Tibetan
ས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དོན་གྲུབ་ཀྱི་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཅི་ལྟར་ཡང་ཁྱོད་ཚད་མས་གྲུབ་པ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་དེ་ཚད་མས་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད་ཚད་མས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རང་བློ་མངོན་སུམ་གྱིས་མ་གྲུབ་ན། རང་ལ་བློ་མ་རྟོགས་པར་མ་ཟད་གཞན་ལ་ཡང་མི་རྟོགས་ཏེ། འདི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་ཆོས་ཅན། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་ལས་གཞན་རྒྱུད་ལ་སེམས་རྗེས་སུ་དཔག་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། ལུས་ངག་གི་རྣམ་འགྱུར་དེ་བདག་རྒྱུད་ལ་བློ་དང་འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རང་རྒྱུད་ལ་མངོན་སུམ་གྱིས་བློ་མཐོང་བ་དང་། བློ་དེ་ལས་ནི་ངག་བརྗོད་པ་དང་། ལུས་གཡོ་འགུལ་སོགས་འབྱུང་བར་མཐོང་ནས་ལུས་ངག་གི་ཐ་སྙད་དེ་ལས་གཞན་ལ་སེམས་ཡོད་པར་རྗེས་སུ་དཔག་པར་རིགས་ཀྱི། གཞན་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ཡིད་བློ་རྟགས་ལས་རྟོགས་པ་དགག་པ་ནི། ཡིད་ཀྱི་བློ་རྟོགས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་གཟུང་དོན་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ལས་ཁྱོད་རྗེས་སུ་དཔག་པར་འགྱུར་བ་མིན་ཏེ། ཁྱོད་སྒྲུབ་པ་ལ་རང་གི་གཟུང་དོན་རང་མཚན་གྱི་རྟགས་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་སྟེ་ངེས་པ་ཡོད་པ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་མྱོང་བྱེད་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བཀག་ནས་སྒྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཉིས་ཀ་རང་གསལ་མིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན། །སྔ་མ་རང་གསལ་ཡིན་པས་ཕྱི་མས་གསལ་མི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་རང་གསལ་མ་ཡིན་པས་གསལ་བྱེད་གཞན་གྱིས་གསལ་བར་བྱེད་དགོས་ཞེས་སྨྲ་བ་ཁྱོད་ཀྱི་ལྟར་ན་བློ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར་ཞེས་དྲིས་པས། གལ་ཏེ་བློ་སྔ་མ་ལས་ཕྱི་མ་དེའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བས་བློ་ཕྱི་མས་སྔ་མ་གསལ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། གཉིས་ཀ་གསལ་བ་མིན་པའི་བདག་ཉིད་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །རང་རིག་མེད་པས་བློ་རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཡུལ་བུམ་སོགས་ཀྱང་ནི་ཅི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། བློ་ལ་གསལ་བའི་བུམ་སོགས་ཆོས་ཅན། གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པས་གསལ་བ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ཤེས་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བའི་སྒོ་ནས་གསལ་བར་བཞག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་སྟེ་གསལ་བའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ལ་གསལ་བའི་རྣམ་པ་དེའང་དེའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚུལ་དེ་ལྟར་བློ་ཕྱི་མ་ལ་བློ་སྔ་མའི་རྣམ་པ་ཤར་ནས་ཕྱི་མས་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེ
Chinese
立宗者，你以成立义的理由作为能立，无论如何你也不能以量成立，因为你没有以量成立，义自身也不可能以量完全成立。第二，如果自心不是现量成立，那么不但自己不能了悟心，他人也不能了悟，如此，有法补特伽罗，从身语的姿态不能推测他人相续中的心，因为没有见到身语的姿态与我相续中的心有联系。周遍成立，因为自己相续中现量见到心，并且见到从心产生语言和身体的动作等，才能从身语的言语推测他人有心，否则不是这样。第二，破斥从意的智慧以理证了悟，有法意的智慧了悟，你以自己的所取义作为能立，你不能成为比量，因为在成立你时，自己的所取义作为自相的理证完全成立，即决定存在是不成立的。第四，遮破由他者体验体验者，而成立则有二：二者若非自明，则非所明能明。前者是自明的，故后者无需明。第一，如果说心不是自明的，所以需要由其他能明来明，按照你的观点，心是如何被其他心完全明了的呢？如果说从前一个心产生后一个心的相，所以后一个心能明前一个心，那么，有法前后之心，是所明还是能明？不应理，因为二者在不是明性的自性上是相同的。如果没有自证，心自己不是明性的，那么境，瓶等，又如何是明性的呢？不应理，如果说心上的明性瓶等，因为产生为明性的体性所以是明性的，不应理，因为你仅仅安立为，对于自己明性的知识，你的体性，即相，是通过转变的方式而明的。有法心，自己完全是明性的，即产生为明性的自性，因为自己上的明性之相也是它的体性。如是，在后一个心上生起前一个心的相，从而后一个心能明前一个心。
English
Proponent, you establish the reason for establishing the meaning, but in no way can you be established by valid cognition, because you are not established by valid cognition, and the meaning itself cannot be completely established by valid cognition. Second, if one's own mind is not established by direct perception, then not only can one not understand one's own mind, but others cannot understand it either. Thus, the subject, a person, cannot infer the mind in the continuum of others from the gestures of body and speech, because there is no seeing that the gestures of body and speech are related to the mind in my continuum. The pervasion is established, because one directly perceives the mind in one's own continuum, and sees that language and body movements arise