Tibetan
གཉིས་ཡུལ་ཐ་དད་དུ་ཐལ། ཚད་མ་དོན་འདྲ་བ་ཡིན་པས་དོན་ལ་འཇུག འབྲས་བུ་རང་རིག་ཡིན་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་འཇུག་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ཚད་འབྲས་གཉིས་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མིན་ཏེ་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཏུ་འདོད་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར་ཏེ། ཁྱོད་གཉིས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་འཇོག་ཅིང་དཔྱད་ན་ཁྱོད་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ནི། གཟུང་རྣམ་ཚད་མར་བྱས་པ་ལ་འདི་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཇོག་ན་སྔར་དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་གི་ངོ་བོ་སྟེ་གནས་ཚུལ་དཔྱོད་པ་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། སྔར་དོན་རིག་དུ་བཤད་པ་དེ་ཡང་རང་གི་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། ཅིའི་ཕྱིར་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་སྟེ་མི་འཐད་པར་ཐལ། དོན་ཡོད་ཀྱང་ཅི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཤེས་པ་ཕྱི་དོན་དེ་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་བའམ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་གཞན་བག་ཆགས་དང་འདྲ་བ་སྟེ་དེའི་དབང་གིས་རྣམ་པ་ཤར་བའམ་རུང་། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད་དེ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡི་རྒྱུ་ནི་ཕྱིར་རོལ་གྱི་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། སྔ་མ་ལྟར་ན་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས་རྒྱུ་མཚན་ཉིད་པ་ཡིན་ཞིང་། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་ཡིན་པས་ཐ་སྙད་དུ་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་འདྲ་ཞེས་པའི་དོན་རྒྱ་གར་བ་ཁ་ཅིག མི་འདྲ་ཞེས་འཆད་པ་ནི་ཡི་གེའི་དོན་མ་ཡིན་ཞིང་། འདྲ་བ་རྣམ་ཤར་གྱི་དོན་ཡིན་པས་དེ་ནི་ཕྱིའམ་གཞན་ལས་ཞེས་པའི་སྐབས་ཀྱི་གཞན་དང་དོན་གཅིག་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །སྦྱོར་ཚུལ་འདིའང་གཞན་གྱིས་མ་རྟོགས་པར་སྣང་ངོ་། །དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཏེ་མི་འཛིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་དངོས་པོ་དངོས་སུ་སྣང་བ་མེད་པར་རྣམ་པ་སྣང་བ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་རྨི་ལམ་ལ་སྣང་བའི་རྟ་གླང་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར་རོ་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་མི་འཛིན་པ་བདེན་ཏེ། དཔྱད་ན་ཕྱི་དོན་འཛིན་པ་དེ་འདྲ་ངས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ་སྟེ་མི་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ་ཞེས་པ་ནས་འདིའི་བར་གྱིས། བྱ་དང་བཅས་པར་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །ཞེས་དང་། ཡང་ན་རང་རིག་འབྲས་བུ་སྟེ། །ཞེས་དང་། དེ་ཡི་ངོ་བོ
Chinese
二者成为所缘各异，正量与义相同，故缘于义；果是自证，故缘于自性之故。若问：量与果二者有法，所缘也非各异，考察则虽是自证，然名言中许为义证之故，即对汝二者显现之相，名言中安立为义，考察则汝是彼之自性之故。第四，若谓：以所取相作为正量，此安立为自证果，则与先前所说义证果相违。义显现之识有法，自之体性，即考察状况时，说是自证果，先前说为义证，也是识自之体性之故。第三，为何安立外义为所量，成为不应理？虽有义，然无如实之体验之故。若问：如经部宗，识与外义相同，即由彼之力量而生起相，或如唯识宗，与他之习气相同，即由彼之力量而生起相，也可以。义显现之识有法，外境之义即许为所量，义之相如是显现之因，也是外境之义之故，即因此之故，如前者，是生起相之因，故是因性，如后者，是显现之所缘缘，故名言中是因之故。有些印度人解释“他同”之义为“不同”，并非文字之义，相同是相显现之义，故应知彼是“从外”或“从他”之语境中的“他”之同义词。此连结方式似乎也未被他人理解。义显现之识彼有法，如何执持义，成为不执持？义之实物不直接显现，而是具有相显现之故。若问：譬如如何？如梦中所显现之马牛等之某些相一般。义显现之识有法，考察则不执持外义是真实的，考察则执持外义的那种，我也不知晓，即不许之故。成办事业者，即从“者”至此之间，以与事业俱有而了知之故。以及，或者自证果，以及，彼之体性
English
The two become different objects. Since valid cognition is similar to the object, it engages with the object. Since the result is self-cognition, it engages with its own nature. If asked: The two, valid cognition and result, are the subject. The object is also not different. Although it is self-cognition when examined, it is considered object-cognition in name. The appearance that appears to you two is nominally established as the object, and when examined, you are its nature. Fourth: If it is said that taking the apprehended aspect as valid cognition, and establishing this as the result of self-cognition, it contradicts the previous explanation of the result of object-cognition. The consciousness of object appearance is the subject. When examining its own nature, that is, the situation, it is said to be the result of self-cognition. The previous explanation of object-cognition is also the cognition of its own nature. Third: