Tibetan
ས་བྱ་བར་ངེས་པ་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་དེས་ན་བློ་རང་ཉིད་མྱོང་བ་གང་ཁོ་ན་ལས་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེས་ངེས་པ་འདིར་འགྱུར་བས་སོ། །གསུམ་པ་སླར་ཡང་མདོའི་རིགས་པས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དྲན་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རང་རིག་བསྒྲུབ། །གྲུབ་ཟིན་སྒྲུབ་པར་སྨྲ་བ་བསལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་དྲན་པ་ཡི་རྟགས་ལས་ཀྱང་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པར་མ་ཟད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡང་གྲུབ་སྟེ། གཟུགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་ཡོད་དུས་ན་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ། དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དྲན་པའི་རྟགས་ལས་རང་གིས་མྱོང་བ་བསྒྲུབས་ན་མ་ངེས་ཤིང་། མྱོང་བ་ཙམ་བསྒྲུབས་ན་གྲུབ་པ་ལ་བསྒྲུབ་པ་སྟེ་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་སྟེ་མྱོང་བ་ཡིན་ཞིང་། དེ་ལས་དྲན་པ་སྐྱེ་བས་སོ་ཞེས་འདོད་ན་ནི། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྔ་མ་རིང་སོགས་འཛིན་པ་མེད་པར་ཐལ། །ཕྱི་མ་ཡུལ་ལ་འཕོ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཉན་བློ་གཅིག་གི་རིང་སོགས་འཛིན་པ་རིགས་པས་དགག རིམ་ལྡན་དུ་མས་རིང་སོགས་འཛིན་ན་ཁས་བླངས་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདོད་པ་དེའི་ལན་ཕྱོགས་གླང་གིས་གསུངས་པའི་ཐུག་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་རིགས་པ་རེ་ཞིག་བཞག་ནས་རང་ཉིད་ཀྱིས་ལན་འདེབས་པར་མཛད་པ་ནི། དེ་ལྟར་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་མྱོང་བ་མེད་ན་ཕྱིས་དྲན་པར་མི་འགྱུར་ལ། གལ་ཏེ་མྱོང་བ་ཡོད་ན་ཡི་གེ་རིང་སོགས་ཀྱི་ཆ་ཤས་རྣམས་ཉན་བློ་རིམ་མེད་གཅིག་གིས་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེའམ། ཉན་བློ་རིམ་ལྡན་དུ་མས་བཟུང་ནས་དེའི་རྗེས་སུ་མྱོང་བྱེད་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན། ཉན་བློ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཡི་གེ་རིང་པོ་དང་ཤིན་ཏུ་རིང་པོ་དང་། ཐུང་ངུ་སོགས་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་རྫོགས་པ་ཡང་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ཡུན་རིང་པོ་ཡི་གེ་གཅིག་ཙམ་གྲུབ་པའི་དུས་སུ་གནས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཡང་ཉན་ཤེས་སྐད་ཅིག་གིས་འགགས་ལ་ཡི་གེ་ཐུང་མཐའ་གཅིག་ཀྱང་མིག་འབྱེད་འཛུམ་ཙམ་ཐོགས་པས་སྐད་ཅིག་དུ་མའི་དུས་ཅན་ཡིན་པས་སོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རིམ་ལྡན་མེད་ན་རིང་པོ་འཛིན་པ་འགལ། །རིམ་དང་ལྡན་པས་རིམ་མེད་བསྐྱེད་པ་འགལ། །སྔ་མ་མཐའ་བར་གནས་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །ཡིག་ཆ་རིམ་མེད་ཅིག་ཆར་སྐྱེ་བ་འགལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་སྟེ། ཡི་གེ་རིང་སོ
Chinese
因此，由于不会产生对某事物的确定认知，所以仅仅是从心识体验自身而言，才会产生“这个心识见到了这件事”的确定认知。第三，再次以经部的理证来成立自证，分为两部分：以忆念的理由来成立自证；破除说已成立之法再次成立的观点。第一部分是：论师所说的忆念之理由，不仅成立了两种方式，而且也成立了自性之觉，即：取色之识等法，在自身存在时是体验过的，因为后来忆念的缘故。第二部分分为两部分：陈述对方观点；破斥对方观点。第一部分是：如果从忆念的理由来成立自己体验过，则是不确定的。如果仅仅成立体验过，则是对已成立之法的再次成立，即后来的识由其他识所觉知，即是体验过，并且由此产生忆念，如果这样认为的话，那么：第二部分分为两部分：前识不执持长等，应成过；后识不转移到对境上，应成过。第一部分分为两部分：以理证破斥一个听觉心识执持长等；如果以多个次第心识执持长等，则与承诺相违。第一部分分为两部分：提出应成；破斥其他回答。第一部分是：对于那个观点的回答，暂时搁置陈那所说的无穷的理证，而由自己来作答，即：如果执持长等文字的心识没有体验过，那么后来就不会忆念。如果体验过，那么是听觉心识以一个无次第的心识执持长等文字的各个部分之后，产生体验者呢？还是听觉心识以多个次第的心识执持之后，产生体验者呢？如果按照第一种情况，那么，一个听觉心识，对于长长的文字、非常长的文字，以及短短的文字等，甚至连一个文字的完整都无法执持，应成过，因为长久的时间里，一个文字才得以形成，而它不存在的缘故。这是因为听觉意识是刹那生灭的，而即使是最短的文字，也需要眨眼的时间，是多个刹那的时间。第二部分分为四部分：没有次第则执持长，相违；具有次第则产生无次第，相违；前识停留在头尾之间，太过分；文字无次第同时产生，相违。第一部分是：如果不是已成立，那么，长等文字