from the mind, and then one can infer that others have minds from the words of body and speech, otherwise it is not so. Second, refuting the understanding of the mind of thought from reasoning, the subject is the understanding of the mind of thought, you use your own object of apprehension as the reason, you cannot become inference, because in establishing you, your own object of apprehension as the reason of self-character is completely established, that is, the certainty of existence is not established. Fourth, refuting that the experiencer is experienced by others, and establishing it has two aspects: If both are not self-illuminating, then they are neither the object of illumination nor the illuminator. The former is self-illuminating, so the latter does not need to illuminate. First, if it is said that the mind is not self-illuminating, so it needs to be illuminated by other illuminators, according to your view, how can the mind be completely illuminated by other minds? If it is said that the latter mind illuminates the former mind because the appearance of the latter mind arises from the former mind, then, the subject is the former and latter minds, are they the object of illumination or the illuminator? It is unreasonable, because the two are the same in the nature of not being illuminating. If there is no self-awareness, and the mind itself is not illuminating, then how can objects, vases, etc., be illuminating? It is unreasonable, if it is said that the illuminating vases, etc., on the mind are illuminating because they arise as the nature of illuminating, it is unreasonable, because you only establish that for the knowledge of self-illuminating, your nature, that is, the appearance, is illuminated through the way of transformation. The subject is the mind, it is completely self-illuminating, that is, it arises as the nature of illuminating, because the appearance of illuminating on itself is also its nature. In this way, the appearance of the former mind arises on the latter mind, so the latter mind can illuminate the former mind.
Tibetan
ད་པར་འདོད་ན། བློ་ཕྱི་མ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་རིག་པར་གྲུབ་པར་ཐལ། རང་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེས་པ་རང་ལ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་ཕྱི་མ་རང་རིག་པ་དེ་ལྟ་མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་སྔ་མ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མ་ཡིན་པའི་བློ་ཕྱི་མ་དེ་བློ་སྔ་མའི་གསལ་བྱེད་གང་ཞིག བློ་ཕྱི་མ་དེ་དང་ལྷན་ཅིག་གསལ་བ་མིན་པར་ཆོས་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་ངེད་ཀྱི་ལུགས་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་སྒོ་ནས་རབ་ཏུ་གསལ་ཞིང་གཞན་གྱི་གསལ་བྱ་མིན་ཏེ། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དོན་ནི་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་གསལ་བ་མིན་ཡང་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་ཏུ་རུང་སྟེ། ཤེས་པ་དེར་ཁྱོད་ཀྱི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་འཕོ་བ་ཡིས་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་གསལ་བ་ན་ནི་སྟེ་གསལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བློ་གཞན་སྔ་མ་ཆོས་ཅན། བློ་ཕྱི་མ་ཁྱོད་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ཡིན་ཡང་བློ་ཕྱི་མ་དེ་ཡིས་ནི་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱ་བར་མི་འདོད་དེ། རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ཕྱིར། འོ་ན་ཇི་ལྟར་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པའི་བློས་དོན་གསལ་བར་བྱེད་ཅེ་ན། དོན་དང་འདྲ་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་ཉིད་གསལ་བའི་ངོ་བོར་བྱས་པ་མིན་ཏེ་དོན་དེའི་ངོ་བོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བས་དོན་རབ་ཏུ་གསལ་བར་བྱེད་པར་འཇོག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཅི་ལྟར་རང་གསལ་ཡིན་ན་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཅེ་ན། བློ་སྔ་ཕྱི་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་མིན་ཏེ། རང་གསལ་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྒྲོན་མེ་གཉིས་བཞིན་ནོ། །དོན་དང་བློ་གཉིས་ཆོས་ཅན། གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་དུ་རུང་སྟེ། གང་རུང་གཅིག་རང་གསལ་མ་ཡིན་ཞིང་། ཅིག་ཤོས་རང་གསལ་ཡིན་ཏེ། དཔེར་ན་མར་མེ་དང་བུམ་པ་དག་ཀྱང་རིམ་པ་ལྟར་གཅིག་གསལ་བ་དང་ཅིག་ཤོས་མི་གསལ་བ་ཡིན་པ་དེར་བརྟེན་ནས་བུམ་པ་གསལ་བྱ་མར་མེ་གསལ་བྱེད་ཀྱི་ངོ་བོ་ཡིས་འཇིག་རྟེན་ན་ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །བློ་མངོན་གྱུར་མིན་པར་སྨྲ་བའི་རྒྱལ་དཔོག་པ་ཁྱོད་ལྟར་ན་ཡང་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་བའི་དུས་ན་གཟུགས་སོགས་ལས་གཞན་རང་གི་ངོ་བོ་དེའང་མཐོང་བ་སྟེ་མྱོང་བར་གདོན་མི་ཟ་སྟེ། ཁྱོད་ཀྱིས་གཟུགས་སོགས་མཐོང་ངོ་ཞེས་དུས་ཕྱིས་དྲན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། བློ་རང་ཉིད་མ་མྱོངས་ན་ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཡོད་ཙམ་གྱིས་ནི་བློ་འདིས་དོན་འདི་མཐོང་ངོ་ཞེ
