Tibetan
འི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། སྒྲ་བུམ་གང་རུང་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་མ་བྱས་པའི་འཇིག་ཙམ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྒྲུབ་ཆོས་སུ་བསྟན་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། བྱས་པས་སྒྲ་ལ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་མི་རྟག་པ་དང་། ཆོས་མི་རྟག་པ་དག་གིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་འགོག་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་དག་ནི་བསལ་བ་ཡིན་ཏེ། བྱས་པས་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན་གཉིས་པོ་དེ་ལྟར་མི་སྒྲུབ་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལ་ནི་སྒྲ་དང་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་པ་དག་བསལ་བས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་སྒྲ་ལ་སྒྲ་དང་མི་རྟག་པའི་ཚོགས་པ་དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པར་འདོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཆོས་ཅན་སྒྲ་འདིར་ཆོས་མི་རྟག་པ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རང་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་གི་ལུགས་ཀྱི་དགོས་པ་བཤད། །གཞན་གྱི་ལུགས་ཀྱི་དགོས་པ་དགག །དགག་སྒྲུབ་གཉིས་ཀྱི་མཇུག་བསྡུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་སྒྲའི་རྣམ་བཅད་དགོས་པ་བསྟན། །རྣམ་བཅད་དོན་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད། །རྒྱས་བཤད་གྲུབ་པའི་དོན་བསྡུ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོར། གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱའི་མཚན་ཉིད་དུ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྒྲ་སྨོས་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ལ་ཕྱི་ནང་གི་བསྟན་བཅོས་ལས། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པའི་ཆོས་རྣམས་དུ་མ་རྣམ་པར་གཞག་ཀྱང་། སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་ཚེ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་གྱི། གཞན་མ་ཡིན་ཞེས་ཤེས་པར་བྱ་བའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཞན་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དགག །རང་སྡེ་ལུང་དོན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་རྒོལ་བ་དེས་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པ་ན་རང་གིས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱར་གཟུང་དགོས་ཏེ། རྒོལ་བས་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར། དེ་བས་ན་བྱས་པ་ལྟ་བུའི་རྟགས་ཀྱིས་ལུང་དོན་དེ་གཅིག་ལ་རབ་ཏུ་གནོད་ནའང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བ་དང་། དམ་བཅའ་བ་དག་བསལ་བའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། གནོད་བྱེད་བརྗོད། སྒྲུབ་བྱེད་དགག རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན་རྟགས་བྱས་
Chinese
之故。第三，以未以声音或瓶子任何一个所区分的仅仅是坏灭，作为成立声音是无常的能立之法所显示的这个有法，因为所作，以有法声音以能立之法声音等所区分的有法无常，以及以有法无常等所区分的有法声音，遮止以声音成立声音是无常的相违之因，因为显示了以所作不在有法声音上成立那样的两个区分。所作有法，因为在有法声音上遮止了声音和无常的集合，所以不是以声音成立声音是无常的相违之因，因为不想要在声音上成立声音和无常的集合，因为在这个有法声音上仅仅是要成立无常之法的缘故。第二，自己详细解释分三：说自己宗派的必要，破除其他宗派的必要，显示破除和成立二者的结尾。第一分三：显示自己声音的决断必要，详细解释决断之义本身，显示详细解释成立的意义归纳。第一是：总的来说，在为他义所成立的体性中，自己声音的所说有法，是有必要的，因为对于像有法声音一样的一个，内外论典中，虽然安立了虚空的功德和无常等等众多法，但是在安立能立的时候，辩论者自己想要成立的唯一所成立，要知道是为了不是其他的缘故。第二分二：破除他宗经义想要成立，破除自宗经义想要成立。第一分二：说所许，说遣责。第一是：如果辩论者在安立能立的时候，必须执持自己承诺的所有的经义为所成立，因为辩论者承诺了论典的缘故。因此，如果像所作一样的因对一个经义极度损害，也会变成是相违之因和遮止立宗等的过失吗？第二分三：说损害，破除能立，遣除诤论。第一是：在成立声音是无常的时候，因是所作
English
Therefore. Third, this subject, which is shown as the means of establishing that sound is impermanent, merely by being destructible without being distinguished by either sound or a vase, eliminates the contradictions that would arise from establishing sound as impermanent by means of the subject sound, which is distinguished by the predicate sound, and the subject impermanence, which is distinguished by the predicate impermanence, because it shows that such distinctions are not established in the subject sound by means of "made." The subject "made" is not a contradictory reason for establishing sound as impermanent because the collection of sound and impermanence is eliminated in the subject sound, because it is not intended to establish the collection of sound and impermanence in sound, because only the dharma of impermanence is to be established in this subject sound. Second, the detailed explanation of oneself has three parts: explaining