Tibetan
ལ། བློ་ལ་ཐ་དད་པའི་དངོས་པོ་སྣང་རུང་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་ཁྱབ་སྟེ། དོན་ཡིན་ཡང་བདག་གི་ཡིད་ཁོ་ན་ལ་རྟག་ཏུ་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་ཞེ་ན་རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་དེས་འདི་ལྟ་བུ་ཞིག་གོ་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་གཞན་གྱིས་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་པོའི་བློ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་དུ་འབྲེལ་བས་གཞན་གྱིས་མི་རྟོགས་པ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་པ་པོས་བརྗོད་པ་ལས་གཞན་གྱིས་འཆད་པ་པོ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་གྱི། ཉན་པ་པོ་རང་གི་བློ་ལ་སྣང་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཞན་ཞིག་རྟོགས་སོ་ཞེ་ན། འཆད་པ་པོ་དང་ཉན་པ་པོའི་སེམས་དག་གི་ཡུལ་གྱི་དོན་ཆོས་ཅན། འཆད་པ་པོས་བཤད་པའི་དོན་དེ་ཉན་པ་པོས་གོ་བའི་དོན་གཅིག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱིས་དོན་གཅིག་ཏུ་མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་གཉིས་དོན་རེ་རེ་དག་ཁོ་ན་དང་འབྲེལ་ན་ནི་སྟེ་འབྲེལ་བས་གཅིག་གིས་འཛིན་པ་དེ་གཞན་གྱིས་འཛིན་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱིས་རང་ལ་སྣང་བའི་དོན་རེ་རེ་སོ་སོར་འཛིན་ཡང་དོན་དེ་དག་འདྲ་བ་ལས་གཅིག་ཏུ་འཁྲུལ་ནས་དེ་དག་གཅིག་པར་ཐ་སྙད་བྱེད་པ་ཡོད་ཅེ་ན། སྒྲ་ལས་བརྗོད་བྱ་རྟོགས་པ་དེའི་ཚེ་འཆད་ཉན་བྱེད་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཟུང་ཡུལ་དུ་མེད་པ་ཅན་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གཞན་ལ་སྣང་བའི་དོན་ཐ་དད་པའི་བདག་ཉིད་ཐ་དད་དུ་ཇི་ལྟར་གཟུང་སྟེ་མ་གཟུང་བར་གཅིག་ཏུ་གཟུང་བའི་ཕྱིར་ཏེ་དོན་དེ་དག་ཐ་དད་དེར་སྣང་བ་མིན་པར་གཅིག་ཏུ་ཞེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཤེས་པ་དང་པོ་རྣམ་པ་གཉིས་པར་དྲན། །ཕྱི་མ་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པར་དྲན། །ཚུལ་དེས་རྣམ་བཅས་མི་འགྲུབ་སྨྲ་བ་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཡུལ་ཤེས་ནི་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་མིག་གི་སོགས་ཡིན་ལ། དེའི་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལ་དམིགས་པའི་དྲན་ཤེས་ཏེ་དེ་གཉིས་ཀྱི་རྣམ་པ་མང་ཉུང་གི་བྱེ་བྲག་ལས་ཚུལ་གཉིས་འགྲུབ་ཅེས་པ་འདིར་འཆད་དེ། ཡུལ་གཟུགས་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཆ་གཉིས་ལ་ནི་རྟེན་གྱུར་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་གཅིག་གིས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་དེ་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཡིས་དམིགས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་མིན་ན་ཅི་ལྟར་རང་ལ་དམིགས་པའི་ཤེས་པ་ལ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། ཤེས་པ་དང་པོ་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་འདི་ལྟར་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་དང་པོ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དང་ཁྱོད་ལ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་དང་དེ་ལ་ཡང་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་ཕྱི་མ་ཡེ་ཤེས་པ་རྣམས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཅིག་སྟེ། རེ་རེས་སྔ་མ་སྔ་མ་ལས་ལྷག་པ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་གྱི་ངོ་བོས་ཏེ་རྣམ་པ་དང་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་ཤེས་པ་གཉིས་པས་དམིགས་པ་དང་། ཤེས་པ་གཉིས་པ་དེ་ནི་རྣམ་པ་དེ་གཉིས་ཀྱི་སྟེང་དུ་བདག་གི་སྟེ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་བཅས་པར་སྐབས་འགའ་ཞིག་ཏུ་གསུམ་པ་ཡེ་ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤེས་པ་གསུམ་པ་ལ་སོགས་པ་ཡང་རྣམ་པ་རེ་རེས་ལྷག་པ་ཅན་དུ་ཕྱི་མས་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དོན་འབྲས་ཡིན་པས་བསྲེ་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དོན་དང་བསྲེ་བ་འདྲ་བ་ལས་གཞན་མིན། །འདྲ་བའི་ཕྱིར་ན་དོན་དང་བསྲེ་བ་དྲན། །གཞན་དུ་ཕྱི་མ་བསྲེ་བ་མེད་པར་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་འཛིན་པའི་ཤེས་པ་ཡུལ་རྣམ་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས་རྗེས་ཀྱི་ཤེས་པས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་འཛིན་པ་མིན་གྱི། འོན་ཀྱང་ཤེས་པ་དེ་དོན་གྱི་དངོས་འབྲས་ཡིན་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་པ་དེ་དྲན