Tibetan
འི་སྒྲུབ་བྱེད་ཉན་ཤེས་དེ་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉན་ཤེས་དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་སྒྲ་རང་མཚན་འགོག་པའི་དམ་བཅའ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་ངེས་སུ་འདིར་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་གི་བསལ་བའི་དཔེར་བརྗོད་འཕྲོས་དོན་དང་བཅས་པ་གསུངས་ཀྱང་འདིར་མ་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་བསལ་གཞི་རང་རྟེན་དགོས་པ་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དགོས་པ་གསུམ་པོ་རྒྱས་པར་བཤད། །དགོས་པའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་། །དཔེ་དང་བཅས་ཏེ་གྲུབ་དོན་བསྡུ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་ལུགས་གཞག་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དོགས་པ་བསལ་བའི་དགོས་པ་བཤད། །ལོག་རྟོག་བསལ་བའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པས་རང་རྟེན་ལའོ། །ཞེས་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། མདོར་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྩོད་པའི་དུས་སམ་བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་ཀུན་ཏུ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན་པ་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཆོས་དེ་དང་ལྡན་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཚད་མས་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཚད་མས་གནོད་པར་འགྱུར་གྱི། ཆོས་གཞན་རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལས་གཞན་དུ་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ནི་གནོད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་འདི་ལ་ཚད་མས་ཅི་ཞིག་དགག་སྟེ་མ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་མི་དགོས་ཏེ། རང་ཉིད་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་པས་དེ་ལྟར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་བུའི་དོན་དེ་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་རྟོགས་ཀྱང་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པས་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། ཆོས་ལ་གནོད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་མ་ཟད་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པས་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཞེས་ནི་གྲུབ་པའི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཡང་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཚད་མས་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ཚད་མས་གནོད་དེ། ཁྱོད་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་གྱུར་པ་ཡིས་དེ་བརྟེན་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས
Chinese
因为是依靠能听到声音的听觉意识来成立的缘故，并且是为了显示听觉意识的力量会损害遮止声音自相的立宗。在《释量论》中，这里宣说了以实事力量的后比量遮遣的例证，以及剩余的意义，但这里没有宣说。第三，解释遮遣的基础需要自立，分三部分：详细解释三个需要；消除对需要的意义的争论；用例子来总结成立的意义。第一部分分三：解释确立自宗的需要；解释消除疑惑的需要；解释消除邪见的需要。第一，颂曰：现量义和，后比量和，可信名声，为自立。如果有人问，说自己的法有什么必要呢？简而言之，说了自己的法，是有必要的。因为在辩论时或成立时，无论何时，反驳者自己所承许的所立之法是什么，与适当时机的那个法相应的法，如果被量妨害，则会妨害当时所立之法。如果其他法，是反驳者不承许的那个法本身，即使妨害了法，也不会妨害当时所立之法，为了了解这一点。其理由是，除了当时之法以外，对于不属于当时的其他法，即使妨害了法，也不会妨害当时所立之法，因为量没有遮止当时所立之法。第二，如果有人问：如果妨害了当时之法，为了了知会妨害当时所立之法，则不需要说自己的法，因为已经显示了自己所许是所立的自相，因此可以了知。答：即使了知了那样的意义是所立的自相，说了自己的法，还有其他的必要。不仅妨害了法会妨害所立，而且妨害了当时之法也会妨害所立，因为这是具有成立意义的缘故。其理由是，当时所依之法，如果量妨害了你，则会妨害当时所立之法，因为你与量相违，即被遮止，因此它所依赖的是所立之法。
English
Because it is established by relying on the auditory consciousness that can hear sounds, and it is to show that the power of auditory consciousness harms the proposition of negating the self-characteristic of sound. In the Pramāṇavārttika, an example of refutation by force of reality and subsequent meaning is mentioned here, but it is not mentioned here. Third, there are three parts to explaining the necessity of the basis of refutation being self-established: explaining the three necessities in detail; refuting disputes about the meaning of the necessities; and summarizing the established meaning with examples. The first part has three: explaining the necessity of establishing one's own system; explaining the necessity of dispelling doubts; and explaining the necessity of dispelling wrong