Tibetan
མ་དག་ལ་བརྟེན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་པའི་ངོར་རྗེས་དཔག་ལས་ཕྱི་རོལ་ཏུ་གྱུར་པ་མིན་ཏེ། དེའི་ངོར་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཞིག་མངོན་སུམ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་མདོར། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་གནོད་བྱེད་ཡིན། ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པ་ལྟ་བུའི་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདི་གཉིས་ཡུལ་གྱི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་དེ་ལྟ་མིན་པར་རྟགས་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱེ་ན། མདོར་ཚད་མའི་བསལ་བ་འཆད་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། འབྲས་རང་མ་དམིགས་པའི་རྟགས་ལ་བརྟེན་པའི་བསལ་བ་ཐ་དད་དུ་འབྱེད་རིགས་པར་ཧ་ཅང་ཐལ་ཆེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་དེ། རྗེས་དཔག་གསུམ་པོ་རྟགས་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཡིད་ཆེས་རྗེས་དཔག་ཆོས་ཅན། དངོས་སྟོབས་རྗེས་དཔག་ལས་ལོགས་ཤིག་བྱས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དེ་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་མེད་ཅིང་། དགོས་པ་གཞན་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པའི་དགོས་པ་དེ་ལྟར་ཡིན་ན་ཡང་། རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ལ་དགོས་པ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ཀུན་བཏུས་སུ་རང་གི་ཚིག་ཀྱང་དངོས་སྟོབས་ལས་ཐ་དད་དུ་བྱས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཚད་མ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཚིག་ཙམ་བརྗོད་པ་ལ་དངོས་ཤུགས་ཕན་ཚུན་གེགས་བྱེད་པ་ཙམ་རང་ཚིག་འགལ་བ་ཡིན་གྱི་གནོད་བྱེད་ནི་མ་ཡིན་ལ། དངོས་སྟོབས་ནི་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིས་ངག་གི་དབྱེ་བའང་འགྲུབ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། ངག་གི་དབྱེ་བ་ལས་ཏེ་ཞེས་དང་། རྒྱལ་དབང་བློས། ངག་གི་དབྱེ་བ་ལས་ཏེ་རང་ཉིད་ཁོ་ནས་ཕ་རོལ་པོའི་སྒོ་ཅན་གྱི་ངག་གཞན་གྱི་དོན་འགའ་ཞིག་སོ་སོར་བཞག་ནས་ཡང་དོན་འདི་ཁོ་ན་ཕྱི་མས་ཉམས་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་ལུང་དང་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་བྱེ་བྲག་པས་སྒྲ་རྟག་གོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །ངག་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གི་དོན་དང་འགལ་ན་རང་ཚིག་འགལ་བ་སྟེ། དཔེར་ན་རྗེས་དཔག་ཚད་མ་མིན་ནོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ་ཞེས་དང་། རིགས་གཏེར་དུ་ཡང་། སློབ་དཔོན་ངག་གི་དབྱེ་བར་བཞེད། །ཅེས་གསུངས་སོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་གིས་ཀུན་ལ་གནོད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ལུང་གིས་གནོད་ཡུལ་ཡིན་མིན་སོ་སོར་དབྱེ། །ལུང་གི་དོན་ལ་བརྟགས་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒོལ་བ་དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ལ། དེས་ན་ལུང་གིས་གྲུབ་པ་དང་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ལུང་རང་འགལ་གྱི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། འོ་ན་ལུང་ཆོས་ཅན། གལ་ཏེ་སྔར་ལུང་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་ཁས་བླངས་ཤིང་ཕྱིས་རྒོལ་བས་དེ་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་མི་འདོད་པའི་ཚེ་ལུང་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མིན་པར་ཐལ། ལུང་དེ་རྒོལ་བས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པས་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེའི་ཚེ་རྒོལ་བ་འདིའི་རང་ཚིག་སྔ་ཕྱི་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། དེའི་ཚེ་སྔ་མ་དེས་ཕྱི་མ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བཅས་པ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་རང་གི་ཚིག་དང་འགལ་བ་དང་གེགས་བྱེད་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཚིག་དང་འགལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ཁོ་བོའི་འདོད་པ་གྲུབ་བོ། །གཞན་ཡང་ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་མིན་པར་ཐལ། སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཚད་མར་བྱས་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ལུང་གནོད་བྱེད་མིན་པ་དེས་ན་མངོན་སུམ་དང་རྗེས་དཔག་རབ་ཏུ་གྲགས་