the necessity of one's own system, refuting the necessity of other systems, and showing the conclusion of both refutation and establishment. The first has three parts: showing the necessity of one's own sound determination, explaining in detail the meaning of the determination itself, and showing the summary of the meaning of the established detailed explanation. The first is: In short, in the nature of what is to be established for the sake of others, the statement of one's own sound as the subject is necessary, because for one such as the subject sound, in the inner and outer treatises, although many dharmas such as the qualities of space and impermanence are established, when establishing the means of proof, the only thing that the debater himself wants to establish is what is to be established, and it is to be known that it is not for the sake of others. The second has two parts: refuting the intention to establish the meaning of scriptures of other schools, and refuting the intention to establish the meaning of scriptures of one's own school. The first has two parts: stating the assertion, and explaining the refutation. The first is: If the debater, when establishing the means of proof, must hold all the meanings of the scriptures that he has promised as what is to be established, because the debater has promised the treatise, then, if a sign like "made" greatly harms one of those scriptural meanings, will it become a fault of contradictory reasons and eliminating vows? The second has three parts: stating the harm, refuting the means of proof, and dispelling the dispute. The first is: When establishing that sound is impermanent, the sign is "made."
Tibetan
པ་ཆོས་ཅན། དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་ཟློག་པའི་ཕྱིར་ཏེ་དེའི་སྒོ་ནས་ཀྱང་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པས་ཀྱང་ལུང་དོན་བཀག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བྱས་པས་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་འགལ་བ་མིན་ཏེ། སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་ཚེ་དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བཀག་ཀྱང་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་འགལ་བར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པ་དེ་ནི་གཞན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་ཡང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་སྒྲ་འདིར་སྐབས་སུ་བབ་པ་ཡིན་པས་དེའི་ཆོས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཡང་སྐབས་སུ་བབ་པའི་ཕྱིར་ན་དེ་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་གྱི། ཆོས་ཅན་དྲི་སྐབས་སུ་མ་བབ་པས་དེའི་ཆོས་བཀག་པ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། རིགས་པ་ཅན་པ་ཆོས་ཅན། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་སྒྲའི་ཆོས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་དེ་བཀག་པས་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བ་དང་། སའི་ཡོན་ཏན་སྒྲའི་ཆོས་མ་ཡིན་པས་དེ་བཀག་པས་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཞེས་འབྱེད་མི་ནུས་པར་ཐལ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལུང་དོན་ཡིན་པས་དེ་བཀག་ན་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་བར་ཁས་བླངས་པ་གང་ཞིག དྲི་སའི་ཡོན་ཏན་དེ་ལ་གནོད་ནའང་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་ལ་གནོད་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་སྟེ་བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཅན་སྒྲའི་ཆོས་ཡིན་པ་དང་སོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱའི་ཕྱོགས་གཅིག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས་སོ་ཞེས་བརྗོད་ན། སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་རྩོད་པའི་གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་རྒོལ་བའི་རྒྱུད་ལ་གང་རུང་གཅིག་ལ་དཔག་འདོད་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ཞིང་། འདོད་པ་དེ་ཕྱིར་རྒོལ་གྱིས་རྟོགས་པ་ཡང་དོན་དེ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་འབྲས་རྟགས་དེ་དག་གིས་ཡིན་པ་ལས་དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་ནན་གྱིས་ཁྱོད་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་འདི་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་ཀྱི་རྒོལ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་ཅེས་པའི་གྲུབ་མཐའ་དེ་ཆོས་ཅན། གསལ་བར་དབང་གིས་ཕྱུག་པའི་རྒྱལ་རིགས་ངན་པའི་སྤྱོད་པ་དང་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་དོན་དམ་བཅས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཆོས་ཅན་གྱི་ཆོས་ཡིན་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། སྔར་རྒོལ་ལ་དཔག་འདོད་བསྒྲུབ་པའི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན་མིན་པར་བརྗོད་དེ། དཔག་འདོད་ཡོད་པ་ལ