་ན་དོན་ཡང་དྲན་པ་དེའི་ཕྱིར་ན་རྗེས་ཀྱི་དྲན་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིས་བློ་དོན་བསྲེས་ནས་ཤེས་པ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་ནོ་ཞེ་ན། འོ་ན་ཤེས་པའི་རྒྱུ་སྣང་བ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་ཕྱི་མས་ཤེས་པ་སྔ་མ་དྲན་པ་ན་དེ་དག་དྲན་པ་དང་དེ་དག་ཤེས་པ་སྔ་མ་དང་བསྲེས་ནས་ཤེས་པ་སྔ་མ་དེ་དག་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་ཡང་དྲན་པ་དེར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཤེས་པ་སྔ་མའི་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་འབྲས་བུ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། རང་གི་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་གི་རྒྱུའི་འབྲས་བུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རྫ་མཁན་དང་འཁོར་ལོ་ལ་སོགས་པ་དྲན་པ་མེད་པར་རྫའི་བུམ་པ་དྲན་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། འབྲས་བུ་ཀུན་རང་རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པས་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཡུལ་དང་། སྣང་བ་དང་། ཡིད་བྱེད་རྣམས་ཡུལ་ཤེས་ཀྱི་རྒྱུར་མཚུངས་ན་ཡང་ཤེས་པ་དེ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་དྲན་གྱི། གཞན་དེ་དག་གི་
Chinese
因为对于心识来说，显现不同的事物是可能的。如果说这不遍及，因为事物虽然是，但总是只与我的心相联系，所以别人无法理解，那么这种显现是所立宗。即使记忆者说“我理解了这样的东西”，别人也不会理解，因为它是只与记忆者的心相联系，所以别人无法理解。如果说，别人不是从讲述者所说的话中理解到显现于讲述者的显现，而是理解到显现于听者自己心中的事物的另一种显现，那么，讲述者和听者的心识所缘的事物是所立宗。讲述者所说的事物不会被认为是听者所理解的事物，而以执着于同一事物的自性来将它们联系起来，因为如果讲述和听闻者的两个心识只与各自的事物相联系，那么一个人所执持的，另一个人不可能执持。如果说，讲述和听闻者两人各自执持显现于自己的事物，但因为这些事物相似而误认为是一个，并称它们为一个，那么，在从声音中理解到所表达的事物时，讲述和听闻者的心识是所立宗。将会变成没有外境作为所取境，因为如何能执持显现于自己和他人的不同事物的自性为不同，却不执持而执持为一个呢？因为这些事物并非显现为不同，而是执着为一个。第二，以存在显现多少的差别来成立，有三：初识忆念为二相，后识忆念为各一相，以此方式驳斥说不成立有相者。第一，境识是执持色等的眼等，它的识是缘于它的忆念识，此处阐述从这两者的显现多少的差别中成立两种方式。能体验境色等的现识也是所立宗。是作为心识自身显现为境的两个部分的所依，因为以执持自身的相的一个特征，后来的识会缘于它。周遍，因为这个识具有境的相，否则它就
English
Because it is possible for different objects to appear to the mind. If it is said that this is not pervasive, because although things are, they are always only related to my mind, so others cannot understand, then that appearance is the subject of the proposition. Even if the rememberer says, "I understood such a thing," others will not understand, because it is only related to the mind of the rememberer, so others cannot understand. If it is said that others do not understand the appearance that appears to the speaker from what the speaker says, but understand another appearance of the thing that appears in the mind of the listener himself, then the objects of the minds of the speaker and the listener are the subject of the proposition. It will not be possible to connect what the speaker says with what the listener understands, and to connect them with the nature of clinging to the same thing, because if the two minds of the speaker and listener are only related to their respective things, then what one holds, the other cannot hold. If it is said that the two speakers and listeners each hold the things that appear to them, but because these things are similar, they mistakenly think they are one, and call them one, then when understanding the expressed thing from the sound, the minds of the speakers and listeners are the subject of the proposition. It will become without an external object as the object to be grasped, because how can one grasp the nature of different things appearing to oneself and others as different, but not grasp them and grasp them as one? Because these things do not appear as different, but cling to them as one. Second, to establish by the difference of the existence of many or few appearances, there are three: The first consciousness remembers as two aspects, the later consciousness remembers as each one aspect, and in this way refutes those who say that the aspect is not established. First, the object consciousness is the eye, etc., which holds form, etc., and its