Tibetan
ས་ཏེ། ཕྱོགས་ཆོས་བསྒྲུབ། གཏན་ཚིགས་དགོད་པའོ། །དང་པོ་ནི། བློ་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་འདི་མི་བདེན་བཞིན་དུ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་མིན་པར་བདེན་ན་བློ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་དུ་མར་བདེན་ནམ་གཅིག་ཏུ་བདེན། དང་པོ་ལྟར་ན་བློའི་དངོས་པོ་ཆ་མེད་གཅིག་པོ་དེ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པ་དེ་དུ་མར་ཇི་ལྟར་བདེན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་བདེན་པར་ཐལ། ཁྱོད་བློ་གཅིག་གི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ནས་དུ་མར་ཐལ། དུ་མར་སྣང་བ་དེ་དུ་མར་བདེན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཕྱི་མ་ལྟར་ན་བློ་གཅིག་ལ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ཆོས་ཅན། གཅིག་ཏུ་མི་བདེན་པར་ཐལ། བློ་མ་འཁྲུལ་བ་ལ་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར། མ་ཁྱབ་ན། བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་པ་གཞན་དང་གཞན་ལ་ཆོས་ཅན། གཞན་ཉིད་ཡིན་པ་ཉམས་པར་ཐལ། མ་ཁྱབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་རྣམ་པ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་བདེན་པ་མིན་པར་ཐལ། གཅིག་གི་རང་བཞིན་དུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། ཚད་མའི་བློས་དངོས་པོ་ཐ་དད་མེད་པར་མཐོང་བའི་ཕྱིར་ན་ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར་གྱི། གཞན་དུ་ཐ་དད་མེད་པར་མི་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རིགས་པ་དག་གིས་རྣམ་པར་དཔྱད་པ་ན་དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དག་བདེན་པའི་དངོས་པོར་མེད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ་བདེན་པའི་གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད་པའི་ཕྱིར། ཞེས་པ་རྣམས་ནི་རྣམ་བརྫུན་པས་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་བདེན་མེད་དུ་བསྒྲུབས་ནས། དེ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་དང་རང་རིག་ཀྱང་བདེན་མེད་དུ་གྲུབ་པའི་ལུགས་ཡིན་ལ། ཤེས་པ་རང་གསལ་ལ་ལྟོས་པའི་འཛིན་རྣམ་དང་རང་རིག་བདེན་པར་འདོད་པ་ནི་འོག་ནས་འབྱུང་ངོ་། །རྣམ་བདེན་བརྫུན་གྱི་ཁྱད་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོར་འབྱུང་བའི་འཁྲུལ་བ་མེད་པ་ནི་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ལ། འདི་ལས་གཞན་ཚོལ་བ་ནི་ནོར་བ་ལས་མ་འདས་སོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སེམས་ཙམ་པ་འདིའི་ལུགས་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་ཀྱི་ཤེས་པ་ལ་གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་བ་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་པར་ཐལ། གཟུང་འཛིན་གཉིས་སུ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་གཟུང་འཛིན་བདེན་པ་དང་ཆོས་མཐུན་པ་མཐོང་བ་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་འགྲོ་བ་འདི་ལ་གཟུང་འཛིན་བདེན་པ་དེའི་བདག་ཉིད་གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །
Chinese
此乃：立宗、立论、安立论式。第一，一个心识上显现能取、所取、自证三种为异体，此种不真实显现，若非如此而是真实，那么一个心识上显现的各种形象，是多体真实还是单体真实？若如前者，心的无分单一本体，作为有法，对你来说，显现为具有各种体性的各种形象，如何能是多体真实呢？应是不真实，因为你是单一心识的自性。若不遍，心，作为有法，你本是一体，却坏灭而成为多体，因为显现为多体即是多体真实。若如后者，一个心识上显现的各种形象，作为有法，应不是单体真实，因为在不迷乱的心识上显现为多体。若不遍，苦乐等等其他与其他的法，作为有法，应坏灭而成为其他自性，因为不遍的缘故。此外，这些形象，作为有法，不应是单一体性的真实，因为没有见到是单一体性的缘故。周遍，因为量识见到事物无有差别，所以必定会确定为无有差别，否则无法成立无有差别。第二，在显现境的知识上所显现的形象事物，作为有法，当以理智进行分析时，实际上它们并非真实的实有，因为它们不具备真实的单体和多体的自性。以上这些是，由唯识宗以假立的方式，成立了显现境的知识上所显现的所取形象为无实有。并且，依此，能取形象和自证也成立为无实有的宗派。而认为依于知识自明而存在的能取形象和自证是真实的观点，将在下文阐述。真假形象的差别，是各大论典中出现的无误之处，唯有此而已，若在此之外寻求，则不会超出错误的范畴。第四，如果按照此唯识宗的观点，在能取所取二取不成立的知识上，产生能取所取二取的迷乱是不合理的，因为产生能取所取二取迷乱的因，即见到能取所取真实且符合法性是不存在的，因为对于此行者来说，没有见到能取所取真实的自性哪怕一个的缘故。
English
This is: Establishing the thesis, establishing the argument, and establishing the logical statement. First, the appearance of the three—apprehender, apprehended, and self-awareness—as distinct entities in a single mind is an unreal appearance. If it is not so, but real, then are the various appearances in a single mind real as multiple entities or as a single entity? If the former, the indivisible, single essence of the mind, as the subject, how can the various appearances that appear to you as having various natures be real as multiple entities? It should be unreal, because you are the nature of a single mind. If not pervasive, the mind, as the subject, you are originally one, but you are