views. First: 'Direct perception and inference, and reliable fame, are for self-establishment.' If someone asks, what is the need to mention one's own subject? In short, mentioning one's own subject is necessary. Because at the time of debate or establishment, whenever the opponent himself accepts the dharma to be established, if the subject corresponding to that dharma at the appropriate time is harmed by valid cognition, it will harm the dharma to be established at that time. If another dharma, which is the dharma not accepted by the opponent himself, even if it harms the subject, it will not harm the dharma to be established at that time, in order to know this. The reason for this is that, apart from the subject at that time, even if another subject that does not belong to that time is harmed, it will not harm the dharma to be established at that time, because valid cognition has not refuted what is to be established at that time. Second, if someone asks: If harming the subject at that time, in order to realize that it will harm the dharma to be established at that time, it is not necessary to mention one's own subject, because it has been shown that what one accepts is the self-characteristic of what is to be established, so it can be realized. Answer: Even if one realizes that such a meaning is the self-characteristic of what is to be established, there is another need to mention one's own subject. Not only does harming the dharma harm what is to be established, but harming the subject at that time will also harm what is to be established, because this is the reason for having an established meaning. The reason for this is that if valid cognition harms you, the subject of dependence at that time, it will harm what is to be established at that time, because you are contrary to valid cognition, that is, you are refuted, so what it depends on is the dharma to be established.
Tibetan
་ནི་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་སྟེ་བཀག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་དོན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་ཆེད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་སྨོས་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་པ་དེ་ལྟ་བུའི་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་སྒོ་ནས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་པ་འབྱུང་གི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོག་པར་དེས་ན་དེ་སེལ་དགོས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་ཡོད་པར་བསྟན། །ལོག་རྟོག་དེ་ཡི་དཔེར་བརྗོད་བཤད། །དེ་ཉིད་ཇི་ལྟར་སེལ་བའི་ཚུལ་ལོ། །དང་པོ་ནི། སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པ་འདི་ཡང་ཆོས་ལ་གནོད་ན་ཕྱོགས་ལ་གནོད་པར་བསྟན་པས་དོན་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་ཆོས་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་མི་དགོས་ཞེ་ན་བདེན་ཏེ། རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བསལ་བྱའི་ལོག་རྟོག་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། རྒོལ་བ་འགའ་ཞིག་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ལ་མི་གནོད་ཀྱང་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་ནི་འབའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི་རང་གི་ཆོས་ཅན་བཀག་པའི་སྒོ་ནས་གཏན་ཚིགས་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བའི་སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་པ་ཡོད་པས་དེ་སེལ་བའི་ཆེད་དུ་ཁྱོད་སྨོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། དེ་ལྟ་བུའི་ལོག་རྟོག་ཀྱང་དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་ནམ་མཁའ་དང་། ཕྱོགས་དང་། དུས་ལ་སོགས་ལ་རྟག་པའི་དངོས་པོར་འདོད་པ་ན། སངས་རྒྱས་པས་དངོས་གྱུར་གྱི་ནམ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་དུ་མ་གཟུང་བར་སྤྱིར་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་དག་གིས་སྔོན་མེད་པའི་རང་བཞིན་དུ་བསྐྱེད་དུ་མེད་པའི་རྟག་རྫས་མིན་ཏེ། ཞེས་ཆོས་རྣམ་བཅད་ཙམ་གྲུབ་པ་ལ་གཏན་ཚིགས་ཅིག་ཆར་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