Tibetan
་ཕྱིས་དེ་ལ་གནོད་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཞེ་ན། རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། བྱས་པ་རྟགས་སུ་བརྗོད་པའི་ཆ་ནས་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་རིགས་པ་བྱེད་པ་མིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཁྱོད་ཀྱིས་བྱས་པ་རྟགས་སུ་མ་བརྗོད་ན་བྱས་པ་དེ་ཅི་ལུང་དོན་ལ་གནོད་པ་མིན་ནམ་སྟེ་དང་པོ་ནས་གནོད་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མཚན་ཅིས་ན་རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འཇོག་པའི་བྱ་བ་མ་བྱས་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རྟགས་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པའང་རྒོལ་བའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། རྒོལ་བས་བརྗོད་པས་རྟགས་ལྟར་སྣང་དུ་གྱུར་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དུ་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་མེད་འགོད་པ་སྐབས་སུ་བབ་བཞིན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ལ་དོན་མེད་པའི་རྟགས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཞན་ཕྱིར་རྒོལ་དག་ལ་རྒོལ་བ་རང་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་པའི་རྟགས་བརྗོད་པའི་རྒོལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་རྒོལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། རྒོལ་བ་སྐྱོན་ཅན་མིན་ཏེ། རང་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་དེ་སྒྲུབ་ནུས་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་བརྗོད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དུ་བཤད་པ་ལྟ་བུ་འགའ་རིགས་པ་མིན་པ་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་འགོག་པས་ན་རིགས་པར་སྨྲ་བའི་དོན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་གཞན་པ་དག་ཀྱང་འགོག་པར་བྱེད་ཅེས་བྱ་བའི་གྲུབ་མཐའ་འདི་ཆོས་ཅན། རྒྱལ་རིགས་ངན་པའི་ལུགས་དང་ཆོས་མཚུངས་པ་ཡིན་ཏེ། མི་རིགས་པ་གཅིག་བཀག་པས་རིགས་པ་གཞན་རྣམས་ཀྱང་བཀག་པར་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་མི་རིགས་པ་གཅིག་ལ་ཁྲོས་ནས་ཉེས་མེད་གཞན་ཡང་ཚར་གཅོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་རྟགས་ཡང་དག་གི་རྣམ་གཞག་འདི་ཉམས་ཤིང་རྒྱུན་ཆད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ལུང་དོན་ཀུན་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པར་བྱས་ནས་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡང་དག་བརྗོད་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་པ་དེས་ནའོ། །གསུམ་པ་རྩོད་པ་སྤོང་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། འགལ་ལ་མི་འཁྲུལ་རྟགས་སྐྱོན་མིན་པ་སྤོང་། །དེ་ལ་གཞན་ལན་ལྟར་སྣང་བརྗོད་པ་བཀག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་ལུང་དོན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བཀག་ནས་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་གྲུབ་ཀྱང་མི་རྟག་པ་གྲུབ་པ་ལ་མི་གནོད་ན
Chinese
如果之后为了驳斥那个，说出有害的理由，那么反驳者是有过失的吗？立宗者，就以说出“所作”作为理由的方面来说，你不是在做不合理的事情，如果，你没有说出“所作”作为理由，那么“所作”岂不是有害于经文的意义吗？因为从一开始就是有害的。如果承认，立宗者，理由是什么呢？反驳者是有过失的，一定不是，因为没有做把反驳者安立为有过失的事情。如果说，说出相似的理由也不会变成反驳者的过失，因为反驳者所说而变成相似的理由不是吗？如果这样说，说出相似的理证的反驳者，会变成有过失的，因为在提出无过失的能立的时候，对于所要成立的，说出无意义的理由，因为对于其他的反驳者来说，反驳者自己想要成立的，就是说出没有成立能力的理由的反驳者。在以“所作”成立声音是无常的时候，这个反驳者，不是有过失的，因为说出了能够成立自己想要成立的正确的理由。第三，如果有些论典中，像声音是虚空的功德那样，以“所作”的理由来遮止一些不合理的事情，那么说理的事情，像声音是无常那样，其他的也会被遮止，这个宗派，和恶劣种姓的规矩相同，因为这是一个遮止了一个不合理，就承认其他的道理也被遮止的宗派。例如，就像对一个不合理的事情生气，也惩罚其他无罪的人一样。另外，所有方面的所立和能立，正确的理由的体性，都会衰败和断绝，因为把所有经文的意义都同样作为所立，就不能说出正确的能立了。第三，遣除争论有二，遣除不混淆相违和理由的过失，其中，遮止说出相似的对方回答。第一，如果以“所作”的理由遮止了经文的意义，虚空的功德，成立了不是虚空的功德，也不会损害成立无常
English
If, after that, in order to refute that, one states a harmful reason, is the opponent at fault? The proponent, from the aspect of stating 'what is made' as a reason, you are not doing something unreasonable, if you do not state 'what is made' as a reason, then is 'what is made' not harmful to the meaning of the scriptures? Because from the beginning it is harmful. If you admit, proponent, what is the reason? The opponent is at fault, it must not be, because you have not done the act of establishing the opponent as being at fault. If you say that stating a seemingly valid reason also does not become the opponent's fault, because it is not