consciousness is the memory consciousness that is related to it, and here it is explained that two ways are established from the difference between the many and few appearances of these two. The manifest consciousness that experiences the object form, etc., is also the subject of the proposition. It is the basis of the two parts of the mind itself appearing as the object, because with one characteristic of the aspect that holds itself, the later consciousness will be related to it. Pervasive, because that consciousness has the aspect of the object, otherwise it
Chinese
如果不是某种形态，那么如何安住于缘自己的识，而具有境的形态，即显现或不显现呢？第二，识是二相的理由如下：缘境色等的第一个识，有法，你和缘你的后来的分别，以及也缘它的后来的分别，有智慧者们，都是一个所取的相，每一个都比前一个更殊胜，你以义的自性，即相和识自身的相，以二相来缘第二个识，而第二个识则在那两个相之上，连同我的，即能取的相，在某些时候，被第三个有智慧者所证知。同样，第三个识等等，也因为后一个识证知每一个更殊胜的相。第三有四：如果是义的果，混合则太过分。与义混合，与相似不同。因为相似，所以忆念与义混合。否则，后者会太过分而没有混合。第一：如果缘色等的识，因为是境相的缘故，不是由后来的识以境的相来区分而执持，而是因为识是义的真实果的缘故而忆念识，那么也忆念义，因此后来的忆念是错乱的，将心与义混合，而忆念识具有义的形态，那么，识的因，显现和作意，也有法，当后来的识忆念先前的识时，如果忆念它们，并将它们与先前的识混合，那么也会忆念先前的识具有它们的形态，因为是先前识的因的缘故。同样，所有的果也有法，会与自己的因一同执持，因为是自己因的果的缘故。如果承认，那么识，有法，在没有忆念陶师和轮子等的情况下，不会忆念陶罐，因为所有的果都与自己的因一同执持的缘故。第二：如果境、显现和作意等，虽然与境识的因相同，但识会忆念具有境的形态，而其他的
English
If it is not of a certain form, then how does it abide in the consciousness that focuses on itself, and possess the form of the object, that is, appear or not appear? Second, the reason why consciousness is two-fold is as follows: The first consciousness that perceives objects such as form, has the property that you and the subsequent conceptualization that focuses on you, and the subsequent conceptualization that also focuses on it, those with wisdom, are all one aspect of what is grasped, each one being more excellent than the previous one, you with the nature of meaning, that is, the aspect and the aspect of consciousness itself, the second consciousness focuses with two aspects, and that second consciousness, on top of those two aspects, together with my, that is, the aspect of the grasper, is sometimes realized by the third wise one. Similarly, the third consciousness and so on, also because the latter consciousness realizes each more excellent aspect. The third has four: If it is the result of meaning, mixing is too much. Mixing with meaning is no different from similarity. Because of similarity, one remembers mixing with meaning. Otherwise, the latter would be too much without mixing. First: If the consciousness that perceives form etc., because it is the aspect of the object, is not held by the subsequent consciousness by distinguishing it with the aspect of the object, but because the consciousness is the real result of the meaning, then if one remembers the consciousness, then one also remembers the meaning, therefore the subsequent memory is confused, mixing the mind with the meaning, and remembering the consciousness as having the form of the meaning, then, the cause of consciousness, appearance and attention, also have the property that when the subsequent consciousness remembers the previous consciousness, if one remembers them, and mixes them with the previous consciousness, then one will also remember the previous consciousness as having their form, because it is the cause of the previous consciousness. Similarly, all the results also have the property that they will hold together with their own cause, because they are the result of their own cause. If one admits, then consciousness, has the property that without remembering the potter and the wheel etc., one will not remember the pottery pot, because all the results hold together with their own cause. Second: If the object, appearance and attention etc., although they are the same as the cause of the object consciousness, the consciousness will remember having the form of the object, while the others