Tibetan
པོར་ཡོད་པ་བསལ་ཡང་ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་ཙམ་ལ་ཆོས་རྟག་རྫས་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་དངོས་པོར་ཡོད་པ་བསལ་ཡང་ཆོས་ཅན་མཁའ་སོགས་ཙམ་ལ་རྟག་རྫས་རྣམ་པར་བཅད་ཙམ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་གཉིས་ཀ་ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་གཟུང་བ་ཉིད་ཡིན་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དེ་ལ་གནོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འགོག་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་གྱི། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་དེ་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་དོན་གྱིས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་གྱི་ཆོས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་མ་བྱས་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་དེ་ལྟ་ན་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས་བཀོད་པའི་སྦྱོར་བ་འདིར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་རོ། །ཅི་ལྟར་ན་གྲངས་ཅན་པས་བདེ་སོགས་ཀྱི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་གཙོ་བོ་རྟག་པར་འདོད་པ་ན། སངས་རྒྱས་པས་བདེ་སོགས་ཆོས་ཅན། རྐྱེན་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ནུས་མིན་པའི་རྟག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཅིག་ཆར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་མིན་པ་སྟེ། རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱ་བ་བཀོད་པ་ལ་སྔ་མ་བཞིན་ཏེ་སུན་འབྱིན་པ་ན་རེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བདེ་སོགས་རྟག་པ་བཀག་ནས་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་རྟགས་དེས་རང་བཞིན་གཙོ་བོ་རྟག་པ་བཀག་ན་རང་བཞིན་ཅན་བདེ་སོགས་ཀྱང་བཀག་པར་འགྱུར་བས་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་ཡང་མེད་པར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་དོ་ཞེ་ན། གལ་ཏེ་སྦྱོར་བ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བར་ངེས་ན་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་བཀག་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་དང་འགལ་བར་ངེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་བའི་མི་རྟག་པའི་བདེ་སོགས་མེད་པ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དེ་ལྟར་ཡིན་ཡང་མ་ངེས་ཏེ། མི་རྟག་པའི་བདེ་སོགས་འགོག་པ་ལ་རང་འབྲས་རིམ་གྱིས་བསྐྱེད་པ་རྟགས
Chinese
即使排除了存在于事物中的，仅仅对于法，如虚空等，想要成立法是常恒的实体，这样对于所要成立的没有丝毫妨害，因为即使排除了存在于事物中的法，如虚空等，也能成立法仅仅是常恒实体的理由。因此，所谓的“自己的法”，是指法，如果将恰当的法和有法两者集合起来作为所要成立的，那么对于恰当的有法的任何妨害，都会因为遮止恰当的所要成立的法，而成为对于恰当的所要成立的妨害。即使对于无关的有法仅仅是妨害，也不是对于恰当的所要成立的妨害，这实际上已经表明了，因为自己所要成立的法的差别，同样自己的有法也是所要成立的，因为没有以法来区分的仅仅是有法不是所要成立的。第二，如果对于有法的妨害就是对于恰当的所要成立的妨害，那么对于数论派，佛教徒所设立的论式也会变成对于所要成立的妨害。如何呢？数论派认为快乐等自性的主物是常恒的，佛教徒设立快乐等为有法，不是不能由其他因缘所生的常恒，因为不是同时产生声音等的原因，因为是次第产生自己的结果。像之前一样反驳者说，你遮止了快乐等是常恒的，将快乐等无常作为恰当的有法，那时，如果理由遮止了自性主物是常恒的，也会遮止具有自性的快乐等，因此会成立恰当的有法快乐等无常也是不存在的，所以对于恰当的所要成立的有妨害。如果这个论式的理由“因为是次第产生自己的结果”，如果确定与有法，你快乐等无常相违，那么就必然会变成遮止恰当的有法的相违，因为如果确定与你快乐等无常相违，就会成立作为自己的有法所取的无常的快乐等是不存在的。因此，即使那样也是不确定的，对于遮止无常的快乐等，次第产生自己的结果是理由。
English
Even if what exists in things is excluded, there is no harm to the thesis of wanting to establish that the dharma, such as space, is merely a permanent entity, because even if what exists in things is excluded, such as space, it can establish that the dharma is merely a permanent entity. Therefore, the so-called "own subject" refers to the subject. If both the appropriate dharma and the subject are taken as the thesis, then any harm to the appropriate subject will be a harm to the appropriate thesis because it prevents the appropriate dharma to be established. Even if it is only a harm to the irrelevant subject, it is not a harm to the appropriate thesis, which is actually shown, because the difference of one's own thesis is also one's own subject, because the mere subject that is not distinguished by the dharma