Tibetan
་གཞན་དོན་བསྒྲུབ་བྱ་ཙམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཡིན་ཏེ། གྲངས་ཅན་པས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ལ་འདུས་བསགས་བཀོད་པའི་ཚེ་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་ལ་མཚན་ཉིད་བཞི་ཆར་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་དང་རིགས་སྒོ་ནས་བཤད་པའི་བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་པ་དོན་གཅིག་པས་དེའི་སྟེང་དུ་མ་བསལ་བ་ཚང་ན་ཕྱོགས་ཡང་དག་ཏུ་འགྱུར་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་འདིར་མ་བསལ་བ་མ་སྨོས་པ་ཡིན་ལ། མདོར་ནི་ཡང་དག་གི་མཚན་ཉིད་ཡོངས་རྫོགས་སྟོན་པའི་སྐབས་ཡིན་པས་སྨོས་སོ། །གནད་འདི་མ་རྟོགས་པར་འདི་མདོར་བསྟན་དུ་བྱས་ནས་མ་བསལ་བ་རྒྱས་པར་བཤད། ཅེས་པའི་ས་བཅད་བྱེད་པས་ནི་ཚིག་གིས་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞི་ཞེས་པ་དང་། ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །ངག་གིས་བཀག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །ཅེས་པའི་གཞུང་གཉིས་ཀྱི་ནུས་པ་མ་རྟགས་པའོ། །འདིར་ཚིག་རྐང་དང་པོར་བདག་ཉིད་དང་འདོད་པ་རིམ་པ་བཞིན་བཤད་པ་ནི་མདོའི་གོ་རིམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ལ། ཕྱི་མར་དེ་ལས་བཟློག་པ་ནི་རྒྱས་བཤད་ཀྱི་གོ་རིམ་གྱི་དབང་དུ་བྱས་སོ། །རྒྱས་བཤད་ལས་གོ་རིམ་དེ་ལྟར་མཛད་པ་ནི་འདོད་པ་ཞེས་པ་ཞེ་འདོད་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བསྟན་པ་ན་རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་ཞེ་འདོད་ཀྱི་ཡུལ་ཡིན་པས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་པ་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་དགོས་པའི་དབང་དུ་བྱས་ཤིང་། མདོ་ལས་ནི་འདོད་པ་ཞེས་པ་རྒོལ་བ་རང་ཉིད་ལ་སྦྱར་བའི་ཆེད་དུ་རང་ཉིད་ཐོག་མར་སྨོས་སོ། །གཞན་དག་ནི་དོགས་པ་ཙམ་ཡང་མ་ཞུགས་ན་ཆོད་པ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་རྒྱས་པར་བཤད་པ་དང་། རང་ཉིད་རྒྱས་པར་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞེ་འདོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་བསྟན། །བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ཚུལ་དེས་ལོག་རྟོག་གཞན་ཡང་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཞེ་འདོད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པའི་དཔེ། །དེ་ལ་གཞན་གྱིས་རྩོད་པ་སྤོང་། །དེ་ལྟར་བསྟན་པའི་དགོས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་ཞེས་པས་ངག་ཏུ་མ་བརྗོད་ཀྱང་ཞེ་བས་འདོད་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བསྟན་ན། དེའི་དཔེ་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། ངག་ཏུ་མ་བརྗོད་ན་ཡང་རྒོལ་བས་ཞེ་བས་འདོད་པས་ཁྱབ་པའི་ཚོགས་དོན་ཆོས་ཅན། སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཏེ། ཞེ་བས་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་གྲངས་ཅན་པས་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་མིག་སོགས་བདག་གི་དོན་བྱེད་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་སྒྲ་དོན་མེད་འགྱུར་བ་སྤང་། །འགལ་རྟགས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་བ་སྤང་། །འདོད་པ་རྟོགས་པ་མེད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་ཅེས་པས་རྒོལ་བས་ཞེ་བས་མི་འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་ཁེགས་ན་རང་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་པ་ཅེས་པའི་སྒྲས་རྒོལ་བ་ལས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་བཟློག་ན་ཡང་། རང་ཉིད་ཅེས་པའི་སྒྲ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པའི་ལུང་དོན་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ནམ་སྙམ་པའི་དོགས་པའི་གནས་ནི་བཟློག་པ་སྟེ། དེའི་དོན་དུ་བྱས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་གྲུབ་སྟེ། ཀུན་བཏུས་ཀྱི་འགྲེལ་པར། བདག་ཉིད་ཅེས་བྱ་བའི་སྒྲ་ནི་བསྟན་བཅོས་ལ་མ་ལྟོས་པར་ཁས་བླངས་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པའོ་ཞེས་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒོལ་བའི་ཞེ་འདོད་ཁོ་ན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་འགལ་རྟགས་ཐམས་ཅད་ཞེ་འདོད་ལ་ལྟོས་ནས་གཅིག་ཏུ་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འགལ་རྟགས་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཞེ་འདོད་གཅིག་ཉིད་བརྗོད་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་དུ་མར་འགྱུར་ཏེ། བརྗོད་ཚུལ་ལ་ལྟོས་ནས་རེས་འགའ་ཆོས་དག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་དང་། རེས་འགའ་ཆོས་ཅན་དག་གི་སྒོ་ནས་བརྗོད་པ་དང་། རེས་འགའ་དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