Chinese
声，作为所立宗法。因为遮遣气味具有土地的功德，所以从那方面来说，也会成为理由相违，因为遮遣气味具有土地的功德，也就是遮遣了经文的意义。如果说，即使所作性遮遣了气味具有土地的功德，也不是成立声音是无常的相违之相，因为在成立声音是无常的时候，气味具有土地的功德不是当时的所立宗。那么，所作性，作为所立宗法。即使遮遣了声音具有虚空的功德，也不会成为成立声音是无常的理由相违，因为不是所立宗，对于其他的虚空的功德也是同样的。如果说，因为所立宗声音在此是应时的，所以它的法虚空的功德也是应时的，因此遮遣它就会成为过失。所立宗气味不是应时的，因此遮遣它的法不会成为过失。那么，有道理者，作为所立宗法。因为虚空的功德是声音的法，由于这个原因，遮遣它就会成为过失，以及土地的功德不是声音的法，因此遮遣它不会成为过失，这样区分是不可能的。因为凡是承认虚空的功德是经文的意义，因此遮遣它就会成为过失，即使气味土地的功德损害了它，也仅仅是损害了论典的意义的缘故。如果说，在以所作性成立声音是无常的时候，虚空的功德，作为所立宗法。是敌论者想要作为所立宗的，因为是所立宗声音的法等等，是成为所立宗一方差别的缘故，以这样的能立来成立。声音的常与无常等争论的场合，有时会在敌论者的相续中产生想要衡量其中的任何一个，那个想要衡量也是因为敌论者认识到对于那个意义安立能立的果相的缘故，如果没有那样的能立，你强行说这个虚空的功德是成立声音是无常的敌论者想要作为所立宗，这个宗派，作为所立宗法。与公开地凭借权势的恶劣种姓的行为相同，因为是没有能立而立誓的宗派的缘故。所立宗的法等等，作为所立宗法。以前对于敌论者想要衡量成立的果的相的特征不具备，说成是具有想要衡量
English
Sound, as the subject of the proposition. Because refuting the qualities of earth in odor, it follows that it will also become a contradictory reason from that aspect, because refuting the qualities of earth in odor is also refuting the meaning of the scriptures. If it is said that even if the createdness refutes the qualities of earth in odor, it is not a contradictory sign of establishing sound as impermanent, because when establishing sound as impermanent, the qualities of earth in odor are not the subject of the proposition at that time. Then, createdness, as the subject of the proposition. Even if the qualities of space are refuted in sound, it follows that it will not become a contradictory reason for establishing sound as impermanent, because what is not the subject of the proposition is the same for other qualities of space as well. If it is said that because the subject of the proposition, sound, is timely here, therefore its dharma, the qualities of space, are also timely, so refuting it will become a fault. The subject of the proposition, odor, is not timely, so refuting its dharma will not become a fault. Then, the reasonable one, as the subject of the proposition. Because the qualities of space are the dharma of sound, for this reason, refuting it will become a fault, and the qualities of earth are not the dharma of sound, so refuting it will not become a fault, it is impossible to distinguish in this way. Because whatever acknowledges that the qualities of space are the meaning of the scriptures, therefore refuting it will become a fault, even if the qualities of earth in odor harm it, it is only harming the meaning of the treatise. If it is said that when establishing sound as impermanent with createdness, the qualities of space, as the subject of the proposition. It is what the opponent wants to be the subject of the proposition, because it is the dharma of the subject of the proposition, sound, etc., it is the difference of becoming one side of the subject of the proposition, establishing with such an establisher. In the occasion of arguing about the permanence and impermanence of sound, sometimes in the continuum of the opponent, the desire to measure any one of them will arise, and that desire is also because the opponent recognizes the fruit sign of establishing the establisher for that meaning, if there is no such establisher, you forcibly say that this quality of space is what the opponent who establishes sound as impermanent wants to be the subject of the proposition, this tenet, as the subject of the proposition. It is the same as the behavior of the evil lineage that openly relies on power, because it is a tenet of vowing without an establisher. The dharma of the subject of the proposition, etc., as the subject of the proposition. Previously, for the opponent, the characteristic of the sign of the fruit of establishing the desire to measure is not possessed, saying that it is possessing the desire to measure.