Chinese
如果现在想要驳斥，那么后来的心识是所立宗，成为能认知自身，因为自身作为境的形象生起时，对自身是明了的缘故。如果后来的心识不是自证，那么境也是所立宗，将成为能明了先前的意识，因为不是自身明了的后来的心识，是先前意识的能明，哪有后来的心识和它一起不明了而性质相同呢？因此按照我们的观点，心识是所立宗，从自身作为明了的体性生起的角度来说是极明了的，并且不是其他的所明，因为如果不是自身明了，那将太过分了。其他的法是所立宗，即使不是自身明了，也可以使用极明了这样的词语，因为在那个意识中，你的体性，也就是形象转变，你的形象在意识中明了，因此是明了的缘故。第二点是，其他先前的意识是所立宗，即使后来的意识和你相似地生起，但那个后来的意识也不想要极明了地去作，因为自身是极明了的缘故。那么，如果和境相似生起的心识如何明了境呢？和境相似的心识是所立宗，不是将境本身作为明了的体性，而是因为那个境的体性，也就是形象显现，仅仅安立为境极明了地去作而已。如果如何是自明，那么就没有所明和能明呢？先前和后来的两个心识是所立宗，没有所明和能明，因为在自明上是相同的缘故。例如两个灯一样。境和意识两者是所立宗，可以成为所明和能明，因为任何一个不是自明，而另一个是自明，例如蜡烛和瓶子等也是按照次第一个明了，一个不明了，依靠于此，瓶子作为所明，蜡烛作为能明的体性，在世间上词语极广大的缘故。像你这样说意识不是现量的胜论派，即使是执持色等的意识是所立宗，你在见到色等的时候，除了色等之外，也必定会见到，也就是体验到自己的体性，因为你会回忆说我见到了色等。这是周遍的，如果不是自己体验到意识，仅仅有境和根，那么这个意识就说见到了这个境
English
If you want to refute now, then the later consciousness is the subject, becoming able to cognize itself, because when its own form arises as an object, it is clear to itself. If the later consciousness is not self-aware, then the object is also the subject, which will become able to clarify the previous consciousness, because the later consciousness, which is not self-aware, is the clarifier of the previous consciousness, how can the later consciousness and it be unclear together and have the same nature? Therefore, according to our view, consciousness is the subject, from the perspective of arising as the nature of clarity itself, it is extremely clear, and it is not another object to be clarified, because if it is not self-aware, it would be too much. Other dharmas are the subject, even if they are not self-aware, the term "extremely clear" can be used, because in that consciousness, your nature, that is, the image transforms, your image is clear in the consciousness, therefore it is clear. The second point is that other previous consciousnesses are the subject, even if the later consciousness arises similarly to you, that later consciousness does not want to act extremely clearly, because it is extremely clear itself. So, how does the consciousness that arises similarly to the object clarify the object? The consciousness that is similar to the object is the subject, it does not take the object itself as the nature of clarity, but because the nature of that object, that is, the image appears, it is merely established as the object acting extremely clearly. If it is self-illuminating, then there is no object to be illuminated and illuminator? The two consciousnesses, previous and later, are the subject, there is no object to be illuminated and illuminator, because they are the same in self-illumination. For example, like two lamps. The object and consciousness are both the subject, they can become the object to be illuminated and illuminator, because any one is not self-illuminating, and the other is self-illuminating, for example, candles and vases, etc., are also in order, one is clear and the other is unclear, relying on this, the vase as the object to be illuminated, the candle as the nature of the illuminator, the words are extremely widespread in the world. Like you, the Vaisheshika school who says that consciousness is not manifest, even the consciousness that holds forms, etc., is the subject, when you see forms, etc., in addition to forms, etc., you will definitely see, that is, experience your own nature, because you will recall that I saw forms, etc. This is pervasive, if you do not experience consciousness yourself, only have the object and the sense power, then this consciousness says that it saw this object.