English
Therefore, since a definite cognition of something will not arise, it is only from the mind experiencing itself that the definite cognition "this mind saw this thing" arises. Third, again establishing self-awareness with the reasoning of the Sutra school, there are two parts: establishing self-awareness with the reason of recollection; refuting the view that what has already been established is established again. The first part is: the reason of recollection stated by the teacher not only establishes the two ways, but also establishes the awareness of self-nature, that is: consciousnesses that grasp form, etc., are things that are experienced when they themselves exist, because of later recollection. The second part is divided into two parts: stating the opponent's view; refuting the opponent's view. The first part is: if one establishes that one has experienced oneself from the reason of recollection, then it is uncertain. If one only establishes that one has experienced it, then it is a re-establishment of what has already been established, that is, the later consciousness is known by another consciousness, that is, it has been experienced, and from this recollection arises, if one thinks like this, then: the second part is divided into two parts: the former consciousness does not hold long, etc., it should follow; the latter consciousness does not transfer to the object, it should follow. The first part is divided into two parts: refuting with reasoning that one auditory consciousness holds long, etc.; if many successive consciousnesses hold long, etc., then it contradicts the commitment. The first part is divided into two parts: presenting the consequence; refuting other answers. The first part is: for the answer to that view, temporarily setting aside the infinite reasoning stated by Dignāga, and answering it oneself, that is: if the consciousness that holds long, etc., letters has not experienced it, then it will not be recollected later. If it has been experienced, then does the auditory consciousness hold the various parts of long, etc., letters with one non-successive consciousness, and then the experiencer arises? Or does the auditory consciousness hold them with many successive consciousnesses, and then the experiencer arises? If according to the first case, then, one auditory consciousness, for long letters, very long letters, and short letters, etc., even the completion of one letter cannot be held, it should follow, because in a long time, one letter is formed, and it does not exist. This is because the auditory consciousness is momentary, and even the shortest letter takes the time of blinking, which is the time of many moments. The second part is divided into four parts: without succession, holding long is contradictory; having succession, producing non-succession is contradictory; the former consciousness staying between the beginning and the end is too much; letters arising non-successively at the same time is contradictory. The first part is: if it is not established, then, long, etc., letters