Tibetan
་བའི་སྐྱོན་དུ་འདོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དམ་བཅས་ཙམ་ཉིད་ན་མངོན་སུམ་ལ་སོགས་པ་དང་འགལ་བ་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འཇོག་པ་བཞིན་ནོ། །གསུམ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མ་ཁྱབ་ཁྱབ་ཆས་བསལ་བྱར་བསྟན། །རང་གཞུང་གཞན་དང་འགལ་བ་སྤང་། །ངེས་གཟུང་དོན་མེད་འགྱུར་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསལ་བྱ་མ་ཡིན་དགོས་ཏེ། ཤེས་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་རྟགས་དཔེ་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་བསལ་བྱ་སེལ་བ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕྱོགས་ཡིན་པ་ལ་མ་ཁྱབ་པ་དང་ལྡོག་པ་ཁྱབ་ཆེས་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར་དུ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀུན་བཏུས་སུ་བཤད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཟུར་གང་དང་གང་གིས་བསལ་བྱ་གཉིས་པོ་བསལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་ཉིད་དང་། ཚིག་ཕྲད་ཁོ་ན་དང་། ངོ་བོའི་སྒྲ་དང་། མ་བསལ་བ་དང་བཅས་པ་བཞི་པོ་དག་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཡང་དག་ལ་ལྡོག་པ་ཁྱབ་ཆེས་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། རིམ་པ་བཞིན་ལུང་དོན་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་བཞིན་པ་དང་། ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ་དང་། ཚད་མས་བསལ་བ་ཞུགས་པ་རྣམས་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཡིན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་པ་ཞེས་པའི་སྒྲས་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ལ་མ་ཁྱབ་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ངག་ཏུ་མ་སྨྲས་ཀྱང་ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཕྱོགས་མ་ཡིན་པ་སེལ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། ཕྱོགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་དགོས་ན་རིགས་སྒོར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཉིད་དུ་འདོད་པར་གྱུར་པ་འགལ་བའི་དོན་གྱིས་མ་བསལ་བ་དེ་ཡང་ཕྱོགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། ལོག་རྟོག་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ནས་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་གསུངས་ཀྱང་། རིགས་མི་མཐུན་སེལ་བའི་དབང་དུ་བྱས་ན་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཤིང་། ཚད་མས་མ་བསལ་བ་དེས་ཕྱོགས་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་རྫོགས་ཏེ། ཕྱོགས་ཡང་དག་གི་རིགས་མི་མཐུན་ལྔ་པོ་དེ་རྣམས་ལ་ནི་རིགས་སྒོ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་བསལ་བ་ལ་ནི་ཚད་མས་གནོད་པ་དང་། ལྷག་མ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་གྲུབ་ཟིན་པ་སོགས་བཞི་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དེ་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་སྔར་མི་བསླུ་བའི་ཤེས་པ་ཚད་མའི་མཚན་ཉིད་དུ་བསྟན་ནས། ཕྱོགས་གླང་གིས་གཞུང་གི་ཆ་འགའ་ཞིག་ཏུ་མ་ཤེས་དོན་གསལ་གསུངས་པ་དང་འགལ་བ་སྤངས་ཏེ་དོན་གཅིག་ཏུ་བསྟན་པ་དེ་བཞིན་དུ་མདོ་ལས་གསུངས་པའི་མཚན་ཉིད་ལྔ་ལྡན་བཤད་ནས་རིགས་སྒོ་ནས་གསུངས་པ་དང
Chinese
因为必须认为是过失。例如，仅仅是立宗本身就与现量等相违，如同安立为宗的过失一样。第三有三：显示不遍、遍多所遮；舍弃自宗与他宗相违；舍弃无意义的确定。第一：如果是能立的过失，则必须不是宗的体性的所遮，因为为了遮遣对于作为知因的因、相、喻等体性的所遮进行遮遣没有必要，而对于作为宗的不遍和反体遍多的那些，是为了舍弃的缘故，所以在宗的体性总集中宣说的缘故。那么，体性的哪个部分遮遣了这两个所遮呢？自身和、词缀仅仅和、本体的词和、未遮遣和包括这四者，作为有法，是遮遣正宗的反体遍多的，因为依次是经义和、正在安立为能立和、反驳者已成立和、已加入量所遮遣的那些，是遮遣成为正宗的缘故。以“意欲”之词，作为有法，是遮遣对于宗的不遍的，因为即使口中未说，心中意欲作为所立的不是宗的遮遣的缘故。第二：如果正宗的体性必须具足五相，那么在类门中成为所立之自体意欲，未被相违之义所遮遣的那个也是宗，如果这样说，则与所说相违。如果说是以遣除邪分别的角度而宣说具足五相，那么如果以遣除异品的角度，则已承诺为所立，并且未被量所遮遣的那个就圆满了正宗的体性，因为对于正宗的五种异品，对于那些来说，则没有从类门中所说的宗的体性，因为对于量所遮遣的来说，则量所损害和、剩余反驳者已成立等四者，对于宗的体性承诺为所立的那个没有安立的缘故。这如同以前宣说不欺惑之识为量的体性之后，与法称论师在论典的部分章节中未解说意义明确相违而舍弃，从而显示为意义相同一样，在经中宣说的具足五相之后，与从类门中所说的
English
Because it must be considered a fault. For example, the mere commitment itself contradicts the manifest and so on, just as establishing a fault in the subject. The third has three: showing the non-pervasion and over-pervasion to be eliminated; abandoning the contradiction between one's own system and others; abandoning the meaningless determination. First: If it is a fault of the proof, then it must not be the object to be eliminated of the characteristic of the subject, because there is no need to eliminate the objects to be eliminated of the characteristics of the cause, sign, example, etc. of the knower, and for those that are not pervasive and the opposite is over-pervasive as the subject, it is said in the collection of the characteristics of the subject for the sake of abandoning. So, which part of the characteristic eliminates these two objects to be eliminated? Oneself and, the suffix only and, the word of essence and, the uneliminated and including these four, as the subject, are what eliminate the over-pervasion of the correct subject, because in order, the meaning of the scripture and, being established as the proof and, the opponent has already established and, those that have joined what is eliminated by valid cognition, are what eliminate being the correct subject. With the word "intention", as the subject, it is what eliminates the non-pervasion to the subject, because even if not spoken in the mouth, the intention in the heart to be established is not the elimination of the subject. Second: If the characteristic of the correct subject must have five aspects, then it is contradictory to what is said that the self-intention to be established in the category door, which is not eliminated by the meaning of contradiction, is also the subject. If it is said that the five aspects are spoken from the perspective of eliminating wrong conceptions, then if from the perspective of eliminating dissimilar categories, then what has been promised to be established and is not eliminated by valid cognition completes the characteristic of the correct subject, because for the five dissimilar categories of the correct subject, for those, there is no characteristic of the subject spoken from the category door, because for what is eliminated by valid cognition, there is harm by valid cognition and, the remaining opponent has already established and so on, for the four, there is no establishment of the promise to be established of the characteristic of the subject. This is like previously showing the non-deceptive knowledge as the characteristic of valid cognition, and abandoning the contradiction with what Dharmakirti said that the meaning is not clear in some chapters of the treatise, and thus showing it to be the same meaning, after the five aspects spoken in the sutra,
Tibetan
་འགལ་བ་སྤངས་ཏེ་དོན་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། གཞུང་འདིར་མདོའི་དོན་གཙོ་བོར་བཤད་ནས་གཞུང་གཞན་ཞར་བྱུང་དང་དོགས་སྤོང་གི་ཚུལ་དུ་འཆད་པར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དག་གི་བཤད་ཚུལ་ལ་ནི་འདི་ལྟ་བུའི་གནད་ཟིན་པ་མི་སྣང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་མདོ་ནས་གསུངས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་རང་ཉིད་འདོད་པ་ཞེས་པ་དེས་མ་འོངས་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་བའི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་ནུས་ན་ཁོ་ན་ཞེས་པའི་ངེས་གཟུང་སྨོས་པ་དོན་མེད་པར་འགྱུར་ཞིང་། མི་ནུས་ན་རིགས་སྒོའི་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལའང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། བསྟན་བྱ་བ་དང་མ་འབྲེལ་ན་རང་ཉིད་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིས་ངེས་གཟུང་གི་དོན་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་ནི་རྟོགས་ན་ཡང་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ངག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས་པའི་འདོད་པ་ཞེས་པ་དེས་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་ནུས་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་ངེས་གཟུང་སྨོས་པ་དོན་མེད་མ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ཏུ་སྨོས་པའི་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་དེ་བྱེད་པ་སྟེ་དུས་གསུམ་གྱི་ཡུལ་ཅན་བསྟན་བྱ་བ་ཞེས་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་ན་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་མི་ནུས་པས། དུས་གཞན་མ་འོངས་པ་ན་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར་རུང་གི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་ཕྱིར་ཁྱོད་ཀྱི་ཡན་ལག་ངེས་གཟུང་བཤད་དགོས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཀུན་བཏུས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ངག་འདིར་ནི་ཆོས་ཅན། འདོད་པའི་སྐད་ཀྱི་བྱིངས་ཨི་ཥིའི་རྐྱེན་ནིཥྠ་དེ་འདོད་པར་གྱུར་ཟིན་ཁོ་ན་ལ་འཇུག་པའི་སྒོ་ནས་