Tibetan
དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། འཛིན་པའི་རྣམ་པའམ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཚད་མ་ཡིན་ན། སློབ་དཔོན་ཕྱོགས་གླང་གིས་རང་རིག་ཚད་མར་གསུངས་པ་དང་འགལ་ཞེ་ན། ཕྱོགས་གླང་ཆོས་ཅན། འདིར་འཛིན་རྣམ་དང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཚད་མར་བཤད་པ་དང་ཁྱོད་ཀྱིས་རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཤེས་པ་བདག་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས་པའི་མིང་ཅན་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་ཆ་དེ་ལ་རང་མྱོང་བར་རུང་བ་ཉིད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། ཚད་མ་ཞེས་བྱ་བ་རང་རིག་པར་བྱེད་པ་ཞེས་ནི་རང་རིག་བྱེད་པའི་ཆ་ལ་རབ་ཏུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོར་ན་སྔར་གཟུང་རྣམ་གཞལ་བྱ། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། རང་རིག་འབྲས་བུར་བྱས་པའི་ཚད་འབྲས་དེ་ལ་རྣམ་བདེན་པས་གཟུང་རྣམ་ཤེས་པར་འདོད་པས་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པ་འབྲས་བུར་འདོད་ལ། རྣམ་བརྫུན་པས་གཟུང་རྣམ་དོན་ཤེས་གང་དུ་ཡང་མི་བདེན་པས་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་འབྲས་བུར་འདོད་དོ། །དེས་ན། དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །ཞེས་སོགས་ཀྱིས་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ཀྱི་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་ངོས་གཟུང་བ་སྟེ། བློ་གང་ཡིན་པ་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་དེ་འགྲུབ་ཅེས་པའི་དོན་ནོ། །གཉིས་པ་རྣམ་གཞག་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད། །རང་རིག་སྒྲུབ་བྱེད་རིགས་པ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཤེས་བཤད་དེ་བསྒྲུབ། །དུས་ཕྱིས་དྲན་པ་བཤད་དེ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བདུན་ཏེ། དོགས་པ་ཡོད་མེད་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། །རྣམ་པ་མང་ཉུང་བྱེ་བྲག་ཡོད་པས་བསྒྲུབ། །ལྷན་ཅིག་དམིགས་པ་ངེས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་བསྒྲུབ། །དབང་པོ་གསལ་དང་མི་གསལ་ཁྱད་ལས་བསྒྲུབ། །མེད་བཞིན་དཀྱིལ་འཁོར་རྣམ་པར་སྣང་བས་བསྒྲུབ། །ཉེ་རིང་བར་མའི་ཁྱད་པར་གསུམ་ལས་བསྒྲུབ། །གཟུང་ཡུལ་འགགས་ཀྱང་སྣང་བ་ཡོད་པས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྐྱེས་པས་བསྒྲུབ། །དོན་མེད་དོན་གྱི་རྣམ་པ་སྣང་བས་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་ཚུལ་གཉིས་སུ་ཁས་བླངས་ནས་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་འཇོག་ན་ཚུལ་གཉིས་ཉིད་ཇི་ལྟར་གྲུབ་ཅེ་ན། མདོར། ཡུལ་ཤེས་དེ་ཡི་ཤེས་པ་ཡི། །བྱེ་བྲག་ལས་ནི་ཚུལ་གཉིས་ཉིད། །ཅེས་གསུངས་པའི་དོན་ལ་མདོ་མཛད་པ་རང་ཉིད་ཀྱི་རིགས་པ་གཉིས་དང་། བསྟན་བཅོས་མཛད་པའི་རིགས་པ་ལྔ་སྟེ་བདུན་ཡོད་པ་ལས། དང་པོ་ནི། ཡུལ་གཟུགས་
Chinese
那是体验的自证果，因为是知识。第三，如果执着的相或能够自体验的是量，那么与学派陈那所说的自证是量相违背吗？陈那法，这里执相和能够体验本身被说是量，而你说自证是量并不相违背，因为你说的知识，以执着自身相之名，知识自身完全断除的自身的部分，那被称为能够自体验，而量被称为自证，说的是在自证的部分上极好地阐述。总之，先前所取的相是所量，执相是量，自证作为果的量果，对于那个相，以相是真实的角度，认为所取相是知识，因此自证的自性被认为是果，以相是虚假的角度，所取相在意义和知识上都不真实，因此自证的假立者被认为是果。因此，以“对于那个，智慧是完全断除的”等等，以相是虚假的宗派的自证自性的量果进行确定，意思是说，凡是智慧，如果被作为所量，那么它就成立。第二，对于那个安立的论证进行阐述，分为两种：阐述两种方式的论证理路，阐述自证的论证理路。第一种分为两种：阐述境识和那个识并进行论证，阐述后来的记忆并进行论证。第一种分为七种：通过有无怀疑的差别进行论证，通过相的多寡差别进行论证，通过一起认知的确定之相进行论证，通过根识清晰与不清晰的差别进行论证，通过不存在却显现坛城相进行论证，通过远近中间的三种差别进行论证，即使所取境消失也存在显现进行论证。第一种分为两种：对于境，产生境的相进行论证，对于无境，显现境的相进行论证。第一种是，如果承许智慧为两种方式，从而安立量果所量三种，那么两种方式本身是如何成立的呢？简而言之，“境识和那个识的差别就是两种方式本身”，所说的意义上，有本论作者自己的两种理路，和论著作者的五种理路，总共七种，第一种是，境，色
English
That is the self-awareness fruit of experience, because it is knowledge. Third, if the aspect of grasping or what can be self-experienced is valid cognition, then is it contradictory to what the teacher Dignāga said about self-awareness being valid cognition? Dharma of Dignāga, here, the aspect of grasping and the very ability to be experienced are said to be valid cognition, and your saying that self-awareness is valid cognition is not contradictory, because you say that knowledge, with the name of the aspect of grasping itself, the part of the self that completely cuts off knowledge itself, that is called the very ability to be self-experienced, and the term valid cognition, which is called self-awareness, is said to be excellent in the part of self-awareness. In short, previously, the aspect taken is the object to be measured, the aspect of grasping is valid cognition, the measure-fruit of self-awareness as the fruit, for that aspect, from the perspective that the aspect