་རྒྱུ་མིན་པ་སྟེ། ཅིག་ཆར་འབྲས་བུ་མི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བཤད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ་ན་རེ། རྟགས་དེས་སྔར་གྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་པ་དེ་བཞིན་དུ་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་ངོ་བོའང་དངོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ། དེས་ན་ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་བཀག་པས་རྟགས་དམ་བཅའ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ནི། དེའི་ཚེ་དེ་འདྲའི་རྟགས་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་ནམ་མཁའ་སོགས་དངོས་
Chinese
因为与量相违，所以会被遮止。因此，如果对境法（chos can）有害，那么对所立（bsgrub bya）有害。境法，为了让你理解，必须说“自己的境法”。为了让你理解而说了自己的境法，如果不说其他的，就说所立本身就是具有这种样子的法，是所立。因为认为对所立的法本身有害，就是对境的所立有害，而不是对境法有害，所以会产生错误的理解，因此必须消除它。第三部分有三点：揭示了有需要消除的错觉；解释了那个错觉的例子；以及如何消除它的方式。第一点是：如果对境法有害，那么对宗（phyogs）有害，这也表明如果对法有害，那么对宗有害，难道不是通过意义而成立的吗？是的，因为即使对境法有害，也是对法有害。因此，如果说不需要说“自己的境法”，那是对的。说了“自己的境法”，境法，你还有其他的需要消除的错觉。有些论敌认为，即使不对境的境法有害，仅仅是否定了不属于境的境法，也承认通过否定自己的境法，会具有与立宗相违的过失，因此为了消除它，你必须说。第二点是：那种错觉的例子，例如，如果胜论派认为虚空、方向、时间等是常有的事物，那么佛教徒不把实有的虚空等作为境法，而是把一般的虚空等作为境法。不是其他因缘所生的、没有先前状态的常有实体，因为仅仅成立了法的简别，理由是不一时是声音等的因，因为不一时不产生结果。当反驳时，他们说：那个理由能够成立之前的所立，同样也能成立虚空等境法的自性为非实有。因此，否定了境法虚空等是实有的，就与立宗相违，就像这样说一样。第三点是：那时，那种理由境法。境法虚空等实
English
because it contradicts valid cognition, it will be refuted. Therefore, if there is harm to the subject of the occasion (chos can), then there is harm to the object to be proven (bsgrub bya) of the occasion. Subject, in order for you to understand, it is necessary to say "one's own subject." In order for you to understand, having said one's own subject, if nothing else is said, it is said that the object to be proven itself is a dharma with such a form, which is the object to be proven. Because it is thought that harm to the very dharma of the object to be proven is harm to the object to be proven of the occasion, and not harm to the subject, there arises a mistaken understanding, therefore it must be eliminated. The third part has three points: it shows that there is a misconception to be eliminated; it explains an example of that misconception; and the way to eliminate it. The first point is: if there is harm to the subject of the occasion, then there is harm to the thesis (phyogs), this also shows that if there is harm to the dharma, then there is harm to the thesis, is it not established by meaning? Yes, because even if there is harm to the subject, there is harm to the dharma. Therefore, if it is said that it is not necessary to say "one's own subject," that is correct. Having said "one's own subject," subject, you also have other misconceptions to be eliminated. Some opponents believe that even if there is no harm to the subject of the occasion, merely denying the subject that does not belong to the occasion, they also admit that by denying one's own subject, it will have the fault of contradicting the thesis, therefore in order to eliminate it, you must say. The second point is: an example of such a misconception, for example, if the Vaisheshikas believe that space, direction, time, etc. are permanent entities, then the Buddhists do not take real space, etc. as the subject, but take general space, etc. as the subject. It is not a permanent entity that is not produced by other conditions and has no prior state, because only the distinction of dharma is established, the reason is that it is not the cause of sound, etc. at the same time, because it does not produce results at the same time. When refuting, they say: that reason can establish the previous object to be proven, and it can also establish the nature of space, etc. as non-existent. Therefore, denying that the subject space, etc. is real, it contradicts the thesis, just like saying this. The third point is: at that time, that kind of reason subject. Subject space, etc. real