Tibetan
བ་ཡིན་ལ། ངོ་བོར་མ་སྐྱེས་ན་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་དམིགས་པ་ཙམ་ནི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ཤེས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། མྱོང་བ་མིན་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་དམིགས་པ་ཙམ་ལ་མྱོང་བ་མིན་པ་དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཆོས་ཅན། དམིགས་པ་དང་མྱོང་བ་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན་ཏེ། དོན་ལས་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་དམིགས་པའི་དོན་དང་རང་ཉིད་མྱོང་བྱའི་ངོ་བོར་གསལ་བར་སྐྱེས་པ་ནི་བདག་མྱོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་མངོན་གྱུར་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་ཐལ། །དེ་ཉིད་འདོད་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། གཞན་ཡང་རང་གི་གཟུགས་འཛིན་སོགས་ཀྱི་དབང་བློ་རང་རྒྱུད་ལ་ཡོད་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གིས་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར་དགོས་པར་ཐལ། རང་གི་མངོན་སུམ་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མེད་ཅིང་རང་ལ་ལྟོས་ཏེ་གཞལ་བྱ་ལྐོག་གྱུར་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དབང་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག །ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། དབང་བློའི་གཏན་ཚིགས་གང་ཡིན་བརྟག །བརྟགས་ན་གཏན་ཚིགས་ཉིད་མི་འགྲུབ། །གྲུབ་ཀྱང་འབྲེལ་པ་ངེས་པ་མེད་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྔ་མ་ལ་འདོད་ན། རང་ལ་དབང་བློ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་དེ་ཡང་མིག་ལ་སོགས་པའི་དབང་པོ་ལྔའམ། གཟུགས་སོགས་དོན་ནམ། དབང་བློ་ཉིད་དམ། ཡང་ན་ཡིད་བྱེད་སྔ་མར་ཏེ་དེ་རྣམས་གང་རྟགས་སུ་འགྱུར་དྲིས་པས། དེ་ཙམ་ཁོ་ན་རྟགས་སུ་རྟོགས་པར་མི་རིགས་ཏེ། བདག་ཡིད་ཕྲད་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་དབང་བློའི་རྒྱུ་ཡིན་པས་དེ་དག་ལ་ཡང་རྟོག་པར་རིགས་སོ་ཞེ་ན། རྒྱུ་དབང་པོ་དང་། དོན་དང་། ཡིད་བྱེད་དང་། འབྲས་བུ་དབང་བློ་ཚོགས་པ་འདི་དག་ལས་གཞན་བདག་ཡིད་ཕྲད་པ་སོགས་ཆོས་ཅན། དབང་བློའི་འབྲེལ་པ་ཅན་ཏེ་དངོས་རྒྱུར་ཡོད་པ་མིན་པར་ཐལ་ཏེ་དབང་བློ་དངོས་སུ་སྐྱེད་པའི་ནུས་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། བཞི་པོ་རྟགས་སུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །དོན་གསལ་རྟགས་སུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །བློ་ཆོས་རྟགས་སུ་འགྲུབ་མི་འགྱུར་བའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་བློའི་རྟགས་སུ་བརྟག་པ་བཞི་པོ་དེ་ལ་དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ལྷས་བྱིན་རང་རྒྱུད་ལ་དབང་བློ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། དབང་བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གཉིད་ལོག་པ་དང་བརྒྱལ་བའི་ཚེ་ཁྱོད་ཡོད་ཀྱང་དབང་བློ་མེད་པས་སོ། །དོན་ཡང་ཆོས་ཅན། དབང་པོ་དེ་བཞིན་དུ་ལྷས་བྱིན་རང་རྒྱུད་ལ་དབང་བློ་ཡོད་པར་སྒྲུབ་པའི་
Chinese
是。如果本体没有产生，那么仅仅缘于痛苦，就只是知道那个痛苦而已。因为认为不是感受，所以在那个时候，因此，仅仅缘于痛苦而没有感受，那么就是所有认知的法性。缘和感受是不同的，因为从境产生得像境一样，是缘的意义，而自身显现为感受的本体，是因为我是感受者。第二，如果不现量，那么就太过分了，分为两种：成为自心从相推理而证悟；显示对那个意愿有害。第一种是：此外，自己的取色等根识存在于自相续中，是法性。必须成为自己从相推理而证悟，因为自己的现量 પ્રમાણ（pramāṇa，量）没有成立，并且依靠自己而成为可测量的隐蔽事物。第二种分为两种：遮破根识从相推理而证悟；遮破意识从相推理而证悟。第一种分为三种：观察什么是根识的 हेतु（hetu，因）；如果观察，那么 हेतु（hetu，因）本身不成立；即使成立，也没有决定的关系。第一种是：如果想要前一种，那么证明自己有根识的相，也是眼等五根吗？还是色等境？还是根识本身？或者是在前一刹那的作意？当被问到那些什么会成为相的时候，仅仅那些是不合理的，因为我和合意等也是根识的因，所以也应该对那些进行推理。如果说：因根和境，作意和果根识的集合这些之外，我和合意等法性，是具有根识的关系，因为不是实在的因，所以太过分了，因为没有见到真实产生根识的能力。第二种分为三种：四者不能成为相；境的显现不能成为相；心识的法性不能成为相。第一种是：对于作为根识的相来观察的四者，根是法性。天授自相续中有根识，不是成立的相，因为根识有错乱，因为在睡眠和昏厥的时候，你存在但是没有根识。境也是法性。像根一样，天授自相续中有根识，是成立的
English
Yes. If the essence has not arisen, then merely focusing on suffering is just knowing that suffering. Because it is considered not to be experienced, therefore at that time, therefore, merely focusing on suffering without experiencing it, then it is the nature of all cognitions. Focus and experience are different, because arising from an object like an object is the meaning of focus, and oneself appearing as the essence of the experiencer is because I am the experiencer. Second, if it is not manifest, then it is too extreme, divided into two: becoming self-mind realizing from signs; showing harm to that desire. The first is: Furthermore, the sense consciousness of one's own grasping of form, etc., existing in one's own mindstream is the nature of dharma. It must become that one realizes from signs, because