Tibetan
་པར་ཐལ། གྲགས་པ་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་སོགས་རྗོད་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་ངོ་། །དེས་ན་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས་པའི་རང་ཉིད་ཀྱི་དོན་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ཀུན་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་རྒོལ་བ་དེ་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ནི་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས་པའི་རང་ཉིད་དེ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ལ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལྟ་བུ་དང་དོན་གཅིག་ལ་འབྲེལ་པའི་འདོད་པ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ལ་ཡང་དག་གནོད་པ་ན་ཕྱོགས་ལ་བསལ་བ་དང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བའི་སྐྱོན་མེད་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང་དོན་གཅིག་ལ་འདུ་བའི་མི་རྟག་པ་ལ་གནོད་ཀྱང་ཇི་ལྟར་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡང་དག་འཇོག་བྱེད་མ་བསལ་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་འཇོག་ལ་མ་བསལ་དགོས། །ཚད་མས་བསལ་བ་ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་ཀུན་བཏུས་སུ་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་དང་པོ་བཞི་པོ་རིགས་སྒོར་གསུངས་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པའི་ནང་དུ་འདུས་ན་དེ་ཙམ་གྱིས་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་རམ་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་ཙམ་གྱིས་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་ཚད་མ་ནི་དག་གིས་བཀག་པ་མེད་པ་དགོས་པ་ཡིན་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚད་མས་བསལ་བ་ཆོས་ཅན། གཏན་ཚིགས་ནུས་པ་འཇུག་པའི་རྟེན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཏེ། གང་ལ་རྟགས་སུ་སོང་བའི་རྒོལ་བས་ཐེ་ཚོམ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ནི་གང་ལ་རྟགས་སུ་སོང་བའི་རྒོལ་བའི་ཐེ་ཚོམ་དང་ལྡན་པའི་དོན་ཉིད་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འཇུག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཆོས་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་བསལ་བ་བཤད། །ཚུལ་དེས་ཁྱད་པར་འགོག་སོགས་སྐྱོན་དུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཚད་མ་མདོར། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པ་རང་རྟེན་ལའོ། །ཞེས་པའི་དོན་འགྲེལ་བ་ལ་བཞི་སྟེ། སེལ་བྱེད་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་བསྟན། །དབྱེ་བ་སོ་སོའི་རང་བཞིན་བཤད། །བསལ་གཞི་རང་རྟེན་དགོས་པ་བཤད། །རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་སེལ་བྱེད་ཚད་མ་གཉིས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བསལ་བའང་གཉིས་སུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལ་དངོས་པོ་སྟོབས་ཤུགས་ཀྱི་དང་། ཡིད་ཆེས་པའི་དང་། གྲགས་པའི་རྗེས་དཔག་གསུམ་དུ་དབྱེ་བ་དང་། དེའི་སྟེང་དུ་མངོན་སུམ་སྟེ་སེལ་བྱེད་བཞིར་བྱེ་བ་ཡིས་ཚད་མས་གནོད་པའི་བསལ་བ་དེ་ནི་མདོ་ལས་རྣམ་པ་བཞིར་བཤད་དེ། མངོན་སུམ་དོན་དང་རྗེས་དཔག་དང་། །ཡིད་ཆེས་གྲགས་པ་ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། འདིར་གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །ཅེས་པའི་རྣམ་པ་བཞི་པོ་དེ་ནི་གཏན་ལ་དབབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཅིང་། དེའང་ཚད་མས་གནོད་པའི་བསལ་བའི་ངོས་ནས་བཤད་པར་བྱ་བ་ཡིན་ཀྱང་ཁ་ཅིག་ཚད་མས་བསལ་བ་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་བརྗོད་བྱར་མི་རུང་སྙམ་ནས་མ་བསལ་བའི་ངོས་ནས་བཤད་པ་ནི། གཙོ་བོ་ནི་མེད་དེ་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐབས་སུ་གཙོ་བོའི་སྒྲ་དོན་ཆོས་ཅན་དུ་སོང་བར་གསུངས་པ་ལྟ་བུའི་གཞན་སེལ་གྱི་འཇུག་པ་མ་ཤེས་པའི་སྐྱོན་ཡིན་ཞིང་། གཞུང་གི་འཆད་ཚུལ་གྱི་བབས་ཀྱང་མ་ཤེས་པ་སྟེ། བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་ཡང་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ལ་མ་བསལ་བ་དགོས་ཏེ། ཚད་མས་བསལ་བ་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་པས་དེ་གང་ལ་ཞུགས་པའི་ཕྱོགས་ནི་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཚད་མས་བསལ་བའི་ཕྱོགས་སྐྱོན་ལ་དུ་ཡོད་ཅེ་ན། སེལ་བྱེད་ཚད་མའི་སྒོ་ནས་གཞན་སེལ་གྱི་ངོར་བཞི་ནི་དབྱེ་རུང་ཅེས་པའི་བཞི་པོ་གཏན་ལ་དབབ་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལྷས་ཕྱོགས་ནི་གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་ལ། དེ་གང་གི་ཚེ་བསལ་བར་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་ཡུལ་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཀྱང་མི་འཇུག་ཅེས་དང་། ཤཱས་བསལ་བ་དག་ནི་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་སྟེ། དེ་དག་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མ་ཡིན་ཏེ། མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པས་གནོད་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་སོ། །འདི་ལ་དགོངས་ནས་མདོར་སྒྲ་ནི་མཉན་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་སོགས་བསལ་བའི་ངོས་ནས་གསུངས་པ་དང་། འདིར་ཡང་། གནོད་པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད། །ཅེས་དང་། རིགས་ཐིགས་ལས་དེ་ལ་མངོན་སུམ་གྱི་བསལ་བ་ནི་དཔེར་ན་སྒྲ་ནི་མཉན་དུ་མི་རུང་ངོ་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསལ་བ་ནི་དཔེར་ན་བུམ་པ་རྟག་གོ་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུའོ། །གྲགས་པས་བསལ་བ་ནི་དཔེར་ན་རི་བོང་ཅན་ཟླ་བ་མ་ཡིན་ཞེས་པ་ལྟ་བུའོ། །རང་ཚིག་གི་བསལ་བ་ནི་དཔེར་ན་རྗེས་སུ་དཔོག་པ་ནི་ཚད་མ་མིན་ཞེས་བྱ་བ་ལྟ་བུ་སྟེ། དེ་ལྟར་ན་ཕྱོགས་ལྟར་སྣང་བ་བཞི་བསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་ཁ་ཅིག ཁས་བླངས། གྲག
Chinese
因此不应理，因为名声是有法等等不是能诠之故。因此，总集的所立自性有法，你所说的支分中，自己之义，立敌双方承许的论典之义，不观待一切而反驳，认为那是所立，这才是场合的所立。因为你所说的支分中，自己认为是反驳者自身之故。因此，以声无常成立的因有法，对于自己不认为是所立的，如虚空的功德等，以及与意义相同相关的意许，如无常等，即使真实损害，也没有周遍排除和理由相违的过失。因为即使损害了与虚空功德和意义相同相合的无常，但如何也不会损害成立自己的所立。第二，解释未排除的真实安立，有二：所立真实安立必须未排除，以量排除显示为宗的过失。第一是：那么，总集中所说的最初四个自性，如果包含在理门中所说的承许为所立之中，仅仅如此就能成为真实的宗吗？反驳者有法，你仅仅承许为所立，并不能成为真实的宗，因为你承许为所立的那件事，要成为真实的宗，必须是没有量妨碍的。为什么呢？因为以量排除者有法，理由能力所入之所依，不是真实的所立，因为凡是成为因的，反驳者不会产生怀疑。周遍是，因为正确的理由，说是凡是成为因的，就在具有反驳者怀疑的意义上作为能立。第二有二：解释遮止法之自性的排除，以彼方式成立遮止差别等过失。第一是：《量经》中说：现量义和比量，以及信赖名声自立。解释此义有四：从排除门显示差别，解释各自差别的自性，解释排除所依自立的必要，所依等不成不是宗的过失。第一是：那么排除
English
Therefore, it is not reasonable, because fame is a dharma, etc., not being an expression. Therefore, the nature of the established in the Compendium, the dharma, in the branch you mentioned, the meaning of oneself, the meaning of the scriptures accepted by both the proponent and opponent, without relying on everything, refuting that it is the established, this is the established of the occasion. Because in the branch you mentioned, oneself is considered to be the refuter himself. Therefore, the sign established by sound impermanence, the dharma, for what one does not consider to be established, such as the qualities of space, and the intention related to the same meaning, such as impermanence, even if it is truly harmful, there is no fault of pervasive exclusion and contradictory reason. Because even if impermanence, which is the same meaning as the qualities of space, is harmed, how can it not harm the establishment of one's own established? Second, there are two explanations of the unexcluded true establishment: the true establishment of the established must be unexcluded, and the exclusion by measurement is shown as the fault of the sect. The first is: Then, if the first four natures mentioned in the Compendium are included in what is said in the Gate of Reason to be accepted as the established, can it become a true sect just by that? Opponent, dharma, you merely accept it as the established, and it cannot become a true sect, because that matter that you accept as the established, to become a true sect, must be without measurement hindrance. Why? Because what is excluded by measurement, the dharma, the basis of the ability of reason, is not the true established, because whatever becomes the cause, the opponent will not have doubts. The pervasiveness is, because the correct reason is said to be