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པ་མིན་ཏེ། ནིཥྠ་དེ་མ་འོངས་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་བསྟན་བྱ་བ་ཞེས་པ་དང་འབྲེལ་བའི་ཕྱིར། རིགས་སྒོར་འདོད་པར་གྱུར་པ་ཕྱོགས་ཡིན་ཞེས་པའི་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་དག་ལ་ཆོས་ཅན། དེ་ཡིས་ནི་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་འགོག་ནུས་ཏེ། མ་འོངས་པ་སྟོན་པའི་ཚིག་དང་མ་འབྲེལ་བས་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཅོད་པའི་ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ་ནི། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། གྲགས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་ཤེས་པ་སོགས་ཁྱོད་སྨོས་པའི་དགོས་པར་མི་རིགས
Chinese
这是为了避免矛盾而统一解释。因为此论典主要解释经部的意义，而其他论典则以附带和消除疑惑的方式进行阐述。其他人的解释方法似乎没有抓住这样的要点。第三，如果经部所说的“自许”这一方之定义的词语，能够遮断未来将成为所立的例子，即不成例是所立，那么说“唯”的确定就变得没有意义了。如果不能，那么对于理门（因明）的“许”这个词语也是一样的。如果这样说，如果与所立无关，那么说“自许是所立”就能理解确定的意义，即不成例不是所立，但是总集的所立之定义的陈述，有法。你所说的支分“许”能够遮断不成例是所立，因为这个理由，你所说的支分中说确定并非没有意义。因为你所说的支分“许”这个词语与作者，即具有三时之境的“所立”这个边际相关联，所以不能遮断不成例是所立。因此，为了遮断未来可能成为所立的不成例是所立，所以必须说你支分的确定。因此，总集的所立之定义的这个陈述，有法。许的词根是ཨི་ཥི（藏文，梵文天城体：इषि，梵文罗马拟音：iṣi，汉语字面意思：欲求），后缀是ནིཥྠ（藏文，梵文天城体：निष्ठ，梵文罗马拟音：niṣṭha，汉语字面意思：完成），它不是以仅仅施加于已经成为许的方式来成为遮断不成例是所立的支分，因为ནིཥྠ（藏文，梵文天城体：निष्ठ，梵文罗马拟音：niṣṭha，汉语字面意思：完成）与显示未来的词语“所立”相关联。在理门中，“已成为许是宗”的宗之定义的词语，有法。它能够阻止不成例等成为所立，因为它与显示未来的词语无关，所以它本身就是遮断不成例是所立的支分。第三，显示了对破立二者的结论的总结。自己的声音，有法。名声被认为是，等等，没有必要说你所说的。
English
This is to explain in a unified way, avoiding contradictions. Because this treatise mainly explains the meaning of the Sutra, while other treatises seem to explain in an incidental and doubt-clearing manner. Other people's explanations do not seem to grasp such key points. Thirdly, if the word of the definition of the subject from the Sutra, "self-acceptance," can cut off the example that will become the probandum in the future, that is, the unestablished example is the probandum, then it becomes meaningless to mention the determination of "only." If it cannot, then it is the same for the word "acceptance" in the gate of reasoning (hetuvidya). If you say so, if it is not related to the probandum, then saying "self-acceptance is the probandum" can understand the meaning of determination, that is, the unestablished example is not the probandum, but the statement of the definition of the probandum of the Compendium, has the property. The "acceptance" mentioned in your limb can cut off the unestablished example being the probandum, because of this reason, it is not meaningless to say determination in your limb. Because the word "acceptance" mentioned in your limb is related to the author, that is, the boundary of "probandum" which has the object of the three times, it cannot cut off the unestablished example being the probandum. Therefore, in order to cut off the unestablished example that may become the probandum in the future, it is necessary to say the determination of your limb. Therefore, this statement of the definition of the probandum of the Compendium, has the property. The root of the word acceptance is इषि (Tibetan, Devanagari: इषि, Romanized Sanskrit: iṣi, literal Chinese meaning: desire), and the suffix is निष्ठ (Tibetan, Devanagari: निष्ठ, Romanized Sanskrit: niṣṭha, literal Chinese meaning: completed), it is not a limb that cuts off the unestablished example being the probandum by only applying to what has already become accepted, because निष्ठ (Tibetan, Devanagari: निष्ठ, Romanized Sanskrit: niṣṭha, literal Chinese meaning: completed) is related to the word "probandum" which shows the future. In the gate of reasoning, the words of the definition of the subject, "what has become accepted is the subject," have the property. It can prevent unestablished examples, etc., from becoming the probandum, because it is not related to the word showing the future, so it is itself a limb that cuts off the unestablished example being the probandum. Thirdly, it shows the conclusion of the summary of both refutation and establishment. One's own voice, has the property. Fame is considered to be, etc., it is not necessary to say what you said.