is not the thesis. Second, if the harm to the subject is the harm to the appropriate thesis, then the syllogism set up by the Buddhist for the Samkhya will also become a harm to the thesis. How is it that the Samkhya believes that the chief entity of the nature of happiness etc. is permanent, and the Buddhist establishes happiness etc. as the subject, which is not permanent because it cannot be produced by other causes, because it is not the cause of producing sounds etc. simultaneously, because it produces its own results in sequence. As before, the refuter says, you have prevented happiness etc. from being permanent, and you have taken happiness etc. as the appropriate subject, then, if the reason prevents the nature of the chief entity from being permanent, it will also prevent happiness etc. with nature, so it will establish that the appropriate subject happiness etc. is also non-existent, so it is harmful to the appropriate thesis. If the reason for this syllogism is "because it produces its own results in sequence", if it is certain that it is contrary to the subject, you happiness etc. are impermanent, then it will necessarily become a contradiction of preventing the appropriate subject, because if it is certain that it is contrary to you happiness etc. impermanent, it will establish that the impermanent happiness etc. taken as its own subject is non-existent. Therefore, even if it is so, it is not certain, and for preventing impermanent happiness etc., producing its own results in sequence is the reason.
Tibetan
་སུ་བཀོད་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། ལྷག་ལྡན་ཏེ་མ་ངེས་པའི་ཁྱད་པར་དུ་འདོད་དེ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་ཅིང་དེ་སྐོར་གྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ནའོ། །དེའང་ཅི་སྟེ་ན། རྟགས་རིམ་བཞིན་དོན་བྱེད་པ་དང་བདེ་སོགས་མི་རྟག་པ་ཉིད་གཉིས་པོ་འདི་ལ་འགལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། བདེ་སོགས་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་གི་ཆོས་ཅན་ཞེས་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དེའི་རྟེན་ཏེ་ཤེས་འདོད་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་ཡིན་ཞིང་། སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་གྱི་རྟེན་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་བསྟན་པ་དེའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིས་རྒོལ་བས་མི་འདོད་པའི་ཆོས་གཞན་ལུང་དོན་སོགས་ལ་གནོད་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་རང་གི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཚིག་གིས་སྐབས་སུ་མ་བབས་པའི་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་གནོད་ཀྱང་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མིན་ཞེས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །བཞི་པ་རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་པ་ནི། རང་རྟེན་འཆད་པའི་སྐབས་སུ་ཆོས་ཅན་དང་། ཆོས་དང་། གཉིས་ཀ་ལ་གནོད་ན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པར་ཁས་བླངས་ན། སངས་རྒྱས་པས་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སྒྲ་འཇིག་པའོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཁྱད་པར་མ་གྲུབ་པ་དང་། བདག་ནི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་ཁྱད་པར་ཅན་མ་གྲུབ་པ་དང་། བདག་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུ་གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་དག་ཀྱང་མདོ་མཛད་པས་ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་མི་འཆད་དེ་འཆད་རིགས་པར་ཐལ། ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་ཚད་མས་འགྲུབ་པ་ཉིད་ལ་ནི་གནོད་པར་འགྱུར་བ་དེ་ལྟ་ན་ཡང་དེ་དག་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་ཏེ། དམ་བཅའ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི་སྐྱོན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དམ་བཅའ་བ་ཙམ་དང་འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་ཉིད་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྟེན་ཆོས་ཅན་དང་། སོགས་པ་ཆོས་མ་གྲུབ་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་གྲུབ་པ་རྣམས་ཆོས་ཅན། སྦྱོར་བ་དེའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་ཏེ། རིམ་པ་ལྟར་སྦྱོར་བ་དེའི་གཏན་ཚིགས་དང་། དཔེ་དང་། གཉིས
Chinese
被安排在此处的是有法。具有剩余，即被认为是未决定的差别，因为已成立了宗法，并且怀疑其是否从与此相关的相违品中退还。那又如何呢？因为作为标志依次起作用与快乐等无常性这两者之间没有矛盾。因为快乐等是两者。第三，被称为“自己的有法”是有法。对立者自己想要成立的法的所依，即想要了解的有法受到损害，就是对当下的成立造成损害。揭示了仅仅是不合时宜的有法本身，或者对不想要的其他法的所依，即有法造成损害，也不会对当下的成立造成损害。因为揭示了对立者自己想要成立的法，对于有法来说是成立之故。例如，在讲解宗的相时，用“自己的”这个词语，对立者不想要的其他的法，如圣教的意义等造成损害，也不会对当下的成立造成损害，就像这样，用“自己的有法”这个词语，即使对不合时宜的其他有法造成损害，也不会对当下的成立造成损害，就像这样说。第四，所依等未成立不是宗的过失是：在讲解自宗的所依时，如果承认对有法、法和两者都造成损害，就会对当下的成立造成损害。如果佛教徒对数论派说“声音是坏灭的”，就像这样，未成立差别，以及“我遍布”就像这样，未成立具有差别，以及“我是结合聚集之因”就像这样，两者都未成立等，为什么造论者不说是宗的过失呢？因为应该说是宗的过失。如果说是对成立宗造成损害之故。论式的过失，一切都对以量成立的宗本身造成损害，即使是这样，这些有法，不是宗的过失，因为不是仅仅与誓言相关的过失之故。是周遍，因为仅仅与立誓相关联的过失才是宗的过失之故。因此，所依有法，以及等等法未成立，以及两者都未成立等，这些有法，不是该论式的宗的过失，因为依次是该论式的因和，譬喻和，两者
English
What is arranged here is the subject. It possesses excess, that is, it is considered an undecided difference, because the property of the subject has been established, and there is doubt as to whether it is withdrawn from the contradictory side related to it. How is that? Because there is no contradiction between the sign functioning sequentially and the impermanence of happiness, etc. Because happiness, etc., are both. Third, what is called "one's own subject" is the subject. The basis of the dharma that the opponent himself wants to establish, that is, harming the subject that one wants to understand, is harming the present establishment. It is revealed that merely the subject itself that is out of place, or harming the basis of other dharma that one does not want, that is, the subject, does not harm the present establishment. Because it is revealed that the dharma that the opponent himself wants to establish is the establishment for the subject. For example, when explaining the characteristic of the thesis, by the word "one's own," harming other dharma that the opponent does not want, such as the meaning of the scriptures, etc., does not harm the present establishment, just like that, by the word "one's own subject," even if harming other subjects that are out of place, it does not harm the present establishment, just like that saying. Fourth, the non-establishment of the basis, etc., is not a fault of the thesis: when explaining the basis of one's own thesis, if it is admitted that harming the subject, the dharma, and both, it will harm the present establishment. If a Buddhist says to a Samkhya, "sound is destructible," like this, the difference is not established, and "I am pervasive," like this, the possessor of difference is not established, and "I am the cause of combination and aggregation," like this, why do the authors of the treatises not say that both are not established, etc., are faults of the thesis? Because it should be said to be a fault of the thesis. If it is said that it harms the establishment of the thesis. The fault of the argument, everything harms the thesis itself that is established by valid cognition, even so, these subjects are not faults of the thesis, because they are not faults related only to the vow. It is pervasive, because the fault related only to making a vow is the fault of the thesis. Therefore, the basis subject, and so on, the dharma is not established, and both are not established, etc., these subjects are not faults of the thesis of that argument, because sequentially they are the reason of that argument, and the example, and both.