the opponent's statement that makes it a seemingly valid reason, then, the opponent who states a seemingly valid reason, becomes at fault, because when presenting a flawless proof, one states a meaningless reason for proving what is to be proven, because for other opponents, the opponent's own desired thesis is the opponent who states a reason that has no ability to prove it. In the case of proving that sound is impermanent by 'what is made', that opponent is not at fault, because he states the correct reason that can prove his own desired thesis. Third, if in some treatises, like saying that sound is a quality of space, some unreasonable things are refuted by the reason of 'what is made', then the things that speak of reason, like sound being impermanent, will also be refuted, this tenet is the same as the customs of bad lineages, because it is a tenet that admits that by refuting one unreasonable thing, other reasons are also refuted. For example, just like being angry at one unreasonable thing and also punishing other innocent people. Furthermore, the nature of all aspects of what is to be proven and the proof, the correct reason, will deteriorate and be cut off, because all the meanings of the scriptures are made the same as what is to be proven, and therefore one is not able to state the correct proof. Third, refuting the dispute has two parts: refuting the fault of not confusing contradiction and reason. Among them, refuting the statement of a seemingly valid counter-response. First, if by the reason of 'what is made' you refute the meaning of the scriptures, the quality of space, and establish that it is not the quality of space, it will not harm the establishment of impermanence
Tibetan
། མཉན་བྱ་ཉིད་ལ་སོགས་པས་སྒྲ་ལ་རྟག་སོགས་གྲུབ་ཀྱང་མི་རྟག་སོགས་འགྲུབ་པ་དང་ཕན་ཚུན་མི་གནོད་པར་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་རྟགས་ཀྱིས་གྲུབ་ན་དེ་དང་འགལ་བར་ངེས་པའི་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ལ་རྟག་མི་རྟག་འགལ་བ་དག་ཚོགས་པར་མི་རུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་ནི་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མ་ཡིན་པ་དང་མི་རྟག་པ་གཉིས་ཕན་ཚུན་གཅིག་གྲུབ་པས་ཅིག་ཤོས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མིན་པ་དང་མི་རྟག་པ་གཉིས་རྟག་མི་རྟག་དེ་འདྲ་བའི་འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། མི་རྟག་པ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དང་འབྲེལ་པ་མེད་ཀྱང་བྱས་པས་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་གནོད་པས་འགལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མིན་པ་དེ་དག་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི་མིན་ཡང་བྱས་པས་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་དོན་བསླད་པ་སྟེ་བཀག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བྱས་པ་དང་རྩོལ་བྱུང་སོགས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་པ་སོགས་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་སྐབས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནོད་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲི་རྟག་པ་སའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་པས་ལུང་དོན་གཅིག་བཀག་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དེས་ན་བྱས་པས་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པས་མི་རྟག་པ་དེ་ཉིད་ལ་གནོད་པའི་འགལ་བར་འགྱུར་གྱི། དྲི་ལ་སའི་ཡོན་ཏན་བཀག་ཀྱང་འགལ་བར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱས་པ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་བཀག་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་འགལ་རྟགས་སུ་འགྱུར་བ་མ་ཡིན་ཏེ། སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རྟགས་ཀུན་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་ལྟོས་ཏེ་དེ་དག་བཀག་ན་སྐྱོན་འགལ་བ་སོགས་དང་། སྒྲུབ་ནུས་ན་ཡང་དག་ཡིན་པའི་ཡོན་ཏན་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་མེད་ན་སྒྲ་མི་རྟག་བསྒྲུབ་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འབྱུང་བའི་འབྲེལ་པ་དེ་ནི་བྱས་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་འདིར་རྟོགས་པ་མེད་ལ། འོན་ཀྱང་འདི་ནི་བྱས་པས་སྒྲ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་གནོད་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་ཞེན་དོན་ལ་གནོད་པ་འབའ་ཞིག་གི་སྒོ་ནས་རྟགས་འགལ་བའི་སྐྱོན་ཡིན་པ་འདོད་དགོས་ལ