one's own direct perception प्रमाण（pramāṇa，proof） is not established, and relying on oneself, it becomes a hidden object to be measured. The second is divided into two: refuting that sense consciousness is realized from signs; refuting that mental consciousness is realized from signs. The first is divided into three: examining what is the हेतु（hetu，cause） of sense consciousness; if examined, then the हेतु（hetu，cause） itself is not established; even if established, there is no definite relationship. The first is: If you want the former, then the sign that proves that you have sense consciousness is also the five senses such as the eye? Or objects such as form? Or sense consciousness itself? Or the previous moment of attention? When asked which of those would become a sign, it is not reasonable to realize only those, because self-mind conjunction, etc., are also the cause of sense consciousness, so one should also infer those. If you say: other than the collection of cause sense and object, attention and effect sense consciousness, self-mind conjunction, etc., are the nature of dharma, having a relationship with sense consciousness, because it is not a real cause, so it is too extreme, because the ability to actually generate sense consciousness is not seen. The second is divided into three: the four cannot become signs; the appearance of the object cannot become a sign; the nature of consciousness cannot become a sign. The first is: For the four examined as signs of sense consciousness, the sense is the nature of dharma. Devadatta has sense consciousness in his own mindstream, it is not an established sign, because sense consciousness has confusion, because when sleeping and fainting, you exist but there is no sense consciousness. The object is also the nature of dharma. Like the sense, Devadatta has sense consciousness in his own mindstream, it is established
Tibetan
རྟགས་ཡང་དག་མིན་ཏེ། དབང་བློ་ལ་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་ཡོད་ཀྱང་མིག་བཙུམས་པ་ན་དབང་བློ་མེད་པའི་ཕྱིར། བློ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་ཏེ། ཤེས་པ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ལ། དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་རྟགས་ཀྱང་མི་རྙེད་པས་སོ། །འདོད་ན། བློ་དང་ཡིད་བྱེད་ནི་ཆོས་ཅན། རྟགས་ཡང་དག་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། ཚད་མས་མ་གྲུབ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། དེ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་ཙམ་རྟགས་མིན་ཡང་དོན་གསལ་བ་དེ་རང་ལ་དབང་བློ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ཡིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གསལ་བ་བློ་ཡིས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་མིན། །གསལ་བ་དོན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱས་པ་གཏན་ཚིགས་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་དོན་གསལ་བ་དེ་དོན་གསལ་བའི་བློ་ཡིན་ནམ་བློས་གསལ་བའི་དོན་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་དོན་གསལ་བ་དེ་ཉིད་ཆོས་ཅན། ལྷས་བྱིན་རང་གི་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་ཐལ། ཤེས་པ་མིན་ནམ་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། ལྷས་བྱིན་རང་རྒྱུད་ལ་དབང་བློ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རྟགས་ཡང་དག་མིན་པར་ཐལ་ལོ། །བློ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། དགོས་པ་གཞན་ཡང་ཡོད་དེ། བློ་གསལ་བར་གྱུར་པའི་དོན་བློའི་རྟགས་སུ་འདོད་པའང་བསལ་བའི་ཕྱིར་ཏེ། ཅི་ལྟར་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དེ་ཡིས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་དོན་ཚད་མས་མི་ངེས་པར་ཐལ། གསལ་བ་ཁྱོད་ཉམས་སུ་མྱོང་ཞིང་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་ནའོ། །འདོད་ན། དེའི་ཕྱིར་དེ་རྟགས་མིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། དོན་ལ་གསལ་བའི་ཁྱད་པར་མེད། །ཡོད་ཀྱང་བརྟགས་ན་གཏན་ཚིགས་མིན། །ཚུལ་དེས་གྲུབ་དོན་བསྡུས་ཏེ་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ནི། འོན་ཏེ་དོན་གསལ་བ་སྟེ་དོན་གསལ་བའི་བློ་མ་ཡིན་གྱི། དོན་ཉིད་སྤྱིར་ཁྱད་པར་སྔར་མི་གསལ་བ་ལས་ཕྱིས་གསལ་བར་གྱུར་པ་འགའ་ཞིག་ཡིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། དོན་ལ་ཆོས་ཅན། སྔར་མི་གསལ་བ་ལས་ཕྱིས་གསལ་བར་གྱུར་པའི་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད་པར་ཐལ། སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་བླངས་ཤིང་། གལ་ཏེ་མི་ལེན་པར་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་དེར་འདོད་ན་ཡང་། དོན་ཆོས་ཅན། རང་འཛིན་ཤེས་པ་སོ་སོར་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་སྐྱེ་བ་དང་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱོད་རང་འཛིན་ཤེས་པ་སྐྱེ་བྱེད་གང་ཞིག་སྐྱེ་འཇིག་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་བློ་རྟག་པ་གཅིག་པུར་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་གས
