Tibetan
ས་ཕྱོགས་སྔར་བྱེད་པ་དང་འགལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་དག རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཞེས་པ་རིགས་སྒོར་ཁས་བླངས་པ་ལས་རང་ཚིག་ཐ་དད་དུ་སྟོན་པའི་དོན་འཆད་བྱེད་ཡིན་ཞེས་པ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ཡིད་ཆེས་ལ་གཉིས་ལས། ཁས་བླངས་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་གཞག་པའི་དོན་བསྟན་ཟིན་ནས། འདིས་རང་ཚིག་རྗེས་དཔག་ལས་ཐ་དད་དུ་གཞག་པའི་དོན་སྟོན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་མདོ་དོན་བཤད། །བསལ་བ་གཅིག་ཏུ་སྟོན་པའི་མདོ་དོན་བཤད། །ཡིད་ཆེས་ལོགས་སུ་སྟོན་པའི་མདོ་དོན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་རྒྱུ་མཚན་བཤད། །ཚིག་གཉིས་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། རང་གི་ཚིག་དང་ནི་བསྟན་བཅོས་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཞེས་གཅིག་ཏུ་བསྡུས་ནས་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་དང་གཞན་བསྟན་བཅོས་མཁན་པོ་བརྗོད་བྱའི་དོན་ཡང་དག་པར་ངེས་པ་དང་ལྡན་པའི་སྒོ་ནས་དོན་དེ་གཞན་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་རང་ཚིག་དང་ལུང་ཚིག་གཉིས་ཡིད་ཆེས་ཀྱི་གནས་སུ་མཚུངས་པ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། མདོར། བསྟན་བཅོས་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་ཡིད་ཆེས་ཞེས་པའི་ཚིག་གིས་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཇི་ལྟར་རྒོལ་བ་བདག་ནི་བརྗོད་བྱའི་དོན་ལ་ཚད་མ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་པ་མིན་ན། དོན་དེ་སྟོན་པའི་ཚིག་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བས་རང་ཚིག་སྨྲས་པ་ཙམ་གྱིས་བརྗོད་བྱ་ངེས་པའི་ཚད་མ་ཡོད་པར་དོན་གྱིས་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བ་དེ་བཞིན་དུ་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་མི་བསྟེན་ན་བསྟན་བཅོས་དེར་གྲགས་པའི་དོན་ཆོས་ཅན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་མི་འཇུག་པས་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཁས་བླངས་པ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པར་འགྱུར་བར་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་འདི་རྒྱུ་མཚན་སྟོན་བྱེད་དུ་སྦྱོར་བ་ནི་རྣམ་ངེས་དང་འགལ་ཏེ། རྣམ་ངེས་སུ། སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཉིད་ལ་གནོད་པར་བྱེད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་དོན་འདི་བརྗོད་པའི་དོན་དུ་ཇི་ལྟར་བདག་ཉིད་ཚད་མ་ཡིན་ན་ཞེས་སོགས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། བསྟན་བཅོས་འདི་རང་གི་ཚིག་དང་ལྷན་ཅིག་བཤད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་དེའི་སྐབས་རྟེན་ཏེ་ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་གྱི་དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་ལ་ནི་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་པའི་དོན་དུ
Chinese
因为与先前所作相违背的缘故。前者不对。自己的语言也不同。说“是”在理入门中承诺的，是解释显示自己语言不同的意义，这也是不合理的。在可信中分为两种，已经显示了将承诺与现量、比量区分开来的意义。因为这显示了将自己的语言与比量区分开来的意义的缘故。第二种分为三种：解释将两个词汇合一的要义，解释将排除合一显示的要义，解释分别显示可信的要义。第一种分为两种：解释将两个词汇合一的理由，解释将两个词汇合一的必要。第一种是：总的来说，将“自己的语言和论著二者是可信”这样汇合在一起宣说，作为法，您是有理由的，因为对于论敌自己和他人论著作者，以对所说之义正确认定的方式，想要向他人陈述该意义的论敌而言，自己的语言和教证之语二者在可信之处是相同的，这是您的理由的缘故。第二种是：总的来说，以“此论著与自己的语言一同是可信”之语宣说，作为法，是有必要的，因为如果论敌自己不承认所说之义是量，那么显示该意义的语言就不会运用，仅仅说了自己的语言，就以意义承认了具有确定所说之义的量，同样，如果不依赖论著为量，那么对于该论著中著名的意义，作为法，也不运用思辨，因此，承诺了以教证成立的法，就等于承认了教证为量，为了显示这种相同之处的缘故。有些人将此作为显示理由来应用，这与《释量论》相违背，因为在《释量论》中，说了“是损害场合的所依”之义，即“如果自己是量”等等。此论著与自己的语言一同宣说，作为法，是有必要的，因为如果承认论著为量，那么在该场合，是损害所依，即以教证成立的法，而不是以现量成立的法的意义。
English
Because it contradicts what was done before. The former is incorrect. One's own words are also different. To say that "is" is promised in the gateway to reasoning, is to explain the meaning of showing one's own words as different, which is also unreasonable. In credibility, there are two types, and the meaning of distinguishing the promise from direct perception and inference has already been shown. Because this shows the meaning of distinguishing one's own words from inference. The second is divided into three: explaining the main point of combining two words into one, explaining the main point of showing the exclusion as one, and explaining the main point of separately showing credibility. The first is divided into two: explaining the reason for combining two words into one, and explaining the necessity of combining two words into one. The first is: In general, to say that "one's own words and the treatises are both credible" is combined and stated as a phenomenon. You have a reason, because for the opponent himself and other treatise authors, in the way of correctly determining the meaning to be expressed, for the opponent who wants to state that meaning to others, one's own words and the words of scripture are the same in terms of credibility, that is the reason for you. The second is: In general, to say with the words "this treatise together with one's own words is credible", as a phenomenon, is necessary, because if the opponent himself does not admit that the meaning to be expressed is valid, then the language that shows that meaning will not be used, and merely saying one's own words, one admits by meaning that there is a valid means of determining the meaning to be expressed. Similarly, if one does not rely on the treatise as valid, then for the meaning famous in that treatise, as a phenomenon, speculation is also not used, therefore, promising the phenomenon established by scripture is equivalent to admitting scripture as valid, for the sake of showing this similarity. Some people apply this as showing the reason, which contradicts the Pramāṇavārttika, because in the Pramāṇavārttika, it is said that "it is what harms the basis of the occasion", that is, "if oneself is valid" etc. This treatise is stated together with one's own words, as a phenomenon, it is necessary, because if one admits the treatise as valid, then on that occasion, it is what harms the basis, that is, the phenomenon established by scripture, but not the meaning of the phenomenon established by direct perception.
Tibetan
་འདི་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། ལུང་དང་རང་ཚིག་ཡིད་ཆེས་སུ་མཚུངས་པ་དེས་ན་ལུང་དང་རང་ཚིག་གི་བསལ་བ་གཉིས་པོ་འདི་ལ་ཆོས་ཅན། དཔེ་དག་ཀྱང་མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་མདོ་ལས་བསྟན་པ་ཡིན་ཏེ། གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་དོ་ཞེས་པས་དཔེ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། འདི་ལུང་དང་རང་ཚིག་གཉིས་ཀ་དང་འགལ་བ་ཡིན་ཏེ། འདི་ལྟར་ལུང་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་རྒོལ་བ་དག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅས་ན་ཚིག་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཤུགས་ཀྱིས་བསྟན་པའི་དམ་བཅའ་དེ་དང་། སྔར་ཚད་མར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེས་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། སྤྱིར་ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་པ་མིན་ན་བསྟན་བཅོས་དང་རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཚད་མ་ཅན་དུ་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་གཞལ་བྱའི་དོན་ཅན་གྱི་ཚད་མ་དག་མེད་པར་དམ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། རང་ཚིག་འགལ་བ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། དངོས་སུ་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་བཅས་ནས་ཤུགས་ཀྱིས་ཚིག་དེ་ཉིད་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་དེ་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་འགལ་བ་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། སྔར་ལུང་ཚད་མ་ཅན་དུ་ཁས་བླངས་པ་དང་། ཕྱིས་ཚད་མ་མེད་པར་དམ་བཅའ་བཅས་པ་འགལ་བའི་སྒོ་ནས་ལུང་དང་འགལ་བའི་དཔེར་བསྟན་གྱི། རང་གི་ལོག་ཕྱོགས་ལུང་ཁོ་ནས་གྲུབ་པས་རང་གི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་དེ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ནི་མ་འོངས་པ་ན་བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་བའི་དམ་བཅའ་ཆོས་ཅན། ལུང་དང་འགལ་བ་དེ་ལ་བསལ་བའི་དཔེ་ཡིན་ཏེ། ལུང་ཁོ་ནས་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་སྟེང་དུ་ཆོས་ལུང་ཚད་མ་དང་འགལ་བ་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ལུང་ཚིག་ལོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བཤད། །རང་ཚིག་ལོགས་སུ་གསུངས་པའི་དགོས་པ་བཤད། །དགོས་པ་དང་པོའི་དོན་ལ་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