Tibetan
རིག་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། སློབ་དཔོན་གྱིས་གསུངས་པའི་ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པའི་རིགས་པ་དག་གིས་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཕལ་ཆེར་ཏེ་ཞར་ལ་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་གྲུབ་པ་གང་ཞིག་དེའི་ཚེ་མྱང་བྱ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རང་གི་ངོ་བོ་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བས་བསྒྲུབ། །དཀར་སོགས་གསལ་བའི་སྣང་བ་དཔྱད་ནས་བསྒྲུབ། །རང་བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ། །མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པ་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་གྲུབ་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། མྱང་བར་བྱ་བ་ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། མྱང་བྱ་འགགས་པས་མྱོང་བ་མེད་པར་བསྟན། །བདག་མྱོང་མེད་ན་མངོན་སུམ་ཉིད་དང་འགལ། །ཡུལ་གཞན་མྱོང་བ་མེད་པར་ཐལ་བས་གནོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བློ་ཚུལ་གཉིས་པར་གྲུབ་ཀྱང་རང་རིག་ཏུ་མི་འགྲུབ་སྟེ། བློ་སྔ་མ་དེ་རང་གིས་མི་མྱོང་བར་དེའི་རྣམ་པ་སྣང་བའི་བློ་ཕྱི་མས་མྱོང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་སྔ་མ་དེའི་དངོས་ཏེ་རྣམ་པ་ཅན་གྱི་བློ་ཕྱི་མ་ཡིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་སྔ་མ་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་དུས་ན་འགགས་པའི་ཕྱིར། བློ་ཕྱི་མ་དེས་ཆོས་ཅན། ཉམས་མྱོང་མ་ལུས་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་ཤེས་བྱ་གང་ཡང་ཤེས་མི་སྲིད་པར་ཐལ། རང་གི་ངོ་བོའམ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ལ་འཛིན་པ་སྟེ་མྱོང་བར་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་ཐལ། རང་ཡུལ་དོན་གཞན་འཛིན་པའི་བློ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་དོན་གཞན་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་པའི་དབང་ཤེས་སོགས་དེ་ནི་རང་ཡུལ་དོན་གཞན་འཛིན་པས་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་ཏེ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བར་འགྱུར་བས་ཁྱབ་པ་བཞིན་ནོ། །འདོད་མི་ནུས་ཏེ། རྟག་ཏུ་བདག་ལ་སྟེ་རང་གི་རྟོགས་བྱ་ལ་ནང་དུ་མངོན་པར་ཕྱོགས་པ་སྟེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཇུག་པར་རང་རིག་གིས་མཐོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་སྔོ་སོགས་གང་གི་ནི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ཡི་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་དེ་མྱོང་བ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཉིད་དོན་དུ
Chinese
证成自证。第一，以论师所说的成立二相之理，也能顺带成立自证，因为当心识自身显现为境的所取相成立时，能被体验之物就成立为其自性。第二有四：以自之体性所取相体验而成立，以分析白色等清晰之显现而成立，以遮止自心非现量而成立，以遮止他者体验而成立。第一有二：立宗，破他宗之答辩。第一，当知识成为自性，境上显现的二相成立之时，有法，自证成立，因为所体验之物成立为知识的自性。第二有三：显示所体验之物灭绝则无体验，若无自体验则与现量相违，以推论他境无体验而有妨害。第一，假设心识成立为二相，但并不成立为自证，因为先前的心识不是自己体验，而是由显现其相的后来的心识所体验。那么，先前心识的实体，即具有相的心识，有法，后来的心识如何体验先前的知识呢？应是不体验，因为先前的知识在你的时代已经灭绝了。后来的心识，有法，所有体验都将颠倒，即任何所知都无法知晓，因为没有自己的体性或体验。第二，对于执持色等的心识，执持者，即体验之心识，有法，应显现为所取之相，因为是自境执持他境之心识。例如，具有显现为他境色等之相的根识等，由于是自境执持他境，故向外显现，即应显现为所取之相，普遍成立。不能承认，因为自证见到总是向内显现于自己之所证，即以执持之相而行。第三有二：立宗，破除过失之辩驳。第一，任何显现为境蓝色等的知识，有法，不体验该境，因为自己是境。
English
Establishing Self-Awareness. First, even with the reasoning that establishes the two aspects as stated by the teachers, self-awareness is mostly established incidentally, because when the apprehended aspect of the mind itself appearing as an object is established, what is to be experienced is established as its own nature. Second, there are four: establishing through experiencing the apprehended aspect of one's own nature; establishing through analyzing the clear appearance of white, etc.; establishing through negating that one's own mind is not manifest; and establishing through negating that others experience. First, there are two: stating the proof, and refuting others' answers. First, when the two aspects of knowledge becoming its own nature and appearing as an object are established, the subject, self-awareness, is established, because what is to be experienced is established as the nature of knowledge. Second, there are three: showing that there is no experience because what is to be experienced has ceased; if there is no self-experience, it contradicts direct