Chinese
因为不是正确的理由，因为对感官意识有错觉。即使你存在，当闭上眼睛时，也没有感官意识。心和作意也是有法，成为非量，因为是识。遍（周遍）承认了，识不是现量成立的，并且也找不到能成立它的理由。如果承认，那么心和作意是有法，不是正确的理由，因为不是量成立的。第二部分分为两部分：陈述所希望的，驳斥它。第一部分是：如果认为仅仅是事物不是理由，但事物显现本身就是成立感官意识的理由。第二部分分为两部分：由意识区分的显现不是理由，由事物区分的显现不是理由。第一部分是：那么事物显现是事物显现的意识，还是由意识显现的事物？如果是前者，那么事物显现本身是有法，天授自己不是量成立的，不是识吗？因为是。如果承认，那么天授自身相续中成立感官意识的理由不是正确的理由。这个显示意识不是量成立的是有法，还有其他的必要，因为也要遣除认为意识显现的事物是意识的理由。如何意识是有法，你由它显现的事物不是量决定的，因为显现是你体验并且不是量成立的。如果承认，因此它不是理由。第二部分分为三部分：事物上没有显现的差别，即使有，如果考察也不是理由，用这种方式总结并显示了所要成立的意义。第一部分是：如果认为事物显现，不是事物显现的意识，而是事物本身总体上与之前不显现相比，后来变得显现的某些差别。事物是有法，与之前不显现相比，后来变得显现的差别也没有，因为没有产生和坏灭。承认了理由，如果不是这样认为，而是认为它是产生和坏灭的，那么事物是有法，将变成各自刹那产生和坏灭的自执识，因为你是自执识的产生者，哪个是产生和坏灭的。如果承认，就与认为意识是常恒唯一的相违。第二部分是：事物显
English
Because it is not a correct reason, because there is illusion in sensory consciousness. Even if you exist, when you close your eyes, there is no sensory consciousness. Mind and attention are also subjects, becoming non-valid cognition, because they are consciousness. The pervasion is admitted, consciousness is not established by direct perception, and no reason can be found to establish it. If admitted, then mind and attention are subjects, not correct reasons, because they are not established by valid cognition. The second part is divided into two parts: stating what is desired, and refuting it. The first part is: if it is thought that merely things are not reasons, but the appearance of things themselves is the reason for establishing sensory consciousness. The second part is divided into two parts: appearance distinguished by consciousness is not a reason, appearance distinguished by things is not a reason. The first part is: then is the appearance of things the consciousness of the appearance of things, or the thing that is manifested by consciousness? If it is the former, then the appearance of things itself is the subject, Devadatta himself is not established by valid cognition, is it not consciousness? Because it is. If admitted, then the reason for establishing sensory consciousness in Devadatta's own continuum is not a correct reason. This showing that consciousness is not established by valid cognition is the subject, there is also another necessity, because it is also necessary to eliminate the view that the thing manifested by consciousness is the reason for consciousness. How is consciousness the subject, the thing manifested by you is not determined by valid cognition, because appearance is what you experience and is not established by valid cognition. If admitted, therefore it is not a reason. The second part is divided into three parts: there is no difference in appearance on things, even if there is, if examined it is not a reason, in this way the meaning to be established is summarized and shown. The first part is: if it is thought that the appearance of things, is not the consciousness of the appearance of things, but the thing itself in general is some difference that has become apparent later compared to not being apparent before. Things are the subject, there is also no difference that has become apparent later compared to not being apparent before, because there is no arising and destruction. The reason is admitted, if it is not thought in this way, but it is thought that it is arising and destruction, then things are the subject, it will become self-grasping consciousness that arises and destroys in each moment, because you are the producer of self-grasping consciousness, which is arising and destruction. If admitted, it contradicts the view that consciousness is constant and unique. The second part is: the appearance of things