Tibetan
ཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག །ཅེས་སོགས། རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་དོགས་གཅོད་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་འདིས་རང་ལུགས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ་དང་། གཞུང་སྔ་མའི་མཇུག་གིས་ཕྱི་མའི་མགོ་འདྲེན་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འཆད་ལུགས་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ནོ། །གཉིས་པ་གཞན་གྱི་རང་སྒྲའི་དགོས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲགས་པ་རྟེན་དུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་པ་དགག །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་ཕྱིར་སྨོས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞུང་ལུགས་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྐབས་དེའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི་ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མཁན་རང་རང་གི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་རྩོད་པ་མེད་ཅིང་སྒྲ་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག །གཞི་མེད་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས་གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ
Chinese
ཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག །ཅེས་སོགས། རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་དོགས་གཅོད་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་འདིས་རང་ལུགས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ་དང་། གཞུང་སྔ་མའི་མཇུག་གིས་ཕྱི་མའི་མགོ་འདྲེན་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འཆད་ལུགས་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ནོ། ། 如是“宗派所作差别”等，以及“自之声亦成无义”等，若将此应用于断疑，则此偈颂显示了自宗的结尾，并且是未领会以先前论典之结尾引导后续论典开头的释论方式之过失。 གཉིས་པ་གཞན་གྱི་རང་སྒྲའི་དགོས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲགས་པ་རྟེན་དུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་པ་དགག །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་ཕྱིར་སྨོས་པ་དགག་པའོ། ། 第二，破斥他人自声之必要，有二：破斥为知著名为所依而说；破斥为知有法非所立而说。 དང་པོ་ནི། གཞུང་ལུགས་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྐབས་དེའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། 第一，经论师所作之虚空功德等差别，完全舍弃如以声为无常之有法，为于敌对者双方皆极著名，即为成立共许之有法，如声等，是为于彼时执取有法之义，故其余经之解释者说乃是自之声。 སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི་ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མཁན་རང་རང་གི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་རྩོད་པ་མེད་ཅིང་སྒྲ་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། 于声常与无常而争论之敌对者双方有法，为知汝等双方皆共许成立之声等为彼时之有法，故自之声成为无义。虽无自之声，然于声之上常与无常等之观察，仅以彼时之机缘，则于汝等双方皆极著名，即为成立共许之声等，成为彼时之所依有法，是必成立之故。论典作者各自所欲安立之差别，于具虚空功德等事物，于差别之法无有争论，唯于声之上争论常与无常之故。 གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག །གཞི་མེད་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། ། 第二，有二：破斥已成立之义本身非所立为必要；破斥无基有法非所立为必要。 དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས་གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ 第一，若谓自之声有法，以显示于敌对者双方共许，以量成立，故已成立之有法彼唯一非所立耶？于宗之体性有法，为知已成立之有法非所立之义，故汝不需于旁赘述自己，以显示自之体性，即仅是体性，汝于旁赘述此，即能了知以量已成立之有法非所立之故。以量成立
English
ཞུང་ལུགས་ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག །ཅེས་སོགས། རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། །ཞེས་སོགས་དོགས་གཅོད་ལ་སྦྱར་བ་ནི་ཚིགས་བཅད་འདིས་རང་ལུགས་ཀྱི་མཇུག་སྡུད་བསྟན་པ་དང་། གཞུང་སྔ་མའི་མཇུག་གིས་ཕྱི་མའི་མགོ་འདྲེན་པའི་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་འཆད་ལུགས་མ་རྟོགས་པའི་སྐྱོན་ནོ། ། Such as "the distinctions made by the tenets," etc., and "one's own sound also becomes meaningless," etc., if applied to resolving doubts, this verse shows the conclusion of one's own system, and it is the fault of not understanding the way of explaining the commentary that the end of the previous text leads to the beginning of the subsequent text. གཉིས་པ་གཞན་གྱི་རང་སྒྲའི་དགོས་པ་དགག་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲགས་པ་རྟེན་དུ་ཤེས་པའི་ཆེད་དུ་སྨོས་པ་དགག །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་ཕྱིར་སྨོས་པ་དགག་པའོ། ། Second, there are two refutations of the necessity of others' own sound: refuting that it is said for the sake of knowing the famous as the basis; refuting that it is said for the sake of knowing the subject is not to be proven. དང་པོ་ནི། གཞུང་ལུགས་མཁན་གྱིས་བྱས་པའི་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་དག་སྒྲ་མི་རྟག་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་སྒྲ་ལྟ་བུ་དག་ནི་སྐབས་དེའི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པ་གཟུང་བའི་དོན་དུ་མདོའི་འགྲེལ་བྱེད་གཞན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་བརྗོད་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། ། First, the distinctions made by the expounders of the tenets, such as the qualities of space, etc., completely abandoning that the subject is like proving sound is impermanent, for the sake of grasping that the subject, such as sound, which is very famous