destroyed and become multiple, because appearing as multiple is real as multiple. If the latter, the various appearances in a single mind, as the subject, should not be real as a single entity, because they appear as multiple in an unconfused mind. If not pervasive, happiness, suffering, and so on, other and other dharmas, as the subject, should be destroyed and become other natures, because of the non-pervasiveness. Furthermore, these appearances, as the subject, should not be real as a single entity, because there is no seeing of a single entity. It is pervasive, because the valid cognition sees things without difference, so it will definitely be determined as without difference, otherwise it cannot be established as without difference. Second, the objects of appearance that appear in the consciousness of objects, as the subject, when analyzed by reason, in reality, they are not real entities, because they do not possess the nature of real single and multiple entities. All of the above is that the Yogacara school, by way of imputation, establishes the apprehended appearances that appear in the consciousness of objects as unreal. And, based on this, the apprehending appearances and self-awareness are also established as the tenets of unreal. And the view that the apprehending appearances and self-awareness that exist based on the self-illuminating consciousness are real will be explained below. The difference between true and false appearances is the unmistakable point that appears in the major treatises, and this is the only one. If you seek outside of this, it will not go beyond the category of error. Fourth, if according to the view of this Yogacara school, it is unreasonable for the confusion of the duality of the apprehended and the apprehender to arise in the consciousness where the duality of the apprehended and the apprehender is not established, because the cause of the confusion of the duality of the apprehended and the apprehender, that is, seeing the apprehended and the apprehender as real and in accordance with the Dharma, does not exist, because for this practitioner, there is not even one instance of seeing the nature of the real apprehended and the apprehender.
Tibetan
ཁྱབ་སྟེ། སྤྱིར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་ན་རྒྱུ་མེད་མིན་གྱི། ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་དུ་འཁྲུལ་བ་ལྟར་ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས་དོན་དེའི་བདག་མིན་ལ་དེའི་བདག་ཏུ་ཞེན་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བས་ཁྱབ་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་ལ་སྔར་ཆོས་མཐུན་མཐོང་བས་མ་ཁྱབ་སྟེ། ཆོས་མཐུན་མཐོང་སོགས་ཅན་ཉིད་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་འཁྲུལ་པ་སྐྱེ་བ་འདིའང་ཡོད་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ནང་གི་མ་རིག་པས་བསླད་པ་ལས་བྱུང་བ་གཟུང་འཛིན་དུ་འཁྲུལ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ནང་གི་ཉེས་པ་ལས་བྱུང་བས་རང་བཞིན་ནམ་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རབ་རིབ་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། འཛིན་རྣམ་བདག་ཉིད་མྱོང་བས་རང་རིག་གྲུབ། །རང་རིག་ཚད་འབྲས་ཤེས་པ་ཀུན་ལ་སྦྱར། །རང་རིག་ཚད་མར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འོ་ན་རྣམ་བརྫུན་པའི་ལུགས་ལ་གཟུང་རྣམ་བརྫུན་པ་ཡིན་པས་དེ་ལ་རང་རིག་བཏགས་པ་བ་ཡིན་ན་རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་ཇི་ལྟ་བུ་ཞེ་ན། རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པ་དེ་ལ་བློ་རང་ཉིད་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་རང་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་རིག་པ་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཏེ་རང་རིག་མཚོན་པར་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་བློ་རང་གི་བདག་ཉིད་ཡུལ་དུ་གཞག་པ་ན་རང་གཞལ་བྱ་དང་དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པར་བྱེད་པའི་འཛིན་རྣམ་འཇལ་བྱེད་དེ་ཚད་མ་དང་། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི་ནི་ཆོས་ཅན། བློ་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། རང་རིག་མཚན་ཉིད་པའི་ཚད་འབྲས་གནས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ལ། འདོད་ཆགས་སོགས་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ན་དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་ཚད་འབྲས་གནས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཉིད་སྦྱོར་བ་ནི་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་འདོད་ཆགས་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་མངོན་སུམ་དེ་ལའང་འདོད་ཆགས་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རང་གི་བདག་ཉིད་མྱོང་བར་རུང་སྟེ། ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་བརྫུན་པར་འདོད་པའི་ལུགས་ལའང་བློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཉམས་སུ་མྱོང་བར་བྱེད་པར་རུང་བ་ཉིད་དེ་ཚད་མ་དང་། བདག་ཉིད་གཞལ་བྱ་དང་།
Chinese
遍。一般来说，产生错觉并非没有原因。比如把鱼皮当成银子一样，仅仅是看到相似之处，就执着于不是其所有者的事物，认为是其所有者，世间人的错觉普遍都是这样产生的。如果说，产生错觉并不一定需要事先看到相似之处，因为即使没有看到相似之处等情况，也会产生错觉。这是因为，由内在的无明所迷惑而产生的，将所取和能取误认为一体的错觉，是由内在的过失所产生的，因此其自性或本体本身就是颠倒显现的。例如，就像患有眼翳的人看到发丝等一样。第二部分有三点：以体验执着相的自性来成立自证；将自证的量果应用于一切知识；舍弃与自证是量相违背的说法。第一点是：那么，在唯识宗的观点中，如果所取相是虚假的，那么依附于它的自证也是虚假的，那么自证的体性和量果是什么样的呢？对于认为相是虚假的那一方来说，心本身是法，您所认为的完全断除的执着相，就是自性之识，因为您是完全断除的执着相的自性。因此，执着相是法，自证是它的成立者，因为它能够表示自证。第二点是：在认为相是虚假的宗派中，当将心的自性置于对境时，自身是所量，而完全断除它的执着相是能量，是量，体验它的自证安住于果位，这是法，应该应用于一切心，因为自证的体性之量果安住于此。例如，在经部宗的观点中，当贪欲等被作为所量时，体验它的自证现量的量果安住于此。同样的推理是，在经部宗的观点中，体验贪欲等的自证现量，对于贪欲等这些法来说，是能够体验自己的自性的，因为是体验的自性。就像这样，在认为相是虚假的宗派中，任何心都是法，是能够体验的，是量，自性是所量，
English
Generally, illusions arise not without a cause. Like mistaking fish skin for silver, merely seeing similarities and clinging to something that is not its owner as its owner, this is how illusions commonly arise for worldly people. If it is said that the arising of illusion does not necessarily require seeing similarities beforehand, because illusion can arise even without seeing similarities, it is because the illusion of mistaking the grasped and the grasper as one, which arises from being deluded by inner ignorance, arises from inner faults, and therefore its nature or essence itself appears as inverted. For example, like seeing hair strands by someone with cataracts. The second part has three points: Establishing self-awareness by experiencing the nature of clinging appearances; applying the measure and result of self-awareness to all knowledge; and abandoning statements that contradict self-awareness as a valid measure. The first point is: Then, in the system of appearance-only, if the grasped appearance is false, and the self-awareness attached to it is also false, then what is the nature of self-awareness and its measure and result? For those who assert that appearances are false, the mind itself is the subject. What you consider to be the appearance of grasping that completely severs is the awareness of self-nature, because you are the nature of that grasping appearance that completely severs. Therefore, the appearance of grasping is the subject, and self-awareness is its proof, because it is able to represent self-awareness. The second point is: In the system that asserts appearances are false, when the self-nature of the mind is placed as an object, the self is the measured object, and the grasping appearance that completely severs it is the measuring object, which is a valid measure, and the self-awareness that experiences it abides as the result. This is the subject, and it should be applied to all minds, because the measure and result of the nature of self-awareness abide here. For example, in the system of the Sutra school, when desire and so on are made the measured object, the measure and result of the direct perception of self-awareness that experiences it abides here. The same reasoning is that, in the system of the Sutra school, the direct perception of self-awareness that experiences desire and so on, for those desires and so on, is able to experience its own nature, because it is the nature of experience. Likewise, in the system that asserts appearances are false, whatever mind there is is the subject, it is able to be experienced, it is a valid measure, and self-nature is the measured object.