Tibetan
་མ་ཡིན། །རྟོག་པས་སྦྱོར་བར་བྱ་བའི་གཞི་ཉིད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་ཤེས་ཀྱིས་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་བར་དུ་ཆོད་པར་མཐོང་ན་ཡང་ཤེས་པ་འདི་འཇུག་པ་མྱུར་བས་བར་རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་ན་ཨ་ཨི་ལྟ་བུའི་ཡི་གེ་ཐུང་ངུ་གཉིས་ནི་བརྗོད་ན་ཡང་དེ་ཐོས་པའི་ཉན་བློ་ཆོས་ཅན། བར་རྣམས་ཆད་མེད་པར་ཅིག་ཆར་འཁྲུལ་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། འཇུག་པ་མྱུར་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཞན་ཡང་ཡི་གེ་ཐོས་པ་ན་ཤེས་པ་སྔ་ཕྱི་བར་ཆད་དང་བཅས་པ་ལ་བར་ཆད་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་དེ་དབང་ཤེས་ཉིད་ཀྱིས་འདོགས་སམ། བློ་གཞན་གྱིས་འདོགས། དང་པོ་ལྟར་ན་དབང་པོའི་ཤེས་པས་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་བར་རྣམ་པར་བཅད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་མཐོང་ན་ཡང་། དབང་པོའི་ཤེས་པ་དེ་ཉིད་ལས་བར་ཆད་མེད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཆོས་ཅན། མི་རུང་སྟེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་ན་དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ཀུན་ཆོས་ཅན། ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ། རང་ཉིད་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་བར་མ་ཆོད་པར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཉིད་བཤད་པ་ནི་ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་མཐའ་སྟེ་ཤིན་ཏུ་ཐུང་ཤོས་ཨ་ལྟ་བུ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་ཤས་དུ་མ་དང་ལྡན་ཏེ། མིག་འཛུམ་གཅིག་གི་ཡུན་ཚད་དུ་གནས་པ་ཡིན་གྱི། དེ་བས་ཐུང་བས་མི་རྫོགས་ལ། མིག་འཛུམ་དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ནི་དུ་མ་གཅིག་གི་གོ་སར་གཅིག་བསྒྲེས་པ་དག་དང་འབྲེལ་པས་རྫོགས་ལ། རྡུལ་ཕྲ་རབ་གཅིག་སྔར་གྱི་གོ་ས་ལས་གཞན་དུ་བསྒྲེས་ཙམ་གྱི་དུས་ནི་དུས་ཆུང་བ་སྟེ་ཐུང་བའི་མཐར་ཐུག་པའི་དུས་ཡིན་ཅིང་དེ་ཉིད་ཀྱང་དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་གི་ཚད་དུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཉན་པའི་བློའང་ཆོས་ཅན། ཡི་གེའི་ཆ་རྣམས་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། ཡི་གེའི་ཆ་སྔ་ཕྱི་རྣམས་འཛིན་པའི་ཉན་ཤེས་གང་ཞིག དུས་མཐའི་སྐད་ཅིག་གིས་སྐྱེ་འགག་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ཡི་གེ་དང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་དབང་ཤེས་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ལོག་པའི་དོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་འཛིན་པ་ལ་མྱོང་བྱེད་ཀྱི་བློ་གཞན་གྱིས་ནི་ཆོད་ན་ཡང་ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དབང་ཤེས་སྔ་ཕྱི་བར་དུ་ཆོད་ཀྱང་བར་མ་ཆོད་པར་སྣང་བའི་འཁྲུལ་པ་དེ་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་སྔ་ཕྱི་བསྲེ་བར་བྱེད་པ་མིན་པས་དབང་ཤེས་ལས་གཞན་དུ་སྟེ་གཞན་པའི་ཤེས་པས་དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་བར་ཆོད་པ་རྣམས་ནི་དེ་ཉིད་འདི
Chinese
并非如此。这是对以分别念进行结合之基础本身的否定。第一点是：如果根识见到色、声等有间隔，但因为这个识的进入很快，所以会错误地认为中间没有间断，那么像“阿”、“伊”这样的两个短字母，即使说出来，听到它们的听觉心识，有法，也会错误地认为中间没有间断而是一起的，因为进入很快的缘故。第二点是：此外，听到字母时，对于有先后间隔的知识，认为没有间隔而妄加执着，那是根识本身执着呢？还是其他心识执着？如果按照第一种情况，即使根识以体验的方式看到中间有间隔的意义，但是，从根识本身来说，认为没有间隔而妄加执着，有法，是不行的，因为有太过的过失。怎么样呢？所有的根识，有法，都变成颠倒的了，因为自己体验到有间隔，但其他却认为没有间隔而妄加执着的缘故。对此进行解释，就是字母的自性之最末端，也就是非常短的“阿”字，也有法，具有前后刹那的多个部分，因为它存在一个眨眼的时间里，比这更短就不能圆满，而眨眼也是逐渐与多个微尘一个位置一个位置地叠加有关联才能圆满，一个极微尘从之前的位子移动到另一个位子的时间，就是最短的时间，是最短的极限，而这也认为是时间极限的刹那之量。因此，听觉的心识也有法，会逐渐地认识字母的各个部分，因为凡是执着字母前后部分的听觉知识，都是以时间极限的刹那生灭的缘故。因此，执着字母和色等的所有根识，有法，都会变成具有错误意义的，因为在执着自己的对境时，虽然体验的另一个心识认为有间断，但却是显现为没有间断的识的缘故。第三点是：根识前后有间隔，但显现为没有间隔的错觉，虽然根识是错觉，但不会将前后混合，因此从根识之外，也就是其他的知识，将事物前后刹那有间隔的那些，就是那个这
English
It is not so. This is a negation of the very basis for being combined by conceptual thought. The first point is: If sense consciousness sees forms, sounds, etc. as having intervals, but because this consciousness enters quickly, it will mistakenly think that there is no interruption in between. Then, even if two short letters like "A" and "I" are spoken, the auditory mind that hears them, which is the subject, will mistakenly think that there is no interruption in between and that they are together, because of the quickness of entry. The second point is: Furthermore, when hearing a letter, is the imputation of no interruption to the knowledge that has prior and subsequent intervals done by the sense consciousness