to both the proponent and opponent, that is, established as a common appearance, is the subject of that time, other commentators of the sutras say that it is expressing one's own sound. སྒྲ་རྟག་མི་རྟག་ལ་རྩོད་པ་བྱེད་པའི་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་མེད་ཀྱང་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་སོགས་དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི་ཁྱོད་གཉིས་ཀ་ལ་རབ་ཏུ་གྲགས་པ་སྟེ་མཐུན་སྣང་དུ་གྲུབ་པའི་སྒྲ་ལྟ་བུ་སྐབས་ཀྱི་རྟེན་ཆོས་ཅན་ཡིན་པར་ནི་གྲུབ་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བསྟན་བཅོས་མཁན་རང་རང་གི་འདོད་པས་བཏགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་ཁྱད་པར་གྱི་ཆོས་ལ་རྩོད་པ་མེད་ཅིང་སྒྲ་ཙམ་གྱི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་རྩོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ། The subject of the proponent and opponent who argue about whether sound is permanent or impermanent, for the sake of knowing that sound, which is established as a common appearance to both of you, is the subject of the occasion, therefore one's own sound becomes meaningless. Even without one's own sound, by the occasion of investigating permanence and impermanence etc. on sound itself, it will be established that sound, which is very famous to both of you, that is, established as a common appearance, is the basis of the occasion, because there is no dispute about the qualities of the objects such as the qualities of space etc., which are distinguished by the wishes of the treatise writers themselves, and only permanence and impermanence are disputed on sound itself. གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གྲུབ་ཟིན་དོན་ཉིད་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག །གཞི་མེད་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དགོས་པ་ཡིན་པ་དགག་པའོ། ། Second, there are two: refuting that it is necessary that the meaning that has already been established is not to be proven; refuting that it is necessary that the subject without a basis is not to be proven. དང་པོ་ནི། ཅི་སྟེ་རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཆོས་ཅན་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་མཐུན་སྣང་དུ་ཚད་མས་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས་གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་དེ་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་བརྗོད་ཅེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཆོས་ཅན། གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་ཤེས་པའི་དོན་དུ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་རང་ཉིད་སྨོས་མི་དགོས་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ་སྟེ་ངོ་བོ་ཁོ་ན་ཞེས་བྱ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་སྨོས་པ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ཚད་མས་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པ་དེ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཚད་མས་གྲུབ First, if you say that by showing that one's own sound, the subject, is established by valid cognition as a common appearance to both the proponent and opponent, that the subject that has already been established is not to be proven, then, the subject of the characteristic of the thesis, it follows that you do not need to mention yourself separately for the sake of knowing that the subject that has already been established is not to be proven, because by mentioning separately that it is showing one's own nature, that is, only the nature, you will realize that the subject that has already been established by valid cognition is not to be proven, because it is established by valid cognition.
Tibetan
་བཞིན་པ་དང་། སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་པའི་ངོ་བོ་དཔེར་རྟགས་མ་གྲུབ་པ་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་བསྟན་པའམ། དོགས་པ་དག་ནི་ཡོད་པ་ཡིན་ན། ཁྱོད་ཀྱི་ཟུར་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་འབྲས་བུ་སྟེ་དགོས་པ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་གཞན་གྱིས་བསལ། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན། །ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་ན་ཕྱོགས་ཀྱི་བསལ་བྱར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། རང་ཉིད་ཀྱི་སྒྲས་གྲགས་པ་ཆོས་ཅན་དུ་བསྟན་པའི་སྒོ་ནས་གྲུབ་ཟིན་གྱི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བ་མིན་གྱི། གཙོ་བོ་སོགས་དོན་ལ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་འདིར་ནི་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་པ་སེལ་བའི་དོན་དུ་རང་ཉིད་ཅེས་དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ལའང་འགལ་བ་སྟེ་སྐྱོན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པར་ཐལ། རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཐམས་ཅད་སྤྱི་ཡི་ནི་ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་སྟེ་དཔེར་དང་ཐུན་མོང་གི་རྩོད་གཞིའི་ཆོས་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་སློབ་དཔོན་གྱིས་བཤད་པ་དེས་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་པར་རྟོགས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་པའི་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས་ན་དེ་ལས་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཅིར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། དེ་རྟགས་ཀྱིས་སྒྲུབ་པར་མི་ནུས་པའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར་ཏེ། ཅིའི་ཕྱིར་ན། དེ་ཆོས་ཅན་དུ་གཟུང་ན་ཆོས་ཅན་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་ཅིང་། ཆོས་སུ་གཟུང་ན་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཆོས་ཅན་གཙོ་བོ་ལྟ་བུ་མ་གྲུབ་པས་ཕྱོགས་ཆོས་མེད་པ་དང་། ཆོས་དཔེ་ལ་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་སྐྱོན་མ་ཡིན་ཏེ། ཕྱོགས་ལ་མ་ལྟོས་པ་རྟགས་དཔེ་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡན་ལག་ཕྱི་མ་རྟགས་དཔེ་ལ་ལྟོས་པའི་སྐྱོན་ཕྱོགས་སྐྱོན་དུ་འདོད་པ་རིགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པས་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟ་ནའང་གཏན་ཚིགས་དང་། ལ་སོགས་པ་དཔེའི་ཉེས་པ་ཀུན་ཡང་ཆོས་ཅན། ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཕྱོགས་འགྲུབ་པ་ལ་གནོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཕྱོགས་ཆོས་ཅན། གཞན་རྟགས་དཔེའི་སྐྱོན་ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱོན་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་སྐྱོན་ཡིན་ན་དམ་བཅའ་བ་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ
Chinese
如果是这样，那么作为论证的本体，例如未成立的宗依，如果被视为所立宗，或者存在疑问，那么你额外提出的“本身即为所立宗”这句话，就成为了果实，具有意义。第二部分有三点：遮遣他者认为的法即为所立宗；如果法被视为所立宗，则不是宗过；如果是宗过，则应指出宗的遮遣对象。第一点是：通过以自身之名著称的法作为论式的方式，并不是为了遮遣已成立的法为所立宗，而是为了遮遣主要等在意义上未成立的法为所立宗。如果这样认为，那么在这个宗的定义中，为了遮遣未成立的法为所立宗，即使不明确指出“自身”，宗的定义也不会有任何矛盾，即没有任何过失。因为一切比量都是以共同的境作为对象，例如导师所说的，将共同的争论基础的法作为境，因此可以理解未成立的法不是所立宗。第二点是：如果有人问，如果将未成立的法作为所立宗，那么会产生什么样的宗过？回答是：会产生无法通过因来成立的过失。为什么呢？如果将其视为法，由于法未成立，则因不具备周遍性；如果将其视为法，则在同喻中没有后随性。如果像主要等法未成立，导致不具备周遍性，以及法在同喻中没有后随性，这不是法，不是宗过。因为不依赖于宗，这些因喻的过失不是宗过吗？确实如此。因为后续的支分依赖于因喻，所以认为过失是宗过是不合理的。如果有人认为，即使如此，它们也会妨碍宗的成立，所以是宗过。那么，所有的理由和譬喻的过失，都会变成法，变成宗的过失，因为你们所有这些都会妨碍宗的成立。正因为能立的过失不是宗过，所以宗法，其他因喻的过失不是你的过失，如果你的过失仅仅与立宗有关。
English
If so, then the essence of what is stated as proof, for example, the unestablished subject, if it is shown as what is to be proven, or if there are doubts, then this statement of yours, "itself is what is to be proven," becomes a fruit, and is meaningful. The second part has three points: Others refute that the subject is what is to be proven; if the subject is taken as what is to be proven, it is not a fault of the subject; if it is a fault of the subject, then it should be shown as what is to be refuted by the subject. The first point is: Through the way of showing the subject known by its own name as the subject, it is not to eliminate the subject that has already been established as what is to be proven, but to eliminate the subject that has not been established in meaning, such as the main thing, as what is to be proven. If so, then in this definition of the subject, in order to eliminate the subject that has not been established as what is to be proven, even if "itself" is not explicitly stated, there is no contradiction in the definition of the subject, that is, there is no fault at all. Because all inferences are inherently objects of the general, that is, the teacher explained that the common basis of dispute is taken as the object, therefore it is understood that the unestablished subject is not what is to be proven. The second point is: If someone asks, if the unestablished subject is taken as what is to be proven, what fault of the subject will arise from that? The answer is: It will become a fault that cannot be established by the sign. Why? If it is taken as the subject, since the subject is not established, the sign lacks pervasion; if it is taken as the dharma, then there is no subsequent occurrence in the example. If the subject, such as the main thing, is not established, resulting in the lack of pervasion, and the dharma has no subsequent occurrence in the example, this is not the subject, not a fault of the subject. Because not relying on the subject, are these faults of the sign and example not faults of the subject? Indeed, it is so. Because the subsequent limbs rely on the sign and example, it is unreasonable to consider the fault as a fault of the subject. If someone thinks that even so, they hinder the establishment of the subject, so they are faults of the subject. In that case, all the faults of the reason and the example, etc., will become the dharma, and become faults of the subject, because all of you hinder the establishment of the subject. Because the fault of the proof is not a fault of the subject, therefore the subject, the faults of other signs and examples are not your faults, if your fault is only related to the proposition.