is true, it is considered that the object taken is knowledge, therefore the nature of self-awareness is considered the fruit, from the perspective that the aspect is false, the object taken is not true in meaning or knowledge, therefore the imputed of self-awareness is considered the fruit. Therefore, with "For that, wisdom is completely cut off," etc., the measure-fruit of the self-awareness nature of the sect that the aspect is false is determined, meaning that whatever wisdom is, if it is taken as the object to be measured, then it is established. Second, there are two explanations of the proof of that establishment: explaining the reasoning of proving the two modes, and explaining the reasoning of proving self-awareness. The first is divided into two: explaining and proving the object consciousness and that consciousness, and explaining and proving the later memory. The first is divided into seven: proving through the difference of having or not having doubt, proving through the difference of many or few aspects, proving through the sign of certainty of perceiving together, proving through the difference of clear and unclear sense powers, proving through the appearance of the mandala aspect even though it does not exist, proving through the three differences of near, far, and middle, and proving that even if the object taken disappears, there is still appearance. The first is divided into two: for the object, proving that the aspect of the object arises, and for the non-object, proving that the aspect of the object appears. The first is, if you accept wisdom as two modes, thereby establishing the three of measure-fruit and object to be measured, then how are the two modes themselves established? In short, "The difference between object consciousness and that consciousness is the very two modes," in the meaning of what is said, there are two reasonings of the author of the root text himself, and five reasonings of the author of the treatise, a total of seven, the first is, object, form
Tibetan
སྒྲ་སོགས་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་ཡིད་སོགས་ཁྱོད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་ན་ཡང་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བར་འགྱུར་གྱི་གཞན་གྱི་མིན་ཏེ། ཁྱོད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་རྣམ་འགས་ཏེ་ཆོས་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་ཟས་དང་། དུས་དང་། ལས་དང་། ཕ་མ་ལ་སོགས་བུ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་བུ་དེ་ནི་ཕ་མ་གཅིག་གི་གཟུགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འཛིན་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་ཟས་ལ་སོགས་པ་འགའི་རྣམ་པར་སྐྱེ་བ་མ་ཡིན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཡུལ་གཟུགས་སོགས་དག་ནི་ཆོས་ཅན། ཡུལ་དེ་ལས་གཞན་དབང་པོ་སོགས་དང་རྣམ་ཤེས་དེའི་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ཡང་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེ་བ་དེའི་ཆའི་སྒོ་ནས་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་པར་འདོད་དེ་ཤེས་པ་དེ་རང་གི་རྣམ་ལྡན་དུ་སྐྱེས་པ་དེ་མེད་པར་ནི་དབང་ཡིད་སོགས་བཞིན་དུ་ཤེས་པའི་ཡུལ་དེར་མི་འགྱུར་ཞིང་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་མེད་ཕྱིར་ན་རྣམ་མེད་དོགས་པ་མེད། །དོན་དང་ལྡན་པར་འདོད་པའི་གཞན་ལན་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་དབང་ཤེས་མ་འཁྲུལ་བ་སོགས་ལ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་རྣམ་མེད་པར་དོགས་པ་སྐྱེ་སྲིད་དེ། །དོན་ཉིད་དངོས་སུ་འཛིན་པར་འཁྲུལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་འདས་པའི་དོན་བུམ་སོགས་ནི་འཛིན་པ་རྟོག་པ་ལ་ཆོས་ཅན། རང་ཉིད་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བས་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་དུ་གྲུབ་སྟེ། ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ནི་ཡོད་ཅིང་། ཡུལ་དུ་སྣང་བ་རང་ཉིད་ལས་གཞན་པའི་དོན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་གི་ཞེན་ཡུལ་གྱི་དོན་དེ་འགགས་ཤིང་དོན་གཞན་ཡང་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་བློ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་ཏུའང་གྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་ལྔ་སྟེ། རིགས་ཀྱི་དོན་ལྡན་ཡིན་པ་དགག །ལྡན་པ་མིན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །དེ་ལས་གཞན་པའི་དོན་ལྡན་དགག །རྣམ་པ་དོན་ལས་སྐྱེས་པ་དགག །རྣམ་པ་ཤེས་ལས་ཐ་དད་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། འདས་པ་དྲན་པའི་རྟོག་པ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་གསལ་བ་འགགས་པས་མི་སྣང་ཡང་། རིགས་དོན་གཞན་མ་འགགས་པར་ཡོད་པས་དེ་སྣང་བའི་ཕྱིར། བློ་རང་ཉིད་ཡུལ་དུ་སྣང་བའི་ཚུལ་གཉིས་པར་མ་གྲུབ་ཅེ་ན། འདས་པའི་སྔོ་སོགས་དྲན་པའི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁ་དོག་སྔོ་སོགས་དེ་དང་ལྡན་པ་མིན་པའི་རིགས་ཀྱི་དོན་མ་ཡིན་ཏེ། སྔོ་སོགས