itself? Or by another mind? If according to the first case, even if the sense consciousness sees the meaning of the interval in the manner of experiencing it, then, from the sense consciousness itself, the imputation of no interruption, which is the subject, is not permissible, because there is the fault of being too extreme. How so? All sense consciousnesses, which are the subject, become inverted, because they themselves experience the interval, but others impute that there is no interval. The explanation of this is that the ultimate nature of a letter, that is, the very short "A," also, which is the subject, has many parts of prior and subsequent moments, because it exists for the duration of a blink of an eye, and it is not complete with anything shorter than that. And the blink of an eye is also completed by gradually associating with many atoms placed one on top of the other in one position. The time it takes for one extremely small atom to move from its previous position to another position is the shortest time, the ultimate of shortness, and that is considered to be the measure of a moment at the limit of time. Therefore, the mind that hears also, which is the subject, will gradually realize the parts of the letter, because whatever auditory knowledge that grasps the prior and subsequent parts of the letter arises and ceases with a moment at the limit of time. Therefore, all sense consciousnesses that grasp letters and forms, etc., which are the subject, will become those with mistaken meanings, because when grasping their own objects, although another mind that experiences it thinks there is an interruption, it is because it is a consciousness that appears to have no interruption. The third point is: The illusion that the prior and subsequent sense consciousnesses have intervals, but appear to have no intervals, although the sense consciousness is an illusion, it does not mix the prior and subsequent, therefore, from outside the sense consciousness, that is, other knowledge, those things that have intervals of prior and subsequent moments, that is, that this
Tibetan
འོ་ཞེས་བར་མ་ཆོད་པར་སྦྱོར་ཞིང་བསྲེ་བར་བྱེད་པའི་བློ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྣམ་རྟོག་ཅན་ཡིན་ཏེ། དངོས་པོ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཐ་དད་དུ་མཚོན་པ་སྟེ་རྟོགས་པ་མེད་པས་འཁྲུལ་རྒྱུ་བྱས་པ་ཅན་གྱི་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་རྣམ་རྟོག་དེ་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་སོགས་ལ་བར་སྣང་བའི་དབང་ཤེས་ཉིད་ག་ལ་ཞིག་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། བརྗོད་པ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་བ་སྟེ་མིང་དོན་སྦྱར་ནས་འཛིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཡི་གེ་སོགས་གསལ་བར་འཛིན་པའི་དབང་པོ་ཤེས་པས་གཟུང་བའི་དོན་ལ་སྒྲ་དངོས་སུ་སྦྱོར་བ་ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་ཤེས་བར་མ་ཆད་ལ་གནོད་བྱེད་མེད། །གནོད་བྱེད་ལུང་དོན་བརྟགས་ནས་གཞན་དུ་བཤད། །ཚུལ་དེས་ངོ་ཤེས་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ཁེགས་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དབང་པོའི་ཤེས་པས་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་ཆོད་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་མཐོང་ན་ཡང་རྗེས་ཀྱི་རྟོག་པས་བར་ཆོད་པ་མེད་པར་སྦྱོར་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་གཟུགས་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་བར་དུ་ཆོད་ཅིང་སྐྱེ་བ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་དང་དེའི་མྱོང་བ་སྟེ་ཁྱོད་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་རྒྱུན་མི་ཆད་པར་སྣང་བ་དག་སྣང་བ་ལྟར་ཡོད་པ་ལ་རིགས་པ་དམ་པའི་གནོད་པ་ཅན་མེད་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་གནོད་པ་མེད་པར་མ་གྲུབ་སྟེ། དོན་མཐོང་བའི་བློ་ལ་རང་རིག་མེད་པས་བློ་གཞན་གྱིས་རིག་པར་བྱ་དགོས་ལ། དེ་དག་ཀྱང་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། བློ་སྔ་མ་རེ་རེས་ཕྱི་མ་རེ་རེ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་མེད་པ་དེ་ནི་ཚད་མ་གང་ལས་གྲུབ་པར་འདོད་དྲིས་པས། ཅིག་ཆར་བློ་དུ་མ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མ་མཐོང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མེད