དག་གི་སྒོ་ནས་དུ་མར་འགྱུར་བ་ཡིན་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ནི་རྣམ་ངེས་ལས། དེ་ནི་རེས་འགའ་ཆོས་དག་གི་སྒོ་ནས་སམ། རེས་ཆོས་ཅན་དག་གི་སྒོ་ནས་སམ། དེའི་ཁྱད་པར་དག་གི་སྒོ་ནས་ཐ་དད་དུ་བྱེད་དོ་ཞེས་པའི་དོན་ས་སྐྱ་པས་བཀྲལ་བའི་ལུགས་ཏེ་དགག་སྒྲུབ་རྒྱས་པར་སྤྱི་དོན་དུ་བསྟན་ཟིན་ཏོ། །གསུམ་པ་ནི། མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་ཞེ་འདོད་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པར་གང་ལས་རྟོགས་ཤེ་ན། གྲངས་ཅན་གྱིས་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་ངག་ཏུ་མ་བརྗོད་ནའང་ཞེ་བས་འདོད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་རྟོགས་པའི་ཐབས་ཡོད་དེ། ཁྱོད་མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་འགོད་པའི་སྐབས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། མིག་སོགས་བདག་དོན་བྱེད་པ་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱར་བསྟན་པ་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་ཡོད་དེ། མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པར་བསྒྲུབ་པ་དེར་ནི་འདུས་བསགས་ཞེ་འདོད་ཀྱི་སྒྲུབ་ཆོས་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན་པས་འགལ་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཤེས་པའི་ཆེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་མིག་སོགས་གཞན་དོན་བྱེད་པའི་སྒྲུབ་ཆོས་དེ་མཐུན་དཔེར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཡི་སྐྱོན་ཡང་བསྟན་ཏེ། བདག་དོན་བྱེད་པར་མཐུན་དཔེ་ལས་རྗེས་སུ་མི
Chinese
仅仅是成办他利的自性。数论派在成立眼等成办他利时，在集合积聚安排之时，眼等成办自利，因为四种自性全部圆满的缘故。这和从理路上说的所立宗承诺意义相同，所以在它的上面，如果没有遮遣周遍，就会变成正确的宗，为了要知道这个，所以这里没有说没有遮遣。总之，因为是显示正确自性全部的时候，所以说了。如果不明白这个要点，把这个作为略说，然后广说没有遮遣，这样分段，就是没有认识到词句的“它的四种自性”和“承诺也是量，语言没有阻碍”这两部论典的能力。这里第一句中，自己和意欲依次解说，是按照颂的顺序。后来与此相反，是按照广说的顺序。在广说中这样安排顺序，是因为在显示意欲是心想意欲的所立宗时，为了遣除辩论者承诺的语句意义全部是心想意欲的对境，是否是此时的所立宗的疑惑，所以必须说自己。在颂中，为了把意欲安立在辩论者自己身上，所以首先说了自己。其他仅仅是疑惑也没有进入，更何况是决定，还用说什么呢？第二有二，广说意欲和广说自己。第一有三，显示心想意欲是所立宗，如果不是所立宗，则太过分，用这个方式也遮遣了其他的邪分别念。第一有三，心想意欲是所立宗的例子，驳斥其他人对此的辩论，解说这样显示的必要。第一是，如果用“意欲”这个词没有说出口，但是用心想意欲显示此时的所立宗，那么它的例子是怎样的呢？即使没有说出口，但是辩论者用心想意欲周遍的集合事物法，是此时的所立宗，因为用心想意欲作为所立宗的缘故。例如，数论派在成立眼等成办他利时，眼等成办自己的利益是此时的所立宗一样。第二有三
English
It is merely the nature of accomplishing the benefit of others. When the Samkhya school establishes that the eyes and other senses accomplish the benefit of others, at the time of assembling and arranging, the eyes and other senses accomplish their own benefit, because all four natures are complete. This and the established proposition explained from the perspective of reason are the same in meaning, so if there is no exclusion of pervasion on top of it, it will become a correct proposition. In order to know this, the non-exclusion is not mentioned here. In short, because it is the time to show the complete nature of correctness, it is mentioned. If you do not understand this key point, and take this as a brief explanation, and then extensively explain the non-exclusion, then you have not recognized the power of the words "its four natures" and the two treatises "commitment is also valid, and language is unobstructed." Here, in the first verse, self and intention are explained in order, according to the order of the verse. Later, the reverse is according to the order of the extensive explanation. The reason for arranging the order in this way in the extensive explanation is that when intention is shown as the established proposition of the time of mental intention, in order to dispel the doubt that all the meanings of the statements committed by the debater are the objects of mental intention, and whether they are the established proposition of the time, it is necessary to mention oneself. In the verse, in order to apply intention to the debater himself, he is mentioned first. If there is not even a trace of doubt in others, what need is there to mention decision? The second has two parts: extensively explaining intention and extensively explaining oneself. The first has three parts: showing that mental intention is the established proposition, if it is not the established proposition, it is too much, and in