比喻本身以及随之相关的过失，这是因为前面已经说过的缘故。第二，以该方式成立为遮遣差别等方面的过失，有二：前面以简略的方式显示成立的方式，后面是说明作为能诠的比喻。第一，论师以‘声音不是可听闻的’等四个比喻的方式，显示遮遣法之自性的遣除是方面过失，此为有法。成为所立支分的法的差别，以及有法的差别，以及损害有法自身体性的遣除等，是显示为方面过失，因为以量遮遣有法的一切都显示为方面过失的缘故。在此，以组合的角度，首先说有法的差别并加以庄严，虽然认为次第是那样，但在《本颂自释》和《天释》中，首先说损害法的差别的三个比喻，依次是具有支分者异于支分等，支分等异于具有支分者等，以及实有等立宗能够成立。那些的遮遣也从《本颂自释》中说，具有支分者不异于支分等，因为不执持低劣部分的差别的缘故。支分等不异于具有支分者，因为成为非现量之故。实有不是有的，因为功德和实等成为实和非实之故。在此，从‘具有意义的实’到‘因为存在’之间，显示了第一个立宗的损害方式的比喻之后，要知道以‘如是所说’等两句词的方式，暗示了要理解后面的两个。第二有三：说明显示比喻的必要，具有必要性的真实比喻，以该比喻表示后面的方式。第一，存在遮遣法的差别等三种方面过失，其中损害法的差别的比喻的意义，只是陈述方面，此为有法。有必要，因为那三者的意义是为了显示的缘故。
English
Because it is the fault of 'ga'. It is pervasive, the later branch, whatever fault depends on the sign and example, is the fault related to the sign example itself and what follows it, because that is what was said above. Second, there are two ways in which that method is established as a fault of negating distinctions, etc.: the former shows the way of establishment in a concise way, the latter is to explain the example that serves as the signifier. First, the teacher shows that the elimination of negating the nature of the dharma by means of four examples such as 'sound is not audible' is a side fault, this is the subject. The distinctions of the dharma that has become a part of what is to be established, and the distinctions of the subject, and the elimination of harming the nature of the subject itself, etc., are shown as side faults, because all that is eliminated by the measure of the subject is shown as side faults. Here, from the point of view of composition, the distinction of the subject is mentioned first and adorned, although the order is considered to be so, in the 'Commentary on the Root Text' and the 'Heavenly Commentary', the three examples of first mentioning the harm to the distinction of the dharma are, in order, that the possessor of limbs is different from the limbs, etc., that the limbs are different from the possessor of limbs, etc., and that the assertion that substance exists can be established. The negation of those is also said in the 'Commentary on the Root Text', the possessor of limbs is not different from the limbs, because it does not hold the distinction of the lower part. The limbs are not different from the possessor of limbs, because it would become non-manifest. Substance is not existent, because qualities and substances become substance and non-substance. Here, from 'substance with meaning' to 'because it exists', after showing the example of the way of harming the first assertion, it should be known that the two lines of words such as 'as said' imply that the latter two should be understood. Second, there are three: explaining the need to show the example, the actual example of having necessity, the way in which that example represents the latter. First, there are three side faults such as eliminating the distinction of the dharma, etc., among them, the meaning of the example of harming the distinction of the dharma is just stating the aspect, this is the subject. There is a need, because the meaning of those three is for the sake of showing.
Tibetan
ར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྗེས་སུ་དཔག་པས་གནོད་ཚུལ་བཤད། །ཁས་བླངས་སོགས་ཀྱིས་གནོད་ཚུལ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གནོད་ཡུལ་དམ་བཅའི་ཞེ་འདོད་བཤད། །དེ་ལ་གནོད་བྱེད་རིགས་པ་བསྟན། །གནོད་པ་མེད་པའི་གཞན་ལན་དགག །ཚུལ་དེས་གཞན་ཡང་བཀག་པར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་ཆོས་ཅན། ཡན་ལག་རྣམས་ལྡན་པའི་དོན་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་དེ་རང་གི་ཡན་ལག་ལ་མེད་པའི་ལྗིད་ལ་སོགས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ལྡན་པ། འོག་ཏུ་འགྲོ་བ་ལ་སོགས་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པ། དེ་དག་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཞེས་ཆོས་གསུམ་ཚང་བའི་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་མངོན་སུམ་གྱིས་མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ་སྣང་དུ་རུང་བ་ཞིག་རང་གི་ཡན་ལག་རྣམས་ལས་རྫས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་དམ་བཅས་པ་ཡིན་ཏེ། ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་དམ་བཅས་པ་གང་ཞིག མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བ་སྟེ་སྣང་དུ་མི་རུང་བའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་དམ་བཅའ་བ་ལ་སྔར་རྒོལ་གྱི་འདོད་པ་གྲུབ་པའི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། ཆོས་གསུམ་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་ཡོད་པར་དམ་བཅའ་བ་ལ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱི་ཤེས་འདོད་གྲུབ་པའི་དགོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་ཡང་མ་གྲུབ་སྟེ། མངོན་སུམ་གྱིས་མ་མཐོང་བའི་རྡུལ་ཕྲན་རྣམས་ལ་སྒྲིབ་ཐོགས་ལ་སོགས་པའི་འབྲས་བུ་མེད་པ་མཐོང་ནས་སྒྲིབ་ཐོགས་ལ་སོགས་པ་གྲུབ་པའི་ཆེད་དུ་ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་གྲུབ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་ལྡན་གྱི་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་པའི་ཡན་ལག་ཅན་ཡན་ལག་ལས་གཞན་ཙམ་དུ་ཡོད་པ་ནི་སྒྲུབ་ན་ཕྱིར་རྒོལ་སངས་རྒྱས་པ་ལ་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་སྲང་དམའ་བའི་ཁྱད་པར་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་རང་རྒྱུད་གསུངས་པའི་དོན་འདིར་ཐལ་འགྱུར་དུ་བྱེད་ན། གལ་ཏེ་ཡན་ལག་ཅན་འདི་ཡན་ལག་གི་ལྗིད་ལས་ལྷག་པའི་ཡོན་ཏན་ལྕི་བ་དང་ལྡན་ཞིང་། དེའི་འབྲས་བུ་འོག་ཏུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ན། ལྗིད་མཉམ་གྱི་འཇིམ་རིལ་བཅུ་ཚན་གཉིས་ལས་བཅུ་ཚན་གཅིག་བསྲེས་ནས་སྲང་ལ་གཞལ་བའི་ཚེ་ན་ཆོས་ཅན། མ་བསྲེས་པར་གཞལ་བའི་འཇིམ་རིལ་བཅུ་ཚན་དེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྲང་གི་མགོ་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར་བར་ཐལ། མ་བསྲེས་པར་གཞལ་བའི་འཇིམ་རིལ་བཅུ་ཚན་དེ་དང་ཡན་ལག་ལྗིད་མཉམ་ཞིང་ཡན་ལག་ཅན་གྱི་ལྗིད་དང་འབྲས་བུ་འོག་ཏུ་འགྲོ་བའི་བྱ་བ་ལྷག་པོ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདིར་ལྗིད་ལྷག་དང་འོག
Chinese
如是。第二分二：说以比量遮破之理，说以承许等遮破之理。初者分四：说所破立宗之意乐，于彼显示能破正理，破除无有相违之他答，以彼道理亦成立遮破其他。初者：有法，胜论师，具有支分之义，即有支者具有自体支分上所无之重等功德，具有下行等作用，彼等和合之集合因，是为三法圆满之实事相，是随顺现量所见，即是能显现者，如是立宗为异于自体支分之实事，凡立宗有支异于支分者，是未为现量所见，即于不可显现之有支立宗异于支分，以于彼立宗，先前敌者之意乐无有成立之必要故，及非为三法差别所具之有支立宗异于支分，以后敌者之所知意乐无有成立之必要故。因亦不成，以见未为现量所见之极微等无有障碍等果，为成立障碍等之故，欲成立有支异于支分故。后者不成，若成立非为三法所具之差别者，有支唯异于支分，则成立即是于后敌者佛陀成立已成之故。第二者，若以论师说不执持秤低之差别之自续义，于此作太极应成式，设若此有支具有胜于支分之重之功德，且具有彼之果下行之作用，则于二份等重之泥丸十数中，一份混合后于秤上称量之时，有法，较之未混合而称量之泥丸十数，秤头应较低下，以未混合而称量之泥丸十数与支分之重相等，且有支之重及果下行之作用更胜故。此处重胜及下
English
So it is. The second has two parts: explaining how to refute through inference, and explaining how to refute through admissions, etc. The first has four parts: explaining the intention of the proposition to be refuted, showing the reasoning that refutes it, refuting other answers that are not contradictory, and establishing that other things are also refuted by that method. The first is: the subject, the Vaisheshika, the meaning of having parts, that is, the possessor of parts has qualities such as weight that are not present in its own parts, has actions such as going downwards, and the cause of the aggregation of these is the characteristic of a substance complete with three qualities, which relies on what is seen by direct perception, that is, something that can appear, thus it is posited as a substance different from its own parts. Whatever posits the possessor of parts as different from the parts, is not seen by direct perception, that is, positing the invisible possessor of parts as different from the parts, because there is no need for the previous opponent's intention to be established by that proposition, and there is no need for the subsequent opponent's intention to be established by positing the possessor of parts, which is not characterized by the three qualities, as different from the parts. The reason is also not established, because having seen that atoms, etc., which are not seen by direct perception, do not have results such as obstruction, etc., in order to establish obstruction, etc., one wants to establish the possessor of parts as different from the parts. The latter is not established, because if one establishes that which is not characterized by the three qualities, the possessor of parts is only different from the parts, then establishing it is the same as establishing what is already established for the subsequent opponent, the Buddha. The second is, if one makes a consequence argument here on the meaning of the self-nature stated by the teacher, saying that he does not hold the difference of the scale being low, then if this possessor of parts has the quality of being heavier than the weight of the parts, and has the action of going downwards as its result, then when one of the two sets of ten equal-weight clay balls is mixed and weighed on a scale, the subject, compared to the set of ten clay balls that are weighed without being mixed, the head of the scale should be lower, because the set of ten clay balls that are weighed without being mixed is equal in weight to the parts, and the weight of the possessor of parts and the action of going downwards as its result are superior. Here, the excess weight and the down