Chinese
所有从声音等产生的各种识，是所立宗。即使眼等是你（识）的因，但也会产生境的形象，而不是其他的形象。因为你（识）产生境的形象是必然的规律。例如，食物、时间、行为和父母等是孩子出生的原因，但孩子会呈现父母一方的形象，而不是呈现其他食物等的形象。因此，境，如色等，是所立宗。即使境与眼等以及那个识的因相同，但识在你（境）产生具有形象的那部分，被认为是识的境，因为识产生自己具有形象的那部分，如果没有那个，就像眼和意等一样，不会成为识的境，并且是识的境。因此，心是显现境的形象的二相。第二部分分为两点：因为无意义，所以没有形象的怀疑。驳斥认为具有意义的其他人。第一点是：对于与意义相关的无错乱的心和根识等，可能会产生没有意义形象的怀疑，因为会错误地认为直接执着于意义本身。即使如此，执着于过去事物（如瓶子等）的分别念，是所立宗。由于自身显现为境和有境二者，因此成立为具有二相。因为显现为境和有境是存在的，并且显现为境的不是自身之外的事物，因为自己所执着的境已经消失，也不是其他的事物。因此，那个心，是所立宗。也成立为自证，因为自身具有二相。第二部分分为五点：驳斥认为是种类的意义相关，驳斥认为是不相关的意义相关，驳斥认为是与此不同的意义相关，驳斥认为形象是从意义产生的，驳斥认为形象与识是不同的。第一点是：在回忆过去的分别念中，过去事物的清晰度已经消失，所以不显现，但是，由于种类的意义没有消失而存在，所以显现。如果说心自身没有成立为显现为境的二相，那么，对于回忆过去的蓝色等的识，所显现的那个，是所立宗。颜色蓝色等不是与那个相关的种类的意义，因为蓝色等。
English
All the various consciousnesses arising from sounds, etc., are the subject of the proposition. Even if the eye, etc., are your (consciousness's) cause, they will still generate the image of the object, and not other images. This is because it is a natural law that you (consciousness) generate the image of the object. For example, food, time, actions, and parents, etc., are the causes of a child's birth, but the child will take on the appearance of one of the parents, and not the appearance of other things like food. Therefore, objects, such as form, etc., are the subject of the proposition. Even if the object is the same as the eye, etc., and the cause of that consciousness, consciousness is considered to be the object of knowledge in terms of the part that arises with its image, because without that part that arises with its own image, it would not become the object of knowledge like the eye and mind, and it is the object of knowledge. Therefore, the mind is two-fold in how it appears as the image of the object. The second part is divided into two points: because it is meaningless, there is no doubt about the absence of an image. Refuting others who believe it has meaning. The first point is: For minds and sense consciousnesses that are related to meaning and are not mistaken, there may be doubts about the absence of a meaningful image, because they may mistakenly believe that they are directly grasping the meaning itself. Even so, the conceptual thought that grasps past objects (such as vases, etc.) is the subject of the proposition. Because it appears as both object and subject, it is established as having two aspects. Because appearing as object and subject exists, and what appears as the object is not something other than itself, because the object that it grasps has ceased, and it is not another object. Therefore, that mind is the subject of the proposition. It is also established as self-awareness, because it itself has two aspects. The second part is divided into five points: Refuting the idea that it is related to the meaning of the category, refuting the idea that it is related to the meaning of the unrelated, refuting the idea that it is related to the meaning different from that, refuting the idea that the image arises from the meaning, refuting the idea that the image is different from consciousness. The first point is: In the conceptual thought of remembering the past, the clarity of the past object has disappeared, so it does not appear, but because the meaning of the category has not disappeared and exists, it appears. If it is said that the mind itself is not established as the two aspects of appearing as the object, then, for the consciousness of remembering past blue, etc., what appears is the subject of the proposition. The color blue, etc., is not the meaning of the category that is not related to that, because blue, etc.