Why is the external object established as the object to be measured, and it becomes unreasonable? Although there is an object, there is no experience of it as it is. If asked: As in the Sautrāntika school, consciousness is similar to the external object, that is, the aspect arises due to its power, or as in the Yogācāra school, it is similar to other imprints, that is, the aspect arises due to its power, which is also acceptable. The consciousness of object appearance is the subject. The external object is indeed considered the object to be measured, because the cause of the appearance of the object is also the external object, that is, for this reason, as in the former, it is the cause of creating the aspect, so it is the nature of the cause, as in the latter, it is the objective condition of appearance, so it is the cause in name. Some Indians explain the meaning of "similar to others" as "different," which is not the meaning of the word. Similarity is the meaning of the appearance of the aspect, so it should be understood that it is synonymous with "other" in the context of "from outside" or "from others." This way of connecting also seems not to be understood by others. The consciousness of object appearance is the subject. How does it grasp the object, and it becomes not grasping? Because the entity of the object does not appear directly, but has the appearance of the aspect. If asked: How is the example? Like some of the appearances of horses, cattle, etc. that appear in dreams. The consciousness of object appearance is the subject. When examined, it is true that it does not grasp the external object. When examined, I also do not know that kind of grasping of the external object, that is, because it is not accepted. The one who accomplishes the action, that is, from "the one" to here, because it is understood as being with the action. And, or the result of self-cognition. And, its nature.
Tibetan
་ལས་དོན་ངེས། །ཞེས་དང་། ཡུལ་གྱི་སྣང་བ་ཉིད་འདི་ཞེས་པས་བསྟན་པའི་ཚད་འབྲས་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་དུ་བཤད་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །བཞི་པ་རྣམ་པ་བརྫུན་ཡང་རང་རིག་འབྲས་བུ་གྲུབ་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། རྣམ་པ་བརྫུན་པས་དེ་ལ་རང་རིག་མིན། །བདག་ཉིད་འཇལ་ཚེ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་བཞི་སྟེ། གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་སྣང་། །སྣང་བ་དེ་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་གཞག །སྣང་བ་དེ་ཉིད་བདེན་པར་གྲུབ་པར་དགག །བདེན་པ་མེད་ན་འཁྲུལ་པའང་མེད་པ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། ཀུན་བཏུས་སུ། གང་ཚེ་སྣང་བ་དེ་གཞལ་བྱ། །ཚད་མ་དང་ནི་དེ་ཡི་འབྲས། །འཛིན་རྣམ་རིག་པའོ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མ་བྱས། །ཞེས་པའི་དོན་འཆད་པ་སྟེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེད་ན་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་གྱི་རྣམ་གཞག་ཇི་ལྟར་རུང་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་ལ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་ཐ་དད་དུ་མེད་དེ། ཁྱོད་ཀྱི་བདག་ཉིད་གཅིག་ལ་གཟུང་འཛིན་རིག་གསུམ་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། མ་རིག་པས་འཁྲུལ་པའི་མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གི་སྐྱེས་བུ་རྣམ་ཀྱིས་ཁྱོད་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་། མྱོང་བ་འབྲས་བུ་དག་ཐ་དད་པ་དང་ལྡན་པ་བཞིན་དུ་རྟོག་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་དབང་པོ་སྔགས་དང་སྨན་སོགས་ཀྱིས་བསླད་པ་རྣམས་ལ་འཇིམ་དུམ་དང་སྡེའུ་སོགས་རྟ་གླང་སོགས་དེ་ཡི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་འཇིམ་དུམ་སོགས་ལས་རྣམ་པ་གཞན་རྟ་གླང་སོགས་སུཾ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྟ་གླང་ཉིད་དུ་སྔགས་སོགས་ལས་གསར་དུ་སྐྱེས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། འཇིམ་དུམ་སོགས་དེ་དག་ཆོས་ཅན། རྟ་གླང་སོགས་སུ་སྐྱེས་པ་མིན་ཏེ། སྔགས་སོགས་ཀྱིས་མ་བསླད་པའི་མིག་ཅན་གྱིས་རྟ་གླང་སོགས་དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་པོ་མྱ་ངམ་གྱི་ཐང་རྒྱ་ཆེ་བ་དང་ཁོད་སྙོམས་པ་ན་རྫས་ཆུང་ངུ་ཡང་ཆེན་པོར་སྣང་བ་ན་ཆུང་ངུ་ཆེན་པོ་སྐྱེས་པ་མིན་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་བློ་གཅིག་