this way, other wrong conceptions are also refuted. The first has three parts: an example of mental intention being the established proposition, refuting others' arguments against it, and explaining the necessity of showing it in this way. The first is, if the word "intention" is not spoken, but mental intention shows the established proposition of the time, then what is its example? Even if it is not spoken, the collection of things pervaded by mental intention by the debater is the established proposition of the time, because it is mentally intended as the established proposition. For example, when the Samkhya school establishes that the eyes and other senses accomplish the benefit of others, the eyes and other senses accomplishing their own benefit is the established proposition of the time. The second has three
Chinese
舍弃，舍弃自语无意义的转变。舍弃相违标志转为一。舍弃无欲求的证悟。第一，如果因为“欲求”一词，而使辩论者心中不欲求的成为所立宗被排除，那么自语就会变得无意义，是这样吗？即使“欲求”一词遮止了辩论者之外的所有欲求成为所立宗，但是“自己”这个词是有必要的，因为能遮止辩论者所承诺的教证意义是否都是所立宗的疑惑之处，因为是为了那个意义而做的。理由成立，在《摄类学》的注释中说：“‘自己’这个词，是不依赖论典而表示承诺的。”第二，如果只有辩论者的心意欲求是所立宗，那么所有相违标志都会依赖心意欲求而转为一，是这样吗？那个相违标志，是法，唯一的心意欲求依赖表达方式而转为多，因为依赖表达方式，有时从法等的方面表达，有时从有法等的方面表达，有时从那二者的差别等的方面转为多而表达的缘故。这是在《释量论》中，“那是从法等的方面，或者从有法等的方面，或者从那的差别等的方面而成为不同的”的意义，萨迦派解释的方式，破立广说已经在总义中讲完了。第三，眼等为自利而做，从哪里证悟是心意欲求的所立宗呢？即使数论派没有在口头上说眼等为自利而做，但心中欲求，是法，您有证悟的方法，因为您在安立眼等为自利而做的能立时，会从那个时候证悟。第三，眼等为自利而做，显示为场合的所立宗，是法，有必要，因为在那儿安立眼等为他利而做，对于集合积聚的心意欲求的能立是损害者，所以是为了知道是相违标志。不仅如此，还显示了眼等为他利而做的能立，在同品中没有随同的过失，因为在自利中从同品中不
English
Abandon, abandon the meaningless transformation of self-utterance. Abandon the contradictory signs turning into one. Abandon the lack of desire for realization. First, if the term "desire" excludes what the debater does not desire in their heart from being the thesis, then the self-utterance becomes meaningless, is that so? Even if the term "desire" prevents all desires other than the debater's from being the thesis, the word "self" is necessary because it can prevent the doubt of whether all the meanings of the scriptures promised by the debater are the thesis, because it is done for that meaning. The reason is established, in the commentary of the Compendium it says: "The word 'self' indicates the promise without relying on the treatise." Second, if only the debater's heart's desire is the thesis, then all contradictory signs will depend on the heart's desire and turn into one, is that so? That contradictory sign is a dharma, the unique heart's desire transforms into many depending on the way of expression, because depending on the way of expression, sometimes it is expressed from the aspect of dharmas, sometimes it is expressed from the aspect of subjects, and sometimes it is expressed from the aspect of the differences between the two. This is the meaning in the Pramāṇavārttika, "That is different from the aspect of dharmas, or from the aspect of subjects, or from the aspect of the differences of that," the way the Sakya school explains it, the extensive refutation and establishment have already been explained in the general meaning. Third, how do you realize that the eye etc. doing for self-benefit is the thesis of the heart's desire? Even if the Samkhya school does not verbally say that the eye etc. do for self-benefit, but desires in the heart, is a dharma, you have a way to realize it, because when you establish the proof that the eye etc. do for self-benefit, you will realize it from that time. Third, the eye etc. doing for self-benefit, showing as the thesis of the occasion, is a dharma, it is necessary, because there establishing the eye etc. doing for the benefit of others, for the proof of the heart's desire of collection and accumulation is a harm, so it is to know that it is a contradictory sign. Moreover, it also shows the fault that the proof of the eye etc. doing for the benefit of others does not follow in the similar example, because in self-benefit it does not follow from the similar example.