པའི་དོན་ཏེ། ཆོས་ཅན་དག་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་དོར་ནའང་འདོད་དོན་མི་འགྲུབ་པའི་ཉེས་པ་མེད་དེ། ལུང་ལ་མ་བརྟེན་ཡང་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་འདོད་དོན་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་གྱི་དོན་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ན་ལུང་ཚད་མར་ཁས་ལེན་དགོས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ན་བསྟན་བཅོས་ནི་ཚད་མར་མི་འདོད་ན་ཁྱོད་ཉིད་མ་གྲུབ་པས་ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་ལུང་ཚད་མ་དང་གནོད་བྱེད་མིན་ན་དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་ལུང་དོན་ལ་བརྟགས་པ་དགོས་པ་མེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དངོས་པོ་སྟོབས་ཞུགས་ཀྱི་ཚད་མས་ལུང་འདི་ལ་བརྟགས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ལུང་ཕལ་ཆེར་ནི་ཁས་བླངས་འགལ་བ་བརྗོད་པ་ཡིན་པ་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆགས་སོགས་དུག་གསུམ་པོ་ནི་ཆོས་མིན་གྱི་རྩ་བ་དང་། ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་མིན་སྡིག་པ་དག་པར་འགྱུར་བར་སྟོན་པ་དང་། འགའ་ཞིག་ཁས་བླང
Chinese
不净所依之识，是法，在承认圣言量为量的情况下，并非在外于比量，因为在其面前，没有任何现量能损害自相矛盾的承诺之执着境。即使如此，总的来说，将信赖比量与自力比量区分开来，是有必要的，因为需要指出境的区别，例如自力比量是对由自力所成立之法的损害，信赖比量是对由圣言所成立之法的损害。如果这两者不是从境的角度来区分，而是仅仅依靠不同的因来区分，那么，总的来说，在此处讲解量之遮破时，就会有过于泛滥的过失，即应该区分依靠果、自性、不可得因的遮破，因为这三种比量都依赖于不同的因。此外，信赖比量，是法，如果与自力比量分开，则会变得毫无意义，因为没有必要为了将它与自力比量区分开来而指出境的区别，也没有其他的必要。第二，如果说区分圣言之词有这样的必要，那么区分自己的词语有什么必要呢？在《集论》中，将自己的词语也与自力区分开来，是有必要的，因为仅仅陈述非量之词，自力和隐力相互妨碍仅仅是自语相违，而不是损害，而自力是损害，为了了解这一点。这也能成立语的分类，如《释量论》中说：“从语的分类中”，以及嘉瓦罗珠（རྒྱལ་དབང་བློ，胜利慧）说：“从语的分类中，仅仅是自己就能将他人的有门之语的其他一些意义分别搁置，然后后者又破坏了这个意义，因此与圣言相违，例如胜论派说声音是常。如果语本身与自己的意义相违，那就是自语相违，例如说比量不是量”，以及在《理藏论》中也说：“论师认为是语的分类”。第三部分有三点：如果圣言损害一切，则过于泛滥。圣言损害
English
A mind that relies on impurity, is a dharma, in the face of acknowledging scripture as valid cognition, it is not outside of inference, because in its presence, there is no direct perception that can harm the object of adherence to a self-contradictory commitment. Even so, in general, distinguishing between reliable inference and inference by its own power is necessary, because it is necessary to point out the difference in object, such as inference by its own power is a harm to a dharma established by its own power, reliable inference is a harm to a dharma established by scripture. If these two are not distinguished from the perspective of the object, but are distinguished only by relying on different signs, then, in general, when explaining the refutation of valid cognition here, there would be a fault of being too pervasive, that is, it would be appropriate to distinguish the refutation based on the signs of effect, nature, and non-apprehension, because these three inferences rely on different signs. Furthermore, reliable inference, is a dharma, if it is separated from inference by its own power, it would become meaningless, because there is no need to point out the difference in object in order to distinguish it from inference by its own power, and there is no other need. Second, if there is such a need to distinguish the words of scripture, then what is the need to distinguish one's own words? In the Compendium, distinguishing one's own words from self-power is also necessary, because merely stating non-valid words, self-power and implicit power mutually hinder each other is merely self-contradictory, but not harmful, while self-power is harmful, in order to understand this. This also establishes the classification of speech, as it says in the Pramāṇavārttika: "From the classification of speech", and Gyalwang Lodrö (རྒྱལ་དབང་བློ, Victorious Intellect) says: "From the classification of speech, it is only oneself who can separately put aside some other meanings of the other's speech with a door, and then the latter destroys this meaning, therefore it contradicts the scripture, for example, the Vaiśeṣika says that sound is permanent. If the speech itself contradicts its own meaning, then it is self-contradictory, for example, saying that inference is not valid cognition", and in the Tshad ma rigs gter also says: "The teacher considers it to be the classification of speech." The third part has three points: If scripture harms everything, then it is too pervasive. Scripture harms
