Tibetan
། དེ་ལྟར་ན་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། གཞན་ཡང་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པས་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བར་ཐལ། ལུང་དོན་བཀག་པ་དེ་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པ་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་བྱེད་ཁ་ཅིག གལ་ཏེ་རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ཁས་བླངས་ན་དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེ་ལས་བཤད་པར་མཐོང་བའི་དོན་མ་ལུས་པ་རྒོལ་བས་སྐབས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མ་གྲུབ་བརྗོད་པ་དམ་བཅར་ཐལ། །རང་སྒྲ་སྨོས་ལ་དོན་མེད་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ལས་བཤད་པའི་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྨྲ་བའི་ཚིག་དེ་ཡང་དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་རྒོལ་བས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་དུ་བརྗོད་པའི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་ཏེ། བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་འདོད་པ་ཞེས་སྨོས་པས་ཁྱོད་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུང་ལས་བཤད་པའི་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་འདོད་པ་ཞེས་པའི་ཚིག་ལས་བཟློག་པ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་ལུང་དོན་ཡིན་པའི་རིགས་པས་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཏེ། རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྒྲ་ལ་ཆོས་གཞན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡང་ཆོས་ཅན། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཐལ། སྒྲ་མི་རྟག་བསྒྲུབ་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེའི་ཚེ་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཅི་ཞིག་འགལ་ཏེ་མི་འགལ་བར་ཐལ། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་ཟུར་གྱི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་སྟོན་པའི་ཚིག་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་དོན་མེད་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཏེ། ལུང་
Chinese
因此，所作法（梵文， कर्म dharma，karma dharma，行为的性质），有法。此外，因为对气味阻断了土地的功德，也成了成立声音是无常的相违之因，理应成立。阻断经文意义与阻断气味中的土地功德也是相同的缘故。第二，遮破自宗经文意义作为所立，分二：陈述所许，宣说破斥。初者：某些《集论》的注释者说，如果对方承认论典为量，因此，对方就理应许一切从该论典中所说的意义，作为当下所立。第二，分二：说不成之语成相违，自声说而无意义。初者分二：立宗过，遮破免责。初者：对方所承认的论典中所说的例子和因不成，有法。你所说的词句也成了立宗，理应成立，因为你对方许为当下的所立之故。第二：如果说作为能立的例子，因不成，有法。你不是当下的所立，因为说了“许为所立的体性”就遮除了你是当下的所立之故。经文中所说的例子，因不成，有法。你并非从“许为所立”的词句中遣除，理应成立，因为你成为所立，是以经文意义的理性能获得的缘故。如果例子因不成，有法。不是所立，因为对方不许为所立之故。声音上的其他法，虚空的功德也是，有法。不是成立声音是无常的所立，理应成立，因为成立声音是无常的对方不许为所立之故。如果许，那么彼时，所作法（梵文， कर्म dharma，karma dharma，行为的性质），有法。声音损害虚空的功德，成立声音是无常的因有什么相违呢？理应不相违。因为声音的虚空功德不是你所要成立的。第二，分二：立宗过，遮破免责。初者：显示宗法之词的语气中的“自己”的声音也是，有法。在显示宗法的词的语气中说，成了无意义，理应成立，因为是从宗法的体性之外的意义之故。已承认因，经文
English
Therefore, the made phenomenon (Sanskrit: karma dharma, karma dharma, the nature of action), has the property. Furthermore, because the quality of earth is blocked from odor, it also becomes a contradictory reason for establishing that sound is impermanent, which should be established. The reason is that blocking the meaning of the scripture is the same as blocking the quality of earth in odor. Second, refuting the assertion that one's own school's scriptural meaning is to be established is divided into two: stating the assertion and explaining the refutation. The first is: Some commentators on the Compendium say that if the opponent acknowledges the treatise as valid, then the opponent should acknowledge all the meanings stated in that treatise as the object to be established at the moment. Second, it is divided into two: stating the unestablished becomes a commitment, and the self-sound is spoken but becomes meaningless. The first is divided into two: stating the consequence and refuting the excuse. The first is: The example and reason stated in the treatise acknowledged by the opponent are unestablished, has the property. Your statement also becomes a commitment, which should be established, because you, the opponent, acknowledge it as the object to be established at the moment. The second is: If the reason is stated as the proof, the example is unestablished, has the property. You are not the object to be established at the moment, because saying "acknowledged as the nature of the object to be established" excludes you from being the object to be established at the moment. The example stated in the scripture, the reason is unestablished, has the property. You are not removed from the phrase "acknowledged as the object to be established", which should be established, because you become the object to be established by the reason of the scriptural meaning. If the example is unestablished, has the property. It is not the object to be established, because the opponent does not acknowledge it as the object to be established. Other phenomena on sound, the quality of space is also, has the property. It is not the object to be established to prove that sound is impermanent, which should be established, because the opponent who proves that sound is impermanent does not acknowledge it as the object to be established. If acknowledged, then at that time, the made phenomenon (Sanskrit: karma dharma, karma dharma, the nature of action), has the property. What contradiction is there in the reason for proving that sound is impermanent because sound harms the quality of space? It should not be contradictory. Because the spatial quality of sound is not what you are going to establish. Second, it is divided into two: stating the consequence and refuting the excuse. The first is: The sound of "self" in the tone of the word showing the characteristic of the subject is also, has the property. Saying it in the tone of the word showing the characteristic of the subject becomes meaningless, which should be established, because it is a meaning outside the nature of the subject. The reason has been acknowledged, the scripture.