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་ཐ་སྙད་དུ་ཚད་འབྲས་གཞལ་གསུམ་འཇོག་པ་མི་འགལ་ཏེ། ཁྱོད་ལ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དང་། འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དང་། རང་རིག་པའི་རྣམ་པ་དག་དོན་ལ་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཡང་། དེ་གསུམ་ལ་རིམ་པ་ལྟར་གཞལ་བྱ་དང་། འཇལ་བྱེད་དེ་ཚད་མ་དང་། འབྲས་བུར་གནས་པའི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་འདི་ཤེས་པ་འཁྲུལ་པ་ལ་ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བ་བཞིན་དུ་བྱས་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི་བདེན་པའི་རྣམ་གཞག་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ལ་གཉི
Chinese
事业决定。以及，以“境之显现即此”所指示的量果四者，应知次第宣说。第四，假相亦成自证果，分为二：以假相故，彼非自证。自身衡量时，自证量果成。初者分为四：所取能取识三虽无，然于迷乱显现。于显现者，立量果衡量三者。遮止显现彼自体成立为真实。若无真实，则亦无迷乱，遣除之。初者，于《摄类学》中云：“何时显现彼为所量，量与彼之果，执相为识，是故，彼三不作异。”此乃解释其义，若无外境，量果衡量三者之安立如何成立？境显现之识，法相，于境，量果衡量三者无有差别，以汝自身一者，虽无所取能取识三之分别，然以无明迷乱之颠倒见者，以众生之相，于汝，所取之相，能取之相，以及体验之果，皆如具有差别般而分别之故，譬如，根识为咒语与药物等所惑乱者，于泥团与小盒等，马牛等，虽无彼之形相，然于泥团等，显现为与形相相异之马牛等。若谓马牛即由咒语等新产生者，泥团等，法相，非生为马牛等，以未为咒语等所惑乱之眼识者，未见如是之马牛等故。譬如，于遥远之处，广阔平坦之荒野中，微小之物亦显现为巨大，然微小者非生为巨大。二者，境显现之一识，法相，于汝，名言中安立量果衡量三者不相违，以于汝，虽无所取之相，能取之相，以及自证之相，然于彼三者，次第如所量与，能衡量即量，以及安住于果位之安立，此乃如于迷乱之识如何随顺显现般而作，仅为如是而已，非为真实之安立故。三者分为二：
English
Affairs are determined. And, the four results of measurement indicated by "the appearance of the object itself," should be understood as being explained in order. Fourth, even false appearances also result in self-awareness, divided into two: Because of the false appearance, it is not self-aware. When measuring oneself, the result of self-aware measurement is achieved. The first is divided into four: Although there are no three: object, subject, and consciousness, they appear in delusion. For the appearance, establish the three: measurement, result, and evaluation. Prohibit the establishment of the appearance itself as true. If there is no truth, then there is no delusion, and it is rejected. The first is: In the Compendium, it says: "When the appearance is the object to be measured, the measure and its result, the form of grasping is consciousness, therefore, the three are not made different." This is to explain its meaning, if there is no external object, how can the establishment of the three measurements, results, and evaluations be established? The consciousness of the appearance of the object, the dharma, in the object, there is no difference between the three measurements, results, and evaluations, because in your own self, although there is no distinction between the three: object, subject, and consciousness, the inverted view of those deluded by ignorance, with the appearance of beings, in you, the appearance of the object, the appearance of the subject, and the result of experience, all appear to be different, for example, those whose senses are confused by mantras and medicines, etc., in clay lumps and small boxes, etc., horses and cattle, etc., although there is no form of them, in clay lumps, etc., they appear as horses and cattle, etc., different from the form. If it is said that horses and cattle are newly produced by mantras, etc., clay lumps, etc., the dharma, are not born as horses and cattle, etc., because those with eyes not confused by mantras, etc., have not seen such horses and cattle, etc. For example, in a distant place, in a vast and flat wilderness, even small objects appear large, but small objects are not born large. Second, one consciousness of the appearance of the object, the dharma, in you, it is not contradictory to establish the three measurements, results, and evaluations in name, because in you, although there is no appearance of the object, the appearance of the subject, and the appearance of self-awareness, in those three, in order, such as the object to be measured and, the measuring is the measure, and the establishment of residing in the position of the result, this is done as how it appears in accordance with the deluded consciousness, it is only like that, not the establishment of truth. The third is divided into two: