Tibetan
འོ་ན་བློ་དེའི་དམིགས་རྐྱེན་གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་དེས་བྱེད་དམ་མི་བྱེད། བྱེད་ན་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལ་དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཞན་གྱི་བློ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལས་སྐྱེས་པ་དང་དེར་སྣང་བ་གཉིས་པོར་འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད་པར་ཐལ། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱིས་ཁྱོད་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ལས་སྐྱེས་པ་མིན་ཞིང་དེར་སྣང་ཅན་ཡང་མིན་ན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་དེ་ཁྱོད་ཀྱི་གཟུང་ཡུལ་དུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་རྒྱུད་ཀྱི་བདེ་སོགས་ལས་སྐྱེས་འདྲ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་བློ་དེས་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་རང་མཚན་མི་འཛིན་ཡང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡན་གར་བ་འཛིན་པས་ཡུལ་མེད་མིན་ཞེ་ན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་སྤྱི་ཡན་གར་བའི་དངོས་པོ་དག་ཀྱང་མི་འཛིན་པར་ཐལ། གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ཀྱི་གསལ་བ་དེ་མ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་སྟེ། སྤྱི་དངོས་པོ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོད་ན་གསལ་བ་ལ་མ་ལྟོས་པར་འཛིན་དུ་ཆུག་ཀྱང་སྤྱི་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་དངོས་པོར་ཡོད་པ་མིན། ཞེས་ཀྱང་སྔར་བཤད་ཟིན་ཏོ། །བདེ་སོགས་བློ་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་ལ་སྐྱོན་ཡོད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་བདེ་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། སྔར་མྱོང་བའི་བློ་དེ་སྤྱིར་མངོན་སུམ་དང་ནི་ཁྱད་པར་དུ་བདག་རིག་པའི་མངོན་སུམ་དུ་གྲུབ་སྟེ། རང་མྱོང་བའི་བློ་དེ་ལས་གཞན་མིན་པ་སྟེ་རྫས་གཅིག་པ་དེས་ནའོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ཤེས་པ་ནི་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཙམ་ཡིན་ཀྱང་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་ནི་འཛིན་པ་མིན་ལ། རང་གི་ཤེས་པས་རང་གི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་འཛིན་པས་རང་གཞན་ལ་དགའ་གདུང་དུ་འགྱུར་མི་འགྱུར་གྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དོ་ཞེ་ན། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་འཛིན་མི་འཛིན་གྱི་ཐ་དད་དེ་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རང་ཡུལ་བདེ་སོགས་རང་ལས་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པའི་དོན་ཡུལ་དུ་བྱེད་པར་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཁྱབ་པ་མེད་དེ། གང་ཟག་རང་ལ་རང་གི་བདེ་སོགས་མྱོང་བའི་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཡོད་པ་དང་། རང་གི་བདེ་སོགས་དང་རང་གི་ཤེས་པ་གཉིས་བདག་གི་དོན་གཅིག་ལ་ལྡན་པའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་དང་། སོགས་པ་རང་གི་བདེ
Chinese
那么，那个心的所缘缘是其他相续的乐等所作吗？还是不作？如果作，缘其他乐等的心，也是有法，从其他乐等产生和显现于彼二者，必定存在，因为其他的乐等作了你的所缘缘的缘故。如果其他的乐等不是从它产生，也不是显现于彼者，那么，执持其他相续的乐等的心，是有法，将变成其他相续的乐等不是你的所取境，因为不像从其他相续的乐等产生一样。如果那个心不执持其他的乐等自相，却执持其他的乐等总相，因此不是无境，那么，执持其他的乐等的心，是有法，也将不执持其他的乐等总相的实法，因为没有执持其他的乐等的明分之故。遍：如果总相实法稍微存在，不观待明分也能执持，但是总相丝毫也不作为实法存在。如是以前已经说过了。乐等被其他心体验有错，因此，显现为乐等的事物，是有法，以前体验的心，总的来说是现量，特别是成立为自证现量，因为不是自己体验的心之外，即是同体之故。第二，分二：立宗，驳斥免责。第一：如果其他的意识只是执持其他的乐等，但不是现量执持，自己的意识现量执持自己的乐等，因此自己和他人有喜忧的差别，那么，执持自己和他人乐等的二心，是有法，自己和他人现量执持与不执持的差别是从何而来，不应有，因为自己的境乐等，对于自己来说，同样是把隐蔽的意义作为境。第二：如果不是周遍，因为人自己有体验自己乐等的不可见业，自己的乐等和自己的意识二者有具备我的同一意义的联系，等等自己的乐
English
So, does that mind's objective condition arise from the happiness, etc., of another's continuum, or not? If it does, then the mind that focuses on the happiness, etc., of another is also a subject. It necessarily exists in both arising from and appearing to the happiness, etc., of another, because the happiness, etc., of another has made your objective condition. If the happiness, etc., of another does not arise from it and does not appear to it, then the mind that grasps the happiness, etc., of another's continuum is a subject. It will become the case that the happiness, etc., of another's continuum is not your object of apprehension, because it is not like arising from the happiness, etc., of another's continuum. If that mind does not grasp the self-character of the happiness, etc., of another, but grasps the general image of the happiness, etc., of another, so it is not without an object, then the mind that grasps the happiness, etc., of another is a subject. It will also not grasp the entities of the general image of the happiness, etc., of another, because it has not grasped the clarity of the happiness, etc., of another. It is pervasive: If the general entity exists slightly, it can be grasped without depending on clarity, but the general does not exist as an entity at all. As has been said before. There is a fault in happiness, etc., being experienced by another mind, therefore, the things that appear as happiness, etc., are subjects. The mind that experienced it before is generally manifest and particularly established as self-aware manifest, because it is not other than the mind that experienced it itself, that is, because it is the same entity. The second has two parts: stating the consequence, refuting the denial of fault. First: If the consciousness of another is only the agent that grasps the happiness, etc., of another, but does not grasp it as manifest, and one's own consciousness grasps one's own happiness, etc., as manifest, so there is a difference between whether or not one becomes happy or sad for oneself and others, then the two minds that grasp the happiness, etc., of oneself and others are subjects. From what does the difference between grasping and not grasping the happiness, etc., of oneself and others as manifest come, it should not exist, because one's own object, happiness, etc., is the same as making the hidden meaning the object for oneself. Second: If it is not pervasive, because one has the unseen karma of experiencing one's own happiness, etc., and one's own happiness, etc., and one's own consciousness have a connection of possessing the same meaning of self, and so on, one's own happin
Tibetan
་སོགས་མྱོང་བ་ལ་དབང་ཕྱུག་དགའ་བ་ཡོད་ཅིང་། གང་ཟག་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལ་དེ་ལས་བཟློག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རང་གིས་རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མྱོང་བ་དང་མི་མྱོང་བ་སོ་སོར་ངེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འོ་ན་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་གྱིས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། གཞན་གྱིས་དེ་འཛིན་པའི་ལས་ལ་སོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། ལས་ལ་སོགས་པ་ལས་རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མྱོང་མི་མྱོང་གི་ཁྱད་པར་ཡོད་པར་སྨྲའི་འཛིན་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རང་བློ་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མྱོང་བ་དང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་མངོན་སུམ་དུ་མི་མྱོང་བའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པ་ལའང་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་གཞན་གྱི་བདེ་སོགས་ལྐོག་གྱུར་དུ་མཚུངས་པའི་རིགས་པས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་བསལ་ཟིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཐལ་བ་དགོད། ཉེས་སྤོང་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་དག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་གཞན་གྱི་བདེ་བ་དང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་སྟེ་རིག་པ་ན། རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་ཡང་ཆོས་ཅན། སྡུག་བསྔལ་རྒྱུད་ལ་སྐྱེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བར་འགྱུར་བར་ཐལ། སྡུག་བསྔལ་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་མཚུངས་པས་ན་སྟེ་སྡུག་བསྔལ་རིག་པ་ཙམ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་དེ་དག་ལ་ནི་ཡུལ་སོགས་དང་དབང་པོ་འདུས་པ་དེ་ལས་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི་སྐྱེ་བ་མིན་ཏེ་ཡུལ་དབང་འདུས་པ་མེད་པས་སོ་ཞེ་ན། དཔྱོད་པ་པ་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ན་མྱོང་བར་ཐལ་ཞེས་པ་ལ། སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་བས་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བ་མིན་ཞེས་པ་ལན་དུ་མི་རིགས་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱི་ལུགས་ལ་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ཉིད་ནི་སྡུག་བསྔལ་མྱོང་བར་འདོད་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ནི་སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་ཡི་བློ་སྐྱེས་པ་ཙམ་གྱིས་མྱོང་བར་འདོད་པ་ཡིན་པས་སོ། །འོ་ན་ཁྱོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་པས་བདེ་སོགས་རིག་པ་ཇི་ལྟར་ཞེ་ན། ཆོས་གྲགས་ཆོས་ཅན། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་དམིགས་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བ་དེ་ལྟར་ཐལ་བའི་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྣལ་འབྱོར་པས་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་བ་མིན་པར་གཞན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུང་བ་དང་། བདེ་བས་ཕན་འདོགས་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། གང་གི་ཚེ་སེམས་རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི་གདུང་
Chinese
如果说自在天喜欢感受快乐等等，而对于其他人的快乐等等则恰恰相反，因为自己能够确定自己和他人感受或不感受快乐等等，那么，其他人的快乐等等，作为法，不应被他人以任何方式执持，因为他人没有执持它的行为等等。如果说这没有过失，因为行为等等导致了自己和他人感受或不感受快乐等等的差别，而仅仅是执持是相同的，那么，自己的心识，作为法，也不应有自己显现感受快乐等等和不显现感受他人快乐等等的区别，因为以自己和他人的快乐等等隐蔽相同的原因，立即就已经驳斥了它。第二部分分为两点：提出推论，驳斥免责。第一点是：那些瑜伽士通过现量感受并认识到他人的快乐和痛苦等等，那么，那位瑜伽士，作为法，也应像痛苦在相续中产生一样，被痛苦所折磨，因为感受痛苦是相同的，也就是说，仅仅是认识痛苦是相同的。承认周遍。第二点是：如果说对于那些瑜伽士来说，并非由境等等和根聚合而产生的痛苦会产生，因为没有境和根的聚合，那么，论式者，作为法，因为瑜伽士知道他人的痛苦，所以应感受痛苦，对于“不产生痛苦所以不感受痛苦”的说法，不能作为回答，因为按照你的观点，自己成为痛苦的自性本身并不是被认为是感受痛苦，而是仅仅产生了知道痛苦的心识就被认为是感受痛苦。那么，按照你的观点，瑜伽士如何认识快乐等等呢？法称，作为法，瑜伽士缘于他人的痛苦，所以不会成为被他人痛苦所折磨的过失，因为瑜伽士不是感受他人的痛苦等等，而是不成为被他人痛苦所折磨和被快乐所帮助的原因，因为当心识自身显现为痛苦的自性时，才是折磨
English
If it is said that Īśvara enjoys experiencing happiness etc., and the opposite is true for the happiness etc. of other beings, because one can ascertain separately whether oneself and others experience or do not experience happiness etc., then, the happiness etc. of others, as a dharma, should not be held by others in any way, because others do not have the action etc. of holding it. If it is said that this is without fault, because actions etc. cause the difference between oneself and others experiencing or not experiencing happiness etc., while mere holding is the same, then, one's own mind, as a dharma, should also not have the distinction of oneself manifestly experiencing happiness etc. and not manifestly experiencing the happiness etc. of others, because it has already been refuted immediately by the reason that the happiness etc. of oneself and others are equally hidden. The second part has two points: stating the inference, and refuting the disclaimer. The first point is: those yogis who manifestly experience and know the happiness and suffering etc. of others, then, that yogi, as a dharma, should also be tormented by suffering in the same way that suffering arises in the continuum, because experiencing suffering is the same, that is, merely knowing suffering is the same. The pervasion is accepted. The second point is: if it is said that for those yogis, the suffering that arises from the aggregation of objects etc. and faculties does not arise, because there is no aggregation of objects and faculties, then, the debater, as a dharma, because the yogi knows the suffering of others, should experience suffering, to the statement that "not experiencing suffering because suffering does not arise" cannot be taken as an answer, because according to your view, becoming the nature of suffering itself is not considered to be experiencing suffering, but rather merely the arising of the mind that knows suffering is considered to be experiencing suffering. Then, according to your view, how does the yogi know happiness etc.? Dharmakīrti, as a dharma, the yogi focuses on the suffering of others, so it will not be a fault of being tormented by the suffering of others, because the yogi does not experience the suffering etc. of others, but is not the cause of being tormented by the suffering of others and being helped by happiness, because when the mind itself appears as the nature of suffering, it is torment