Tibetan
ལ་བའི་ཁྱད་པར་རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འདོད་པ་དེའང་རང་གིས་ཤེས་པའམ་ཤེས་པར་མ་གྱུར་པ་རྟགས་ཡིན། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རྟགས་ཡིན་ན། དོན་གསལ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བློ་དེས་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་གང་ལས་འགྲུབ་སྟེ་མི་འགྲུབ་པར་ཐལ། དེའི་ཡུལ་ཅན་ཤེས་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་པ་སྟེ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དོན་གསལ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་རང་རྒྱུད་ལ་བློའི་གོ་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློས་ཤེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་དུ་བཅད་པ་མེད་ཀྱང་སྟེ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས། དོན་གསལ་བ་རང་བློས་ཤེས་པ་ནི་རྟགས་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་མཐོང་བ་སྟེ་དོན་གསལ་བ་རང་བློས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མིན་པ་རང་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡིན་ཅེ་ན། འོ་ན་གཞན་གྱིས་མཐོང་བའི་དོན་གསལ་བ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་རང་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་རང་གིས་མཐོང་བ་མ་གྱུར་པ་དེ་ཁྱོད་ལའང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྟགས་གྲུབ་སྟེ། གཞན་གྱིས་མཐོང་བར་གྱུར་པའི་དོན་གསལ་བ་དེ་ཡང་རང་གིས་འགར་ཡང་མཐོང་བར་གྱུར་པ་མེད་པའི་དོན་གསལ་བ་ཙམ་ཡིན་པས་སོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་ཆོས་ཡན་གར་བ་ལས་རང་བློ་དཔོག་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེའི་ཕྱིར། དོན་ཆོས་ཡན་གར་བ་བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ལས་ནི་ཆོས་ཅན། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་པར་ནུས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བློའི་ཆོས་ལ་ལྟོས་པའམ་འབྲེལ་བ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྒྱུ་ཚོགས་གཅིག་པ་རྟགས་མ་ཡིན། །རྒྱུ་ཚོགས་གཞན་པ་རྟགས་མ་ཡིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་གྱི་ཆོས་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་གྱི་བློ་རང་གི་ཆོས་རྟགས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་བློའི་ཆོས་དེ་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་ན་རྟགས་སུ་འགྱུར་བར་རིགས་ཀྱི་མ་གྲུབ་ན་མི་འགྱུར་བས་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་དགོས་ལ། དེ་ལྟར་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་གང་ཡིན་པའི་བློ་རང་གི་ཆོས་ཆོས་ཅན། རང་བློ་ལས་གཞན་པ་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། རང་བློ་ལས་གཞན་པ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། རང་བློ་བཞིན་དུ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་སུ་མི་རུང་ངོ་། །གཞན་ཡང་བློའི་རྟགས་སུ་འདོད་པའི་ཆོས་དེ་བློའི་རྒྱུ་ཚོགས་དེ་ཉིད་དམ་རྒྱུ་ཚོགས་གཞན་ལས་སྐྱེ། དང་པོ་ལྟར་ན་བློའི་ཆོས་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་ལས་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་བློ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། བློ་དང་རྒྱུ་ཚོགས་མཚུངས་པ་གཅིག་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཡང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པས་རྟགས་མ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། རྒྱུ་ཚོགས་གཞན་ལས་སྐྱེས་ན་བློའི་ཆོས་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། བློ་ལ་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཏེ་བློ་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། བློ་དང་འབྲེལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་གྲུབ་ན་འབྲས་བུར་ཁས་བླངས་དགོས་པས། དེ་ཡང་གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ནི་ལྔ་པོ་དང་། །དབང་པོ་དང་ནི་དམིགས་པ་བློ་དག་སྟེ། །དེ་དག་མ་གཏོགས་པའི་བློ་དེའི་འབྲས་བུ་གཞན་ཆོས་ཅན། ཉེ་བར་མཚོན་པ་སྟེ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སྣང་རུང་མ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། དེ་ལ་དབང་པོ་དང་བློ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། དབང་པོ་ལས་འདས་པ་སྟེ་བློ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་ན་དེ་ཡང་ཚད་མས་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ལྔ་དག་ལས་གཟུགས་ཆོས་ཅན། གཟུགས་འཛིན་གྱི་བློའི་འབྲས་བུ་མིན་པར་ཐལ། མཐོང་བའི་བློ་ལས་སྐྱེས་པ་གང་ཡིན་པ་དང་། གཞན་དུ་སྟེ་གཞན་ལས་སྐྱེ་སྲིད་པ་དང་བྲལ་བ་གང་ཡིན་པ་གཅིག་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་ན་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་སུ་འདོད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཆོལ་ཡིན་ཏེ། ཚད་མས་ཤེས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་མི་འགྲུབ། །གཞན་གྱི་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་མི་འགྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། དེ་ལྟར་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་མེད་མོད། རྟགས་ཡོད་དུ་ཆུག་ན་ཡང་བློའི་རྟགས་སུ་འདོད་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལས་ཅི་ལྟར་རང་རྒྱུད་ལ་