perception; and being harmed by the inference that there is no experience of other objects. First, if the mind is established as having two aspects, but it is not established as self-awareness, because the previous mind is not experienced by itself, but is experienced by the later mind that appears with its aspect, then, the entity of the previous mind, that is, the mind with the aspect, the subject, how does the later mind experience the previous knowledge? It should not be experienced, because the previous knowledge has ceased in your time. The later mind, the subject, all experiences will be reversed, that is, no knowable will be known, because there is no own nature or experience. Second, for the mind that grasps forms, etc., the grasper, that is, the experiencing mind, the subject, should appear as the apprehended aspect, because it is the mind that grasps other objects in its own realm. For example, the sense consciousnesses, etc., that have the appearance of other objects such as forms, etc., because they grasp other objects in their own realm, they appear outwardly, that is, they should appear as the apprehended aspect, which is universally established. It cannot be admitted, because self-awareness sees that it always appears inwardly to its own object of understanding, that is, it proceeds with the aspect of grasping. Third, there are two: stating the inference, and refuting the refutation of faults. First, whatever knowledge appears as the aspect of an object such as blue, etc., the subject, it does not experience that object, because it itself is the object.
Tibetan
་སྣང་བ་མྱོང་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའང་འཐོབ་བོ། །གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། འདྲ་བ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །བློ་འདྲ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །འདྲ་བའི་དོན་ལ་རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག །སྐྱེས་འདྲ་མྱོང་བའི་འཇོག་བྱེད་ཡིན་པ་དགག །ངེས་དང་བཅས་པས་མྱོང་བ་འཇོག་པ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གོང་གི་ཐལ་བ་ལ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་བྱེད་གཞན་ཅི་ཡོད་དེ་མེད་པས་དོན་དང་འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱིས་དོན་མྱོང་ཅེས་འདོད་ན། བློ་དོན་འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ཕན་ཚུན་དུ་མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འཐོབ་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཕན་ཚུལ་དུ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་དང་འདྲ་བ་ཙམ་དོན་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་མ་ཡིན་གྱི། འོན་ཀྱང་བློ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་འདྲ་བ་དེ་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་བྱེད་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དང་ནི་བློ་དེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་ཆོས་ཅན། དོན་མྱོང་བ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་མྱོང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་འཇོག་གི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་རྣམ་པར་གཞག་བྱ་མིན་པར་ཐལ། དེའི་མྱོང་བྱ་དེ་རང་ཉིད་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡིན་པ་དེ་མྱོང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློའི་ངོ་བོའི་དོན་དང་འདྲ་བ་འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་གཞན་ན་བྱ་བ་དོན་རྟོགས་སོ་སོ་དང་། འདི་ནི་གཟུགས་སོ། །འདི་ནི་སྒྲའོ་ཞེས་ཡུལ་ལས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གི་རྒྱུར་འགྱུར་གྱི། འོན་ཀྱང་དེས་མྱོང་བར་ནི་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་དོན་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་མྱོང་གི་དོན་གཞན་མི་མྱོང་ན་ཅི་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། སྔོ་སོགས་མྱོང་བའི་ཐ་སྙད་ཙམ་གྱིས་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྒྲུབ་མི་ནུས་པར་ཐལ། ཤེས་པ་རང་གི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་དེའི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་ལ། ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྒྲོ་འདོགས་པའི་འཁྲུལ་པ་ལས་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་གྲགས་པ་ཡིན་གྱི་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་བདག་ཉིད་མྱོང་བ་ལས་དེ་ལྟར་གྲགས་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ཡོད་པ་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་གང་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། བློ་ནི་སྔོ་སོགས་ཀྱི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ན་དེ་ལས་མ་གཏོགས་པ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མཐོང་
