Tibetan
ན་པའི་དུས་གང་ཞེ་ན། གཞལ་བྱའི་གནས་དང་པོ་གཉིས་ཚད་མ་གཉིས་ཀྱིས་གྲུབ་ནས་གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན་ཆོས་ཅན། བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་ལེན་པར་རིགས་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་ལས་གཞན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར། གནས་གསུམ་པ་ལ་འཕོ་བའི་སྐབས་དེར་ཡང་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི་དེའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་ཡུལ་ལ་གནོད་པ་ཉིད་སྤང་བར་བྱ་ཡི་འབྲེལ་མེད་གཞན་ལ་གནོད་པས་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་འགལ་རྟགས་ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གཞལ་བྱའི་གནས་ལ་དཔྱོད་པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གཟུང་དགོས་ཞེས་པའི་ལུགས་འདི་ཆོས་ཅན། གང་གིས་བྱས་ཏེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ནི་བ་ལང་རྫི་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཅན། དུ་བའི་རྟགས་ལས་མེ་ནི་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གྲུབ་མཐའ་ཁས་ལེན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་རྩོད་པའི་དུས་ན་བདག་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་གཟུང་དགོས་སོ་ཞེ་ན། བདག་ཉིད་ཀྱི་ལུང་ཞེས་པའི་དོན་རང་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་ལ་བྱེད་དམ། ལུང་ཁས་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། ཁས་མ་བླངས་པའི་སྐྱོན་རྟོགས་ནས་ཁས་ལེན་པ་ལ་བྱེད། གཉིས་ཀ་ལྟར་ན་མི་འཐད་དེ། སྐྱེ་བོ་ལུང་དང་མ་འབྲེལ་བའི་རིང་བུར་སྐྱེས་པར་འགྱུར་ཀྱང་ལུང་ཙམ་ཁས་བླངས་པ་དང་། མ་བླངས་པའི་ཡོན་ཏན་དང་ཉེས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རང་གི་གྲུབ་མཐའ་ངན་པ་འདི་ནི་མི་བཟད་པའི་གདོན་ཞིག་སྟེ། འདི་ནི་ཀྱེ་མ་སུ་ཡིས་བགོས་པ་ཡིན་ཞེས་དཔྱས་པའོ། །གཉིས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཐམས་ཅད་གཟུང་བ་དགག་པ་ལ་བཞི་སྟེ། ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་གཟུང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ལུང་དོན་ཁས་བླངས་མེད་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱ་འགྲུབ། །ལུང་དོན་མེད་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ཅན་མིན། །ལུང་དོན་མེད་ཀྱང་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མཐུན་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ནས་བཤད་པའི་ལུང་དོན་ཀུན་གྱིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་གཅིག་ཉིད་ལ་ཁྱབ་པ་བསྟན་པ་ཁོ་ན་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་འགྱུར་གྱི་གཞན་དུ་མ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་ལུགས་ཡིན་ཏེ། འཇིག་རྟེན་ན་རྟགས་ཡང་དག་མི་སྲིད་པར་ཐལ། ལུང་དོན་ཀུན་གྱིས་ཁྱབ་པར་ངེས་པའི་རྟགས་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་སྒྲ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ནི་མ་གྲུབ་པས་ཆོས་མི་རྟག་པ་མ་གྲུབ་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བ་ཐལ། མི་རྟག་པ་དེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་འབྲེལ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་དེ་བསྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་དུ་བརྗོད་པའི་རྟགས་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། འབྲེལ་མེད་ཀྱི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པས་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ལས་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པ་ན་ཆོས་ཅན། ལུང་ལས་བཤད་པའི་ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་མ་ལུས་པས་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པ་དཔེའི་སྟེང་དུ་བསྟན་མི་དགོས་པར་ཐལ། ཆོས་ཅན་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་དང་ལའི་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པས་རྟགས་ལ་ཁྱབ་པ་མཐུན་དཔེར་ཁས་བླངས་པ་མེད་པར་ཁོ་ནར་ནི་སྐྱེ་བོས་ཚིག་དང་དུ་སོགས་ལས་སྐྱེས་བུ་ཕ་རོལ་པོ་སེམས་ལྡན་དང་། ལ་ལ་མེ་སོགས་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་བྱེད་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། རང་བཞིན་ཤིང་ཙམ་དང་། རྒྱུ་མེད་དག་གཞི་འགར་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་དོན། ཤ་བ་དང་དུ་བ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་འགའི་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པས་རང་གིས་བསྒྲུབ་བྱ་བསྒྲུབ་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་མི་འཁྲུལ་བའི་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན་གྱི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་པས་ནའོ། །ལུང་དོན་མི་ཤེས་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་དེ་ལྟར་ཡིན་ཀྱང་ལུང་དོན་ཤེས་པའི་རྒོལ་བའི་ངོར་དེ་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཏུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེས་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ལུང་དོན་མི་ཤེས་པའི་རྒོལ་བ་གཞན་དག་ཆོས་ཅན། གཏན་ཚིགས་ཤ་པ་དང་དུ་བ་དེས་ཇི་ལྟར་ན་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ་ཡིན་པར་ཐལ། ཤ་པ་དང་དུ་བ་དེ་ནི་རང་གི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཀྱི་དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ལ་བྱས་པ་རྟགས་སུ་འགོད་མཁན་གྱི་རྒོལ་བ་དེ་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། ལུང་དོན་ལ་གནོད་པའི་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རྒོལ་བས་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་དམ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ལུང་དོན་དང་འགལ་བ་སྟེ་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ། འོན་ཏེ་བརྗོད་པས་གནོད་བྱེད་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པ་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་ཆོས་ཅན། བྱས་པས་ལུང་དོན་བཀག་པའི་ཆ་ནས་རྒོལ་བས་ཉེས་པ་ཅི་བྱས་ཏེ་ཅི་ཡང་མ་བྱས་པར་ཐལ། རྒོལ་བ་དེས་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་སུ་བརྗོད་པའི་ཉེས་པས་བསྟན་བཅོས་ལ་གནོད་བྱེད་དུ་ནི་བྱས་པ་དེ་སྐྱེས་པ་མིན་གྱི་བྱས་པ་དེ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ལུང་དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྔར་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ནས
Chinese
那么辩论的时间是什么时候呢？当所量的事物前两个通过二量成立后，在第三个事物上转移时，作为有法，将经论作为成立的依据是合乎道理的，因为有成立的依据，并且没有其他于经论成立的依据。在第三个事物上转移的时候，作为有法，应当避免对所立之法的，以及它的无则不生的关联处造成损害，因为对无关的其他造成损害，并不会使理由相违背。如果那样的话，就会导致无法穷尽的相违标志。第三，对于所量的事物，一切的观察都必须以经论作为成立的依据，这种观点，作为有法，因为什么而不合理呢？如果那样的话，那么牧牛人等等，作为有法，就不会从烟的标志中了知火，因为没有承认宗派。如果辩论的时候，自己必须引用教证，那么自己教证的含义是指与自己一同出生的吗？还是指认识到引用教证的功德和不引用的过失后而引用。两种情况都不合理，因为众生即使在与教证无关的漫长时间里出生，也仅仅是引用了教证，而没有见到不引用教证的功德和过失。因此，自己的这种恶劣宗派，是一种难以忍受的邪魔，这是谁划分的呢？这是思考的结果。第二，破斥全部所立都要引用，有四点：如果经义作为所立，则过于极端。即使没有承认经义，所立也能成立。即使没有经义，理由也不是有缺陷的。即使没有经义，对方也不是有缺陷的。第一，如果相似例子中，只有经论中所说的经义全部周遍于能成立的标志，才能作为成立的依据，否则就不是，那么这是一种超世间的说法，因为世间上不可能存在正确的标志，因为不可能存在经义全部周遍的标志。另外，声音，作为有法。法，空中的功德没有成立，那么法，无常没有成立，怎么会不成立呢？不会不成立，因为无常是天空
English
So, what is the time for debate? When the first two of the objects to be measured are established by the two valid cognitions, and then transferred to the third object, as the subject, it is reasonable to take the scriptures as the basis for establishment, because there is a basis for establishment, and there is no other basis for establishment other than the scriptures. When transferring to the third object, as the subject, one should avoid harming the object of the proposition and its indispensable connection, because harming other irrelevant things does not make the reason contradictory. If that were the case, it would lead to an inexhaustible contradictory sign. Third, for the objects to be measured, all observations must take the scriptures as the basis for establishment. This view, as the subject, why is it unreasonable? If that were the case, then the cowherds, etc., as the subject, would not be able to know fire from the sign of smoke, because there is no acceptance of a tenet. If one must quote scriptures during the debate, does the meaning of one's own scriptures refer to being born together with oneself? Or does it refer to quoting after recognizing the merits of quoting scriptures and the faults of not quoting? Both cases are unreasonable, because even if beings are born for a long time unrelated to the scriptures, they only quote the scriptures and do not see the merits and faults of not quoting the scriptures. Therefore, one's own bad tenet is an unbearable demon. Who divided this? This is the result of contemplation. Second, refuting that all propositions must be quoted has four points: If the meaning of the scriptures is taken as the proposition, it is too extreme. Even if the meaning of the scriptures is not accepted, the proposition can be established. Even without the meaning of the scriptures, the reason is not flawed. Even without the meaning of the scriptures, the opponent is not flawed. First, if in similar examples, only the meaning of the scriptures mentioned in the scriptures completely pervades the establishing sign, can it be used as the basis for establishment, otherwise it is not, then this is a transcendental statement, because it is impossible for a correct sign to exist in the world, because it is impossible for a sign that is completely pervaded by the meaning of the scriptures to exist. Furthermore, sound, as the subject. Dharma, the qualities of space are not established, so how can Dharma, impermanence, not be established? It will not be not established, because impermanence is space.