་པའི་རྒྱུ་མཚན་མིན་པར་ཐལ། བར་ཆོད་སྲིད་ཀྱང་བར་ཆོད་པར་མ་མཐོང་བ་འདི་ལྟར་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ཡོད་བཞིན་དུ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་དཔྱད་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ལུང་ལས་སེམས་གཉིས་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན་ཏེ་གོ་སྐབས་མེད་དོ་ཞེས་འབྱུང་བས་བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་ལ་གནོད་ཅེ་ན། ལུང་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་དུ་མ་ཅིག་ཆར་མི་སྐྱེ་བ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དགོངས་པ་ནི་བློ་དེ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་སྔ་མ་རེ་རེས་ཕྱི་མ་རེ་རེ་ཉིད་
Chinese
像这样不间断地连接和混合的智慧，是具有分别念的，因为呈现事物前后刹那的差别，即没有证悟而成为产生错觉之因的忆念。因此，对于那个分别念来说，是法相。长长的文字等，怎么会是间断显现的根识呢？不是，因为与言说相关联，即结合名与义而执持。这是周遍的。因为已经说过，清楚执持文字等的根识，对于所取的义，声音实际上并没有结合，所以如此。第四部分有三点：了知义不间断没有妨害，考察妨害的经文意义后作其他解释，以此方式遮止了认识自相是现量。第一点是：如果根识以被其他感受者间断的方式见到义，那么随后的分别念就会不间断地连接，是这样吗？义，色等，是法相。你执持的识，被称为被其他感受者间断而产生，这是从何而来？不是，因为你和它的感受，即你执持的识，是连续不断显现的，对于像显现一样存在，没有正理的妨害。第二点是：如果没有成立没有妨害，因为了知义的智慧没有自证，所以必须被其他智慧所了知，而那些也不能同时产生，因为确定了每一个先前的智慧都具有产生每一个后来的智慧的能力，是这样吗？询问没有同时产生多个智慧，那是从哪个量成立的，回答说：因为没有同时见到多个智慧。没有同时见到多个智慧，那本身也是法相。不是没有同时产生多个智慧的理由，因为可能存在间断，但没有见到间断，像这样，虽然存在同时产生多个智慧，但没有见到，这是应该考察的。而且，经文中说：两个心同时产生，那是不可能的，没有机会。这样说对同时产生多个智慧有妨害吗？那个经文是法相。同时不产生多个智慧，那不是你的想法，因为你的想法是那些智慧是同类的，每一个先前的智慧都只是每一个后来的智慧。
English
The wisdom that connects and mixes without interruption in this way is characterized by conceptualization, because it presents the difference between the prior and subsequent moments of things, that is, it is a memory that causes illusion because it lacks realization. Therefore, for that conceptualization, it is a dharma. How could long letters, etc., be the sense consciousness that appears intermittently? It is not, because it is related to speech, that is, it holds by combining name and meaning. This is pervasive. Because it has already been said that the sense consciousness that clearly holds letters, etc., does not actually combine sound with the object it grasps, so it is. The fourth part has three points: knowing the meaning without interruption has no harm. After examining the meaning of the scriptures that harm, explain it in another way. In this way, the recognition of self-characteristics as direct perception is refuted. The first point is: If the sense consciousness sees the object in a way that is interrupted by other experiencers, then the subsequent conceptualization will connect without interruption, is that so? Meaning, form, etc., are dharmas. From where does the consciousness that you hold, which is said to be interrupted and produced by other experiencers, come from? It is not, because you and its experience, that is, the consciousness that you hold, appears continuously, and there is no harm from valid reasoning for what exists as it appears. The second point is: If it is not established that there is no harm, because the wisdom that knows the meaning has no self-awareness, it must be known by other wisdoms, and those cannot arise simultaneously, because it is certain that each previous wisdom has the ability to generate each subsequent wisdom, is that so? Asking from which valid cognition it is established that multiple wisdoms do not arise simultaneously, the answer is: Because multiple wisdoms are not seen simultaneously. Not seeing multiple wisdoms simultaneously is itself a dharma. It is not a reason for not having multiple wisdoms simultaneously, because there may be interruption, but the interruption is not seen, like this, although there are multiple wisdoms arising simultaneously, they are not seen, this is what should be examined. Moreover, the scriptures say: Two minds arising simultaneously are impossible, there is no opportunity. Does this harm the simultaneous arising of multiple wisdoms? That scripture is a dharma. Not having multiple wisdoms arise simultaneously is not your intention, because your intention is that those wisdoms are of the same kind, each previous wisdom is only each subsequent wisdom.