དངོས་སྟོབས་ཀྱིས་གྲུབ་རྟེན་ལ་ལུང་ཉིད་གནོད་བྱེད་མིན། །ལུང་གིས་གྲུབ་པའི་རྟེན་ལ་ལུང་ཉིད་གནོད་བྱེད་ཡིན། །དེས་ན་ཡིད་ཆེས་ལོགས་སུ་བསྟན་པའི་དགོས་པ་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ལུང་དེ་ལ་བརྟེན་པ་མིན་པ་དངོས་སྟོབས་ཀྱི་ཚད་མས་གྲུབ་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་སྒྲ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དཔྱོད་པ་བས་སྒྲ་རྟག་པར་སྟོན་པའི་བསྟན་བཅོས་དེ་དང་འགལ་བ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པ་བརྗོད་ཅིང་དམ་བཅའ་བཅས་ན་ཡང་ལུང་དེས་ཁྱོད་མི་རྟག་པར་དམ་བཅའ་བཅས་པའི་དམ་བཅའི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཕན་ཚུན་གེགས་
Chinese
这是为了教法之故。第二，由于经文和自语在可信度上相同，因此，对于经文和自语的破斥这二者，有法。经典中也阐述了范例是相同的，因为“无有可量之义的量”阐述了范例的缘故。这与经文和自语二者相违背，如此，对于承认经文为量之论敌，有法。若你立宗无有量，则此语本身即成为量的立宗，以及先前承认的经文会成为损害，因为一般而言，若量不存在，则论著和自己的话语也不可能成为量。因此，立宗“无有可量之义的量”的立宗，有法。是破斥自语相违的范例，因为实际上立宗无有量之后，便间接地承认此语本身具有量。又，此有法。是对于与经文相违仅指示少许方面的范例，因为先前承认经文具有量，之后立宗无有量，以相违的方式指示了与经文相违的范例。并非仅仅由经文成立的自方之反面会损害自方的执着之义的缘故。法是未来不会成就安乐之立宗，有法。是与经文相违的破斥之范例，因为是在仅仅由经文成立的有法之上，立宗了与经文之量相违的立宗之故。第三有三，阐述分别宣说经文之语的必要。阐述分别宣说自语的必要。遣除对于第一必要之义的诤论。第一有三，以现量成立之所依上，经文本身并非是损害者。以经文成立之所依上，经文本身即是损害者。因此，成就分别指示可信度的必要。第一，并非依赖于能立经文，而是以现量之量所成立的事物，例如声，有法。对于你，即使通过思辨与阐述声常恒之论著相违，在量未成立的情况下，宣说无常并立宗，此经文也不会损害你立宗无常之立宗的执着之义，而是互相妨碍。
English
This is for the sake of the teachings. Second, since scripture and one's own words are the same in credibility, therefore, regarding these two refutations of scripture and one's own words, subject. The scriptures also explain that the examples are the same, because "there is no valid cognition of measurable objects" explains the reason for the example. This contradicts both scripture and one's own words, thus, for the opponent who accepts scripture as valid cognition, subject. If you assert that there is no valid cognition, then that very statement becomes an assertion of validity, and the scripture previously accepted as valid cognition will become a harm, because in general, if valid cognitions do not exist, then treatises and one's own words cannot be valid cognitions either. Therefore, the assertion of "there is no valid cognition of measurable objects," subject. It is an example of refuting self-contradiction, because after actually asserting that there is no valid cognition, one indirectly acknowledges that the statement itself has validity. Also, this subject. It is an example of showing only a small aspect of contradiction with scripture, because previously accepting scripture as valid cognition, and later asserting that there is no valid cognition, shows an example of contradiction with scripture in a contradictory way. It is not the case that the opposite of one's own position, which is established solely by scripture, will harm the meaning of one's own adherence. The dharma is the assertion that happiness will not be achieved in the future, subject. It is an example of refutation that contradicts scripture, because it is on a subject established solely by scripture that an assertion is made that contradicts the validity of scripture. Third, there are three: explaining the need to separately state the words of scripture; explaining the need to separately state one's own words; refuting the debate on the meaning of the first need. First, there are three: on a basis established by direct perception, scripture itself is not a harmer; on a basis established by scripture, scripture itself is the harmer; therefore, the need to separately indicate credibility is accomplished. First, it is not dependent on the establishing scripture, but rather on an object established by the valid cognition of direct perception, such as sound, subject. For you, even if it contradicts the treatise that explains sound as permanent through speculation, and you assert impermanence without validity being established, that scripture will not harm the meaning of your adherence to the assertion of impermanence, but rather mutually obstruct.