Chinese
因此，不是其他的缘故。第二方面有三点：如果存在相似性，则自证成立；即使是相似性本身也无法成立；如果没有相似性，则太过分了。第一点是：即使没有同时了解境和识，也没有刚才所说的过失，因为无论通过什么看到蓝色等境的识，都与境蓝色等相似地产生，对于被其他心识所见到的那个，才会有“这个识见到了这个境”的说法。如果这样说，那么，见到境的这个识，是所立宗，应该成立为自证，因为它是与境相似的识。另外，显现境的识，是所立宗，怎么能了解境的其他体性而不了解呢？如果问为什么，那是因为不了解自己的本体的缘故。如果认为从与境相似就能体验境，那么，从与境相似就能体验境，这也是所立宗，不合理，因为所有相似之处都是相互的，这在之前就已经完全驳斥过了。第二点是：与境相似的境识之后的识，是所立宗，怎么能确定境色等与见到它的识是相似的呢？不可能确定，因为境色等之前没有被见过。这是周遍，一般来说，如果相似者和相似处都被见到，那么它们才是执持相似性的，而不是其他的缘故。第三点是：对于不承认没有自证，而且识与境相似的，是所立宗，境和识两者都没有被见到，因为没有自证，也没有与境相似的识。如果承认，那么，哪里会有“这是境，这是识”的说法呢？因为在境识没有被量成立的时候，就无法进行符合意义的命名。第二方面是：如果说在根识中显现的白色等是识自己的本体，那么，执持白色等的识，是所立宗，应该成为自己非常清楚，也就是自证，因为对自己清楚地显现的就是识自己的本体。另外，显现白色等的智慧，是所立宗，是自证或者自明，因为如果境清楚地显现，而自己不清楚，那么境就不清楚，就会导致境不清楚地显现。第三个自
English
Therefore, it is not for other reasons. There are three points in the second aspect: if there is similarity, then self-awareness is established; even similarity itself cannot be established; if there is no similarity, then it is too extreme. The first point is: even if the object and consciousness are not understood simultaneously, there is no fault as just mentioned, because the consciousness that sees blue and other objects through whatever means arises similarly to the object blue and so on, and it is for that which is seen by other minds that there is the saying, "This consciousness sees this object." If it is said like this, then, this consciousness that sees the object, is the subject to be proven, it should be established as self-awareness, because it is a consciousness similar to the object. Furthermore, the consciousness that manifests the object, is the subject to be proven, how can it understand the other nature of the object without understanding it? If you ask why, it is because it does not understand its own essence. If it is thought that experiencing the object comes from being similar to the object, then, experiencing the object from being similar to the object, this is also the subject to be proven, it is unreasonable, because all similarities are mutual, which has already been completely refuted before. The second point is: the consciousness after the object-knowing that is similar to the object, is the subject to be proven, how can it be certain that the object form and so on are similar to the consciousness that sees it? It is impossible to be certain, because the object form and so on have not been seen before. This is pervasive, generally speaking, if both the similar and the place of similarity are seen, then they are the ones holding the similarity, and not for other reasons. The third point is: for those who do not admit that there is no self-awareness, and that consciousness is similar to the object, is the subject to be proven, neither the object nor the consciousness is seen, because there is no self-awareness, and there is no consciousness similar to the object. If it is admitted, then, where would there be the saying, "This is the object, this is the consciousness"? Because when the object and consciousness are not established by valid cognition, there is no way to make a name that conforms to the meaning. The second aspect is: if it is said that the white and so on that appear clearly in the sense consciousness are the essence of the consciousness itself, then, the consciousness that holds white and so on, is the subject to be proven, it should become very clear itself, that is, self-aware, because what appears clearly to itself is the essence of the consciousness itself. Furthermore, the mind that manifests white and so on, is the subject to be proven, it is self-aware or self-illuminating, because if the object appears clearly, and itself is not clear, then the object is not clear, which would lead to the object not appearing clearly. The third self-
Tibetan
་བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རིགས་པ་སྔ་མས་ཁེགས། །རིགས་པ་གཞན་གྱིས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ་དོན་དང་ཤེས་པ་ཀུན་མཐོང་བ་མེད་པར་ཐལ། ཞེས་པའི་རིགས་པ་འདི་ཡིས་ནི་བློ་ནི་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་མིན་པ་ལྐོག་གྱུར་དུ་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ལའང་ལན་བཏབ་བོ་སྟེ་དགག་པ་བྱས་ཏེ། གནོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། མངོན་གྱུར་ཡིན་པར་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །མངོན་གྱུར་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཏན་ཚིགས་དགོད། མ་གྲུབ་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འདོད་པ་དང་སྡང་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་རང་རྒྱུད་ལ་མྱོང་བ་དེ་དག་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། བརྟེན་ཏེ་བདག་རྐྱེན་མིག་དབང་སོགས་དང་། དམིགས་པ་ཡུལ་ཡིད་དུ་འོང་མི་འོང་སོགས་དང་། ཡིད་ལ་བྱེད་པ་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་དགའ་གདུང་སོགས་ཐ་དད་པར་ནི་འཇུག་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བདེ་སྡུག་སོགས་ཆོས་ཅན། རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱིས་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བྱ་ཡིན་པས་མྱོང་བྱེད་ཡོད་པར་གྲུབ་ཅིང་། དེ་ལས་ངོ་བོ་ཐ་དད་པ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་ཚད་མས་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། འདོད་པ་བརྗོད། སུན་འབྱིན་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བདེ་སོགས་མྱོང་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་པ་མི་འགྲུབ་སྟེ། ཡིད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་པ་ཙམ་གྱིས་བདེ་སོགས་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་གི་བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་མྱོང་བར་ཐལ། །རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གདུང་བར་མྱོང་བར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ལས་རྒྱུད་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་སྤྱོད་པ་སྟེ་མྱོང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་རིག་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྐྱེས་འདྲ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག །མངོན་སུམ་ཡིན་མིན་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། བདེ་སོགས་དེ་མྱོང་བ་མིན་ནོ་སྟེ་བདེ་སོགས་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་། བདེ་སོགས་དེར་སྣང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བདེ་སོགས་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་དེར་སྣང་བའི་བློ་ཉིད་ཀྱིས་བདེ་སོགས་རིག་པ་སྟེ་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན།
Chinese
遮破非是现量识，而成立（现量识）有二：以先前理遮破，以其他理破斥。初者：在识非自证的宗派中，一切事物和知识都不可能被见到，因为……。此理也回答了任何认为心识不是现量成立，而是隐蔽的胜论派，因为妨害的理相同之故。二者有二：以理证成立是现量，若非现量则有太多的过失。初者有二：立宗，遣除不成。初者：感受在自相续中的乐、苦、欲、嗔等差别，是所立。是心识，因为依赖于增上缘如眼根等，所缘如悦意不悦意境等，以及作意串习的差别而有喜忧等不同的行相之故。因此，乐苦等是所立，是自证现量成立，因为是所感受的，所以成立有能感受者，并且没有丝毫的量能了知从那（能感受者）之外的异体，以感受的方式而知。二者有二：陈述对方观点，宣说驳斥。初者：乐等没有其他的能感受者是不成立的，因为仅仅以其他的意识知晓，就安立为感受乐等。若是这样，二者有二：成为自己的乐等被他人感受的过失，成为瑜伽现量感受痛苦的过失。初者有二：立过，驳斥他人的回答。初者：其他补特伽罗也，从那（补特伽罗）之外的他相续的乐等，会成为受用，即感受的过失，因为能知晓他相续的乐等是可能的。二者有二：遮破有无相似补特伽罗的差别，遮破有无现量的差别。初者：如果执持他相续乐等的意识，不是感受乐等，因为不是乐等所生，也不是显现为乐等。周遍成立，因为唯有乐等所生，并且显现为乐等的意识，才是知晓即感受乐等，若是这样。
English
To refute that consciousness is not a direct perception and to establish (direct perception), there are two: refuting with the previous reasoning, and refuting with other reasoning. The first: In the school that consciousness is not self-aware, it is impossible to see all things and knowledge, because... This reasoning also answers any Vaibhashika who believes that mind is not established by direct perception but is hidden, because the obstructing reasoning is the same. The second has two: establishing that it is a direct perception with reason, and if it is not a direct perception, there are too many faults. The first has two: establishing the thesis, and eliminating the unestablished. The first: The experience of differences such as pleasure, pain, desire, and anger in one's own continuum is the subject. It is consciousness, because it depends on the dominant conditions such as the eye faculty, the object of focus such as pleasant and unpleasant objects, and the differences in habitual attention, resulting in different aspects such as joy and sorrow. Therefore, pleasure, pain, etc., are the subject, and it is established as self-aware direct perception, because it is what is felt, so it is established that there is a feeler, and there is no measure that knows from outside of that (feeler) an entity different by way of feeling. The second has two: stating the opponent's view, and explaining the refutation. The first: It is not established that there is no other feeler of pleasure, etc., because it is established as feeling pleasure, etc., merely by another consciousness knowing. If so, the second has two: the fault of one's own pleasure, etc., being felt by others, and the fault of yogic direct perception feeling suffering. The first has two: establishing the fault, and refuting the other's answer. The first: Other individuals also, from that (individual) other than their continuum of pleasure, etc., will become enjoyment, that is, the fault of feeling, because it is possible to know the pleasure, etc., of other continuums. The second has two: refuting the difference between having or not having similar individuals, refuting the difference between having or not having direct perception. The first: If the consciousness that holds the pleasure, etc., of other continuums is not feeling pleasure, etc., because it is not born from pleasure, etc., nor does it appear as pleasure, etc. It is pervasively established, because only the consciousness that is born from pleasure, etc., and appears as pleasure, etc., is knowing, that is, feeling pleasure, etc., if so.