Chinese
因为与功德无关的缘故。因此，为了成立声音是无常的，所说的因“所作性”作为有法，由于损害了无关的经义，如何成为有缺陷的理由呢？不应理，因为从你那里成立了你自己的所立宗。第二，因成立所立宗时，有法，不必在例子上显示经中所说的有法的所有法都周遍于因，因为有法是他者和“有”的所有法都周遍于因，没有承许为相似例，仅仅是人们从词和烟等中，能够推断出他者有心识和“有”有火等。第三，自性仅仅是树木，以及无因成立某些基础的意义，如同肉和烟一样，有法，由于损害了一些论者的说法，并不是从自己成立所立宗的自性中退转，因为是不与自己的所立宗的法相混淆的方面有法的理由的缘故。对于不了解经义的论者来说是这样，但对于了解经义的论者来说，那不会变成正确的理由，因为那会损害经义。如果说，不了解经义的其他论者，有法，那个理由肉和烟如何能使他们证悟自己的所立宗呢？不应理，因为肉和烟是与自己所希望的所立宗的法义，如果不存在就不会产生的证悟的缘故。第四，在成立声音是无常时，安立所作性为因的论者是具过失的论者，因为说了损害经义的理由。如果说，论者说或不说所作性为理由，都是与经义相违，是损害者吗？或者说是说了才产生损害者呢？如果是前者，那么在以所作性成立声音是无常的这个场合，有法，从所作性遮止经义的方面来说，论者做了什么过失呢？什么也没有做，不应理，因为论者以说所作性为理由的过失，并不是使论典成为损害者，而是所作性以自性损害经义的缘故。如果先前已经承诺了论典之后
English
Because it is unrelated to merit. Therefore, in order to establish that sound is impermanent, the reason stated, "the nature of being made," as the subject, how can it be a flawed reason by harming irrelevant scriptural meanings? It is not reasonable, because your own thesis is established from you. Second, when the reason establishes the thesis, the subject, it is not necessary to show on the example that all the qualities of the subject explained in the scriptures pervade the reason, because the qualities of the subject, the other person and "having," all pervade the reason, and there is no acceptance as a similar example, only that people can infer from words and smoke, etc., that the other person has consciousness and "having" has fire, etc. Third, the nature is only trees, and the meaning of establishing some basis without a cause, like meat and smoke, the subject, because it harms the statements of some debaters, it is not a retreat from the nature of establishing one's own thesis, because it is the reason of the aspect of the subject that is not confused with the quality of one's own thesis. It is like that for debaters who do not understand the scriptural meaning, but for debaters who understand the scriptural meaning, that will not become a correct reason, because that will harm the scriptural meaning. If you say, other debaters who do not understand the scriptural meaning, the subject, how can that reason, meat and smoke, make them realize their own thesis? It is not reasonable, because meat and smoke are the realization that if it does not exist, it will not arise, with the meaning of the quality of one's own desired thesis. Fourth, when establishing that sound is impermanent, the debater who establishes the nature of being made as the reason is a faulty debater, because he said a reason that harms the scriptural meaning. If you say, whether the debater says or does not say the nature of being made as the reason, it is contrary to the scriptural meaning, is it a harmer? Or is it that saying it creates a harmer? If it is the former, then in this case of establishing that sound is impermanent with the nature of being made, the subject, from the aspect of the nature of being made preventing the scriptural meaning, what fault did the debater commit? Nothing at all, it is not reasonable, because the debater's fault of saying the nature of being made as the reason is not making the treatise a harmer, but the nature of being made harms the scriptural meaning by its own nature. If you have previously promised the treatise