Chinese
如果有人说，通过听闻等方式，声音可以被证明是常等，但同时也可以证明是无常等，并且彼此之间没有妨碍，这是相似的。答：作为论题的声音，例如一个论题，如果通过理由证明你是无常的，那么就会妨碍证明与此相违背的、必然是常的，因为对于你来说，常与无常这些相违背的事物是不允许同时存在的。在这个通过“所作”来证明声音是无常的场合，作为论题，声音不属于虚空的性质和无常这两个方面，彼此之间一个成立不会妨碍另一个成立，因为不属于虚空的性质和无常这两个方面，并不存在像常与无常那样相违背的情况。第二种情况是，即使无常与虚空的性质没有关联，如果“所作”妨碍了声音的虚空性质，那么也会妨碍声音的无常，因此会变成相违的理由。虽然无常和不属于虚空的性质这些不是所害和能害的关系，但是如果“所作”妨碍了声音的虚空性质，那么就会扰乱论典的意义，也就是阻碍。如果有人说，所有“所作”和勤勇生等，气味常是地界的性质的妨碍等，都会变成妨碍当前所要证明的相违，因为气味常是地界的性质的妨碍会阻碍一个教证的意义。如果虚空的性质与声音有关联，那么“所作”作为论题，阻碍了声音的虚空性质，就会变成妨碍无常本身的相违。如果阻碍了气味的地界性质，也不会变成相违。答：“所作”作为论题，阻碍了声音的虚空性质，并不会变成证明声音是无常的相违理由，因为声音的虚空性质并不是证明声音是无常的所要证明的。这是周遍的，因为所有的理由都依赖于自己的所要证明，如果阻碍了这些，就会出现过失相违等，如果能够成立，那么是否是正确的功德也需要进行观察。因此，如果声音没有虚空的性质，那么声音是无常的所要证明就不会产生，这种关联在通过“所作”来证明声音是无常的场合是无法理解的。然而，这仅仅是因为“所作”妨碍了声音的虚空性质，从而妨碍了论典的执着意义，必须承认这是理由相违的过失
English
If someone says that through listening, etc., sound can be proven to be permanent, etc., but at the same time, it can also be proven to be impermanent, etc., and there is no mutual harm, then they are similar. Answer: As the subject, sound, for example, one subject, if it is proven by reason that you are impermanent, then it will hinder the proof that is contrary to this, which is necessarily permanent, because for you, permanent and impermanent, these contradictory things are not allowed to exist at the same time. In this case of proving that sound is impermanent by "made", as the subject, the two aspects of sound not being the quality of space and impermanence, one being established will not hinder the establishment of the other, because the two aspects of not being the quality of space and impermanence do not have such contradictions as permanent and impermanent. The second case is that even if impermanence is not related to the quality of space, if "made" hinders the quality of space of sound, then it will also hinder the impermanence of sound, so it will become a contradictory reason. Although impermanence and not being the quality of space are not the relationship of what is harmed and what can harm, if "made" harms the quality of space of sound, then it will disrupt the meaning of the treatise, that is, hinder it. If someone says that all "made" and effort-born, etc., the hindrance of the permanence of smell being the quality of earth, etc., will all become contradictory to hindering the current object to be proven, because the hindrance of the permanence of smell being the quality of earth will hinder the meaning of a scripture. If the quality of space is related to sound, then "made" as the subject, hindering the quality of space of sound, will become contradictory to hindering impermanence itself. If the quality of earth of smell is hindered, it will not become contradictory. Answer: "Made" as the subject, hindering the quality of space of sound, will not become a contradictory reason for proving that sound is impermanent, because the quality of space of sound is not the object to be proven to prove that sound is impermanent. This is pervasive, because all reasons depend on their own object to be proven, and if these are hindered, then there will be faults such as contradiction, etc., and if it can be established, then whether it is a correct merit also needs to be observed. Therefore, if sound does not have the quality of space, then the object to be proven that sound is impermanent will not arise, and this connection cannot be understood in the case of proving that sound is impermanent by "made". However, this is only because "made" hinders the quality of space of sound, thereby hindering the clinging meaning of the treatise, and it must be admitted that this is the fault of the contradictory reason.