Tibetan
དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་དོགས་པ་མི་སེལ་ཞིང་། དེ་ལས་གཞན་པའི་དོགས་པ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ལུང་དོན་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་དོགས་པ་མི་སེལ་ཡང་རང་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་སྔར་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དེ་དོར་ནས་རྩོད་པའི་དུས་སུ་བསྟན་བཅོས་གཞན་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་དོན་དུ་སྨོས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་ནུས་སོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་མི་ནུས་སམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་འདི་གང་ལས་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་སོ་ཞེ་ན། འོ་ན་རྒོལ་བས་རང་གི་འདོད་པའི་ལུང་འཛིན་པ་ལ་ཚད་མས་གནོད་དམ་མི་གནོད། མི་གནོད་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་རང་སྒྲ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྐྱེན་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གལ་ཏེ་གནོད་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རང་ཉིད་ཀྱི་ཚིག་ལས་ལུང་ལ་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱིས་ལུང་འཛིན་པ་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང་སྟེ་བཀག་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལུང་ལ་འདོད་པས་འཇུག་ལྡོག་བྱེད་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། ཁྱོད་དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ནི་རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན་ཅིང་། དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་ལྟར་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་རང་གི་འདོད་པས་བསྟན་བཅོས་གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་འཐོབ་སྟེ་ཐོབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་རྒྱས་བཤད་གྲུབ་པའི་མཇུག་སྡུད་པ་ནི། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཕྱོགས་གླང་གིས་མཛད་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལོག་པར་རྟོག་པ་མཐོང་བས་དེ་བསལ་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འདོད་པའི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་ཀྱང་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པ་མེད་པ་དང་། ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དང་། ལུང་དོན་བཀག་པས་གཏན་ཚིགས་འགལ་ན་འགལ་རྟགས་ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ནའོ། །འདིར་ཁ་ཅིག་བསྟན་བཅོས་འདོད་འཇུག་མན་ཆད་གཞན་ལུགས་ཀྱི་རང་སྒྲའི་དགོས་པ་དགག་པ་ལ་སྦྱར་བ་དང་། གཞན་དག་ག
Chinese
因为没有消除成为所立宗的怀疑，也没有其他的怀疑。第二，如果经义，法，即使不消除成为所立宗的怀疑，但“自声”也不会变成无意义，因为说是为了知道用自己的声音舍弃先前承诺的经，在辩论时能以欲乐进入其他的论典。那么，自己的声音，法，为了知道能以欲乐进入论典，就没有必要说了，因为哪里会有认为不能以欲乐进入论典的怀疑呢，因为没有。如果说是为了能以欲乐进入论典，那么，立论者执持自己欲乐的经，量会损害还是不损害？如果不损害，立论者，法，即使你不说“自声”，也能被什么因缘所遮止呢，不能被遮止，因为你执持的经没有被量所遮止。如果损害，立论者，法，你自己的话语会以什么进入经呢，不会进入，因为即使你执持的经被量所遮止，也是被遮止的缘故。另外，立论者，法，为了你以欲乐进入经义，没有必要说自己的声音，因为你先前也是以自己的欲乐执持宗派，之后也一样，即使没有自己的声音，为什么不能以自己的欲乐执持其他的论典呢，能执持的缘故。第三，总结已经完成的广说：在这一方的相中，“自己的声音”是陈那所造，法，是有必要的，因为见到立论者错误地认为所有承诺的经义都是所立宗，为了消除那个，因为即使损害了立论者自己不认为是所立宗的经义，也不会损害欲乐的所立宗，以及经义不是所立宗，以及如果遮止经义，因会相违，显示没有遇到相违之相。这里有些人把“论典欲乐进入”等以下的内容，与驳斥其他宗派的“自声”的必要结合起来，还有其他人...
English
Because it does not eliminate the doubt of being the thesis, and there are no other doubts. Second, if the meaning of the scripture, the dharma, even if it does not eliminate the doubt of being the thesis, the "own sound" will not become meaningless, because it is said in order to know that one can abandon the previously promised scripture with one's own voice and enter other treatises with desire during the debate. Then, one's own voice, the dharma, in order to know that one can enter the treatise with desire, there is no need to say it, because where would there be a doubt that one cannot enter the treatise with desire, because there is none. If it is said that it is in order to be able to enter the treatise with desire, then, will the valid cognition harm or not harm the proponent's holding of the scripture of his own desire? If it does not harm, the proponent, the dharma, even if you do not say "own sound", by what condition can it be prevented, it cannot be prevented, because the scripture you hold is not prevented by valid cognition. If it harms, the proponent, the dharma, by what will your own words enter the scripture, it will not enter, because even if the scripture you hold is prevented by valid cognition, it is prevented. Furthermore, the proponent, the dharma, in order for you to enter the meaning of the scripture with desire, there is no need to say your own voice, because you previously held the tenet with your own desire, and it is the same later, even without your own voice, why can't you hold other treatises with your own desire, because you can hold them. Third, the conclusion of the completed extensive explanation: In this aspect of the characteristic, "own sound" is made by Dignāga, the dharma, it is necessary, because seeing that the proponent mistakenly believes that all promised scriptural meanings are the thesis, in order to eliminate that, because even if it harms the scriptural meaning that the proponent himself does not consider to be the thesis, it will not harm the desired thesis, and the scriptural meaning is not the thesis, and if the scriptural meaning is prevented, the reason will contradict, showing that there is no encounter with the contradictory aspect. Here, some people combine the content from "treatise desire entry" onwards with the necessity of refuting the "own sound" of other schools, and others...