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་དང་ནི་ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་བ་ཚད་མས་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་རྒྱུད་ཀྱི་བློ་དེ་གང་དུའང་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། རྟགས་ཡང་དག་ནི་རང་གི་འབྲེལ་ཡུལ་དུ་མ་མཐོང་བ་ཡི་ཆོས་རང་གི་ཆོས་ཅན་ལ་གསལ་བྱེད་དེ་གོ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཉིད་ལས་རང་ལ་བློ་མ་གྲུབ་པའི་སྔར་གཞན་ལ་བློ་དེ་ནི་གྲུབ་ནས་དེར་རྟགས་དང་བློ་གཉིས་འབྲེལ་པ་ངེས་ཏེ། ཕྱིས་རྟགས་དེ་ཉིད་ཀྱིས་རང་ལ་བློ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ཅེ་ན་ནི། རང་ལ་བློ་སྒྲུབ་བྱེད་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཁྱོད་ཀྱི་དཔེ་རང་གཞན་ལ་བློ་སྒྲུབ་པ་ལ་རྟགས་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་ཡང་ནི་དཔེ་གཞན་ཞིག་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་ཆོས་བློའི་རྟགས་མ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར། བློ་དེ་ཆོ
Chinese
认为显现的差别是成立自心之识的相，那么自己知道或不知道就是相。如果知道是相，那么，显现的事物是所立宗，由自己的心识所知，从何成立，应是不成立，因为认为它的有境识被完全确定，即没有被量成立。如果承认，那么，显现的事物是所立宗，如何成为自相续中识的了知者，应是不成为了知者，因为即使没有确定为自相续的识所知。遍是承认的。显现的事物被自心所知不是相，然而，见到，即显现的事物没有被自心见到，是成立自相续中识的相吗？如果是这样，那么，他人见到的显现的事物是所立宗，应从你那里了知自心，因为显现的差别的没有被自己见到，在你那里也有的缘故。相成立，因为他人见到的显现的事物，也是自己任何时候也没有见到的仅仅是显现的事物而已。第三，从独立的事物法推测自心太过分了，因此，从独立的事物法瓶子等是所立宗，不能够随之推测自相续中的识，因为是与自己的识的法没有关系或者没有联系的缘故。第三有二，因的集合相同不是相，因的集合不同不是相。第一，事物的法不是成立识的相，识自己的法是相吗？如果这样认为，成立识的相，识的法如果由现量成立，则可以成为相，如果不成立，则不能成为相，因此必须由现量成立，这样，凡是由现量成立的识自己的法是所立宗，有什么是与自心不同的，应是没有不同，因为与自心不同没有被量成立的缘故。如果承认，如同自心一样没有被量成立，因此不能成为相。此外，认为是识的相的法，是从识的因的集合本身产生，还是从因的集合不同产生？如果如同第一种情况，那么，识的法是所立宗，从什么与识不同，应是识本身，因为识和因的集合相同，从一个产生之故。如果承认，那也没有被量成立，因此不能成为相。
English
If one considers the distinction of appearance as a sign of establishing one's own mind, then whether one knows it or not is a sign. If knowing is a sign, then the appearing thing is the subject, and what is called knowing by one's own mind, how is that established, and it should not be established, because it is considered that its object-possessing consciousness is completely determined, that is, not established by valid cognition. If you admit it, then the appearing thing is the subject, how can it be the knower of consciousness in one's own mind, and it should not be the knower, because even if it is not determined as known by one's own mind. The pervasion is admitted. The appearing thing known by one's own mind is not a sign, but seeing, that is, the appearing thing not seen by one's own mind, is it a sign of establishing consciousness in one's own mind? If so, then the appearing thing seen by others is the subject, and one should understand one's own mind from you, because the distinction of appearance not seen by oneself is also present in you. The sign is established, because the appearing thing seen by others is also merely an appearing thing that one has never seen at any time. Third, it is too much to infer one's own mind from an independent thing-dharma, therefore, from independent thing-dharmas such as vases, etc., it is the subject, and one cannot infer the consciousness in one's own mind, because it is something that has no relation or connection to the dharma of one's own mind. The third has two parts: a collection of causes that are the same is not a sign, and a collection of causes that are different is not a sign. First, the dharma of things is not a sign of establishing consciousness, but the dharma of one's own consciousness is a sign? If one thinks so, the sign of establishing consciousness, if the dharma of consciousness is established by direct perception, then it can become a sign, but if it is not established, then it cannot become a sign, so it must be established by direct perception, and in this way, whatever is established by direct perception, the dharma of one's own consciousness is the subject, what is different from one's own mind, and it should be no different, because what is different from one's own mind is not established by valid cognition. If you admit it, it is not established by valid cognition like one's own mind, so it cannot become a sign. Furthermore, is the dharma that is considered to be a sign of consciousness produced from the collection of causes of consciousness itself, or from a different collection of causes? If it is like the first case, then the dharma of consciousness is the subject, from what is it different from consciousness, and it should be consciousness itself, because consciousness and the collection of causes are the same and produced from one. If you admit it, then it is also not established by valid cognition, so it cannot become a sign.
Chinese
不是标志。第二，如果心识的法从其他因缘聚合而生，那么心识也成为有法。因为具有对心识的迷惑，所以不能成立心识。因为与心识没有关联。如果未成立，则必须承认是果。那么，色等五境，以及根和所缘，都是心识。除了这些之外的心识的果，是其他有法。是近取，不是存在，因为是显而易见但未被观察到的。其中，根和心识二者是有法。不是成立心识的标志。因为超越了根，如果心识未被量成立，那么它也不会被量成立。五境之中，色是有法。不是色识的果。因为凡是从见识所生的，以及在其他地方，即与从其他地方产生存在可能性相分离的，没有一个是能被量所认识的。如果情况是这样，那么凡是被认为是成立心识的标志，那是有法。被称为成立心识的标志是随意的，因为没有被量所知。第三部分分为两点：不能成立自己的相续的心识，不能成立他人的相续的心识。第一点是：虽然如此，相续中没有成立心识的标志。即使假设有标志，那么被认为是心识的标志的那个有法。你如何能从中认识到自己相续中的心识呢？因为在自己相续中成立心识的标志不是正确的。因为自己相续的心识和同时的关联没有被量所见，因为自己相续的心识在任何地方都没有被量所成立。前者有周遍性，因为正确的标志是，未在自己的关联处被见到的法，不是在自己的有法上阐明，即不是理解者。如果从自己成立心识的标志本身，在自己未成立心识之前，他人的心识就已经成立，并且在那里标志和心识二者的关联是确定的。之后，仅仅说凭借那个标志来推断自己相续中的心识，那么，成立自己心识的那个有法。你的例子的成立者将变成没有终结的，因为你的例子需要标志来成立自己和他人的心识，并且对于那个例子，也需要用标志来成立另一个例子。因此，法不是心识的标志。那个心识是
English
It is not a sign. Secondly, if the dharma of mind arises from other aggregates of causes, then that mind also becomes the subject. Because it possesses delusion about the mind, it is impossible to establish the mind. Because it has no connection with the mind. If it is not established, then it must be admitted as a result. Then, the five objects such as form, and the senses and the object, are all minds. Other than these, the result of that mind is another subject. It is proximate, not existence, because it is apparent but not observed. Among these, the two, sense and mind, are the subject. It is not a sign of establishing the mind. Because it transcends the senses, if the mind is not established by valid cognition, then it will not be established by valid cognition either. Among the five objects, form is the subject. It is not the result of the form-perceiving mind. Because whatever is born from the visual mind, and elsewhere, that is, separated from the possibility of arising from elsewhere, none of them can be cognized by valid cognition. If that is the case, then whatever is considered as a sign of establishing the mind, that is the subject. To be called a sign of establishing the mind is arbitrary, because it is not known by valid cognition. The third part is divided into two points: the mind of one's own continuum cannot be established, and the mind of another's continuum cannot be established. The first point is: although that is the case, there is no sign of establishing the mind in the continuum. Even if we assume there is a sign, then that subject which is considered as a sign of the mind. How can you recognize the mind in your own continuum from it? Because the sign of establishing the mind in one's own continuum is not correct. Because the connection between one's own continuum's mind and simultaneity is not seen by valid cognition, because one's own continuum's mind is not established by valid cognition anywhere. The former has pervasiveness, because the correct sign is that the dharma not seen in its own place of connection is not clarifying on its own subject, that is, not the comprehender. If, from the sign of establishing the mind itself, before the mind is established in oneself, the mind of others is already established, and there the connection between the sign and the mind is certain. Afterwards, if one merely says that one infers the mind in one's own continuum by that sign, then that subject which establishes one's own mind. The establisher of your example will become endless, because your example needs a sign to establish the mind of oneself and others, and for that example, another example needs to be established by a sign. Therefore, dharma is not a sign of mind. That mind is