whatever becomes the cause, it is taken as the establisher on the meaning that has the opponent's doubts. The second has two: explaining the exclusion of the nature of the dharma, establishing the fault of excluding differences, etc., in that way. The first is: The Measurement Sutra says: Direct perception meaning and inference, and reliance on fame is self-established. There are four explanations of this meaning: showing the difference from the exclusion gate, explaining the nature of each difference, explaining the necessity of excluding the self-established basis, the non-establishment of the basis, etc., is not the fault of the sect. The first is: Then exclude
Chinese
既然量是两种，那么遣除也变成两种了吗？答：正理自在论师（陈那），比量分为事物力量的比量、可信的比量和名声的比量三种，并在其上加上现量，这样以四种遣除的差别，经部中说了以量妨害的遣除有四种，即“现量义和比量，可信名声故说，此妨害即说四种。”这四种相应该确定下来。而且，应该从以量妨害的遣除的方面来说，但有些人认为以量遣除不应成为论著的所说，而从不遣除的方面来说，就像在“主物不存在，因为没有见到”的时候，说主物的词义变成了有法，这是不了解其他排除的过失。也不了解论著的讲述方式，因为所承诺的应成也需要不遣除才能变成正确，因为以量遣除是宗的过失，所以凡是加入的宗都是具有宗过失的缘故。那么以量遣除的宗过失有多少呢？以遣除的量的方式，从其他排除的方面来说，四种是可以区分的，因为这是确定四种的场合。神是宗的处所，当它被遣除的时候，处所的因也不存在，并且说，凡是被遣除的都是相似宗，那些不是宗本身，因为是现量等妨害的缘故。考虑到这些，总的来说，从遣除的方面说了声音不是应该听的等等，这里也说“妨害即说四种”，并且在《正理滴论》中说，其中的现量遣除比如声音是不应该听的。比量遣除比如瓶子是常的。名声遣除比如有兔子的不是月亮。自语遣除比如比量不是量，这样说了四种相似宗是被遣除的。第二，有些人，承诺，名声
English
Since valid cognition is twofold, does that mean refutation also becomes twofold? Answer: The teacher Dignāga, divides inference into three types: inference based on the power of things, inference based on credibility, and inference based on fame. And on top of that, adding direct perception, thus with the difference of four refutations, the Sutra states that refutation harmed by valid cognition is of four types, namely, "Direct perception, object, and inference, credibility, fame are said, therefore this harm is said to be fourfold." These four aspects should be determined. Moreover, it should be discussed from the perspective of refutation harmed by valid cognition, but some people think that refutation by valid cognition should not be the subject of treatises, and instead discuss it from the perspective of non-refutation, such as when saying "The principal does not exist because it is not seen," the meaning of the word 'principal' becomes the subject, which is a fault of not understanding the application of other exclusions. They also do not understand the style of the treatise, because the accepted consequence also needs non-refutation to become correct, because refutation by valid cognition is a fault of the thesis, so any thesis that is included is a thesis with faults. So how many thesis faults are there that are refuted by valid cognition? In terms of the method of refutation by valid cognition, from the aspect of other exclusions, the four are distinguishable, because this is the occasion for determining the four. The divine is the locus of the thesis, and when it is refuted, the reason for the locus also does not exist, and it is said that all that is refuted are apparent theses, those are not the theses themselves, because they are harmed by direct perception and so on. Considering these, in general, from the aspect of refutation, it is said that sound is not to be heard, etc., and here it is also said, "Harm is said to be fourfold," and in the Nyāyabindu, it is said that the refutation by direct perception is like saying that sound should not be heard. Refutation by inference is like saying that a pot is permanent. Refutation by fame is like saying that the one with a rabbit is not the moon. Refutation by one's own words is like saying that inference is not valid cognition, thus it is said that the four apparent theses are refuted. Secondly, some people, commitment, fame.