Chinese
区分是佛土还是非佛土。 解释研究经文意义的必要性。 第一点是：反驳者已经承认论著是可靠的，因此它本身就是可靠的。因此，对于所有通过经文和事实力量建立的事物，经文是否会损害自相矛盾的承诺的执着？ 如果是这样，那么经文作为主题，如果先前经文被认为是可靠的和有害的，但后来反驳者不认为它是可靠的和有害的，那么经文是有害的还是不是有害的呢？因为经文被反驳者认为是可靠的，所以它既是可靠的又是起损害作用的。 如果在那时，这个反驳者自己的话前后矛盾，因为那时前者会损害后者，那么，对于通过事实力量建立的事物，先前承诺的与论著相矛盾的承诺，作为主题，会变得与反驳者自己的话相矛盾，并且与障碍没有区别，因为它与自己的话相矛盾。 如果接受，那么我的意愿就实现了。 此外，该经文作为主题，是完全可靠的，因此不是可靠的，因为它仅仅因为被某人的意愿认为是可靠的而被认为是可靠的。 第二点是：对于通过事实力量建立的事物，经文不是有害的，因此对于显现和推论非常明显的事物，当研究这些事物时，即使放弃论著作为论证，也不会有无法实现意图的过失，因为即使不依赖经文，也可以通过事实力量的可靠性来实现意图。 对于非常隐蔽的事物，作为主题，当你研究它时，你必须承认经文是可靠的，因为当你研究它时，如果你不认为论著是可靠的，那么你本身就没有建立，因此不允许研究你。 第三点是：如果对于事实力量的领域，经文不是可靠的和有害的，那么通过事实力量的可靠性来研究经文的意义就没有必要了，如果是这样，那么通过事实力量的可靠性来研究这个经文，作为主题，是有必要的，因为大多数经文都表达了相互矛盾的承诺，例如，贪欲等三种毒药是非正法的根源，沐浴可以净化非正法的罪恶，有些
English
Distinguish between whether it is a Buddha-land or not. Explaining the necessity of investigating the meaning of the scriptures. The first point is: Since the refuter has acknowledged the treatise as valid, it is valid in itself. Therefore, for all things established through scripture and the power of facts, does the scripture harm the adherence to the commitment of self-contradiction? If so, then the scripture as the subject, if the scripture was previously acknowledged as valid and harmful, but later the refuter does not consider it valid and harmful, then is the scripture harmful or not? Because the scripture is acknowledged as valid by the refuter, it arises as both valid and harmful. If at that time, this refuter's own words contradict each other, because at that time the former harms the latter, then, for things established through the power of facts, the commitment that contradicts the previously acknowledged treatise, as the subject, will become indistinguishable from contradicting the refuter's own words and obstacles, because it contradicts one's own words. If accepted, then my intention is accomplished. Furthermore, that scripture as the subject, is completely valid, therefore it is not valid, because it is considered valid merely because it is considered valid by someone's intention. The second point is: For things established through the power of facts, the scripture is not harmful, therefore for things that are very obvious through manifestation and inference, when studying these things, even if abandoning the treatise as an argument, there will be no fault of not achieving the intended meaning, because even without relying on the scripture, the intended meaning can be achieved through the validity of the power of facts. For very hidden things, as the subject, when you study it, you must acknowledge the scripture as valid, because when you study it, if you do not consider the treatise as valid, then you yourself are not established, therefore it is not allowed to study you. The third point is: If for the realm of the power of facts, the scripture is not valid and harmful, then it is not necessary to investigate the meaning of the scripture through the validity of the power of facts, if so, then investigating this scripture through the validity of the power of facts, as the subject, is necessary, because most scriptures express contradictory commitments, such as, greed and the three poisons are the root of non-dharma, bathing can purify the sins of non-dharma, some