Chinese
因此，也无法获得“不是体验显现”的结论。第二部分分为五个方面：驳斥相似体验是成立的依据；驳斥心识相似体验是成立的依据；通过对相似的意义进行辨析来驳斥；驳斥产生相似是成立的依据；驳斥通过确定来成立体验。第一点是：如果说上述的推论没有遍及性，因为除了与事物相似之外，还有什么其他成立体验事物的方式呢？因为没有其他方式，所以认为仅仅通过与事物相似就能体验事物。那么，一切心识与事物相似的事物，都应成为彼此体验的对象，因为它们彼此相似。第二点是：如果说仅仅与事物相似不是体验事物的特征，而是心识的本质所转化的相似性才是成立体验的依据。如果是这样，那么心识的本质所转化的与事物相似的事物，不应成为体验的对象，因为体验的是显现为事物的心识自身的所取相。因此，显现为事物的心识自身的所取相，应成为与事物相似的相的产生原因，而不是被设定的对象，因为体验的对象是显现为事物自身，而这种体验就是那种体验。这是普遍的，因为心识本质中与事物相似之处，在其他世界中会成为区分行为、理解事物，以及“这是形状”、“这是声音”等对象作用的依据，但却不能成立体验。如果心识仅仅体验到事物形象的产生，而不体验其他事物，那么为什么会说体验到外在的蓝色等事物呢？显现事物的心识，仅仅凭借体验蓝色等的说法，无法证明体验到蓝色等事物，因为心识自身本质的自性体验到蓝色等的形象，将外在的蓝色等事物误认为是体验的对象，因此才会有体验到外在蓝色等的说法，而不是因为体验到外在的自性而有这种说法。那么，对于外在事物的存在，有什么成立的量呢？因为没有成立的量。如果心识是蓝色等事物的实体，即形象的产生，那么除了这些之外，外在的事物是无法看到的。
English
Therefore, the conclusion that "it is not experiencing appearance" cannot be obtained either. The second part has five aspects: refuting that similar experience is the basis for establishment; refuting that mind-like similar experience is the basis for establishment; refuting by analyzing the meaning of similarity; refuting that arising similarity is the basis for establishment; and refuting the establishment of experience with certainty. The first point is: if it is said that the above inference does not have pervasiveness, because what other basis is there for establishing the experience of things other than being similar to that thing? Since there is no other basis, if it is asserted that the experience of things is solely through being similar to things, then all mind-like things that are similar to things should become objects of mutual experience, because they are similar to each other. The second point is: if it is said that merely being similar to things is not the characteristic of experiencing things, but rather the similarity that has become the essence of that mind is the basis for establishing experience, then, being so, the similarity to things that has become the essence of that mind should not be the experience of things, because the experience is the apprehended aspect of the mind itself appearing as things. Therefore, the apprehended aspect of the mind itself appearing as things should be the cause of the arising of aspects similar to things, and not an object to be designated, because the object of experience is the appearance of the thing itself, and that experience is that experience. This is pervasive, because the similarity to things in the essence of the mind becomes the basis for distinguishing actions, understanding things, and the functions of objects such as "this is a shape" and "this is a sound" in other worlds, but it cannot establish experience. If the mind only experiences the arising of the form of things and does not experience other things, then why is it said that one experiences external blue things, etc.? The mind that appears as things, merely by the term of experiencing blue things, etc., cannot prove the experience of blue things, etc., because the self-nature of the mind's own essence experiences the appearance of blue things, etc., and the external blue things, etc., are mistaken as objects of experience, therefore there is the saying of experiencing external blue things, etc., but not because of experiencing the external self-nature. Then, what valid cognition is there to prove the existence of external things? Because there is no valid cognition to prove it. If the mind is the entity of blue things, etc., that is, the arising of the image, then apart from that, external things cannot be seen.