Tibetan
ཅིག་དམིགས་ངེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷ་དབང་གིས། གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ཕྱོགས་སྔར་བྱས་ནས་བོད་རྣམས་འདིའི་རྗེས་སུ་འབྲང་བ་ནི་གཞུང་གོང་འོག་གི་བསྟན་ཚུལ་གྱི་ནུས་པ་མ་ཐོན་པ་སྟེ། སྔ་མས་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། ཕྱི་མས་རྣམ་པ་ཉིད་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲལ་བུར་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་སོ་སོར་སྣང་བའི་ཕྱིར་དང་། གཞན་དུ་ན་ཕྱི་དོན་བཀག་ནས་རང་རིག་བསྒྲུབ་པའི་སྐབས་གཉིས་ཟློས་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་བློ་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཤར་བ་མི་འཐད་པས། བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན་ཞེས་པ་ཇི་ལྟར་སྦྱར་ཞེ་ན། རྣམ་པ་གཏན་མི་འདོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། སེམས་སེམས་བྱུང་ཐམས་ཅད་རྣམ་བཅས་སུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །མདོ་སྡེ་པ་དང་ཁྱད་པར་མེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ལ་ཤར་བའི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་མདོ་སྡེ་པས་ཤེས་པའི་ངོ་བོར་འདོད་ཅིང་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བས་དོན་གྱི་ངོ་བོར་འདོད་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་འདིའི་ངོར་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པའང་བློ་གཅིག་གི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཚུལ་གཉིས་བསྒྲུབ་པ་ཡིན་གྱི། སྤྱིར་ཚུལ་གཉིས་ཙམ་ནི་བསྒྲུབ་པ་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱའོ། །རི་བོང་ཅལ་རྗེས་སུ་མ་འབྲངས་པར་གཞུང་ལུགས་ཆེན་པོའི་གོང་འོག་བསྒྲིགས་ནས་དཔྱོད་ཅིག གལ་ཏེ་འབྲས་བུ་རྣམ་ཤེས་རེས་འགའ་ལྡོག་པའི་རྟགས་ཀྱིས་རྒྱུ་ཕྱི་དོན་ཡོད་པར་འགྲུབ་ཅེ་ན། མེར་སྣང་གི་བློ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་བག་ཆགས་སད་བྱེད་སྔ་མ་ཡོད་མེད་ལས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་རྣམ་པར་ངེས་ཀྱི། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་མེ་ལ་ལྟོས་ནས་སྐྱེ་མི་སྐྱེ་ངེས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རྣམ་རིག་ཏུ་སྨྲ་བའི་སྐབས་འདིར་འཇུག་ཤེས་སྔ་མ་འགའ་ཞིག་ནི་འཇུག་ཤེས་ཕྱི་མ་འགའ་ཞིག་གི་བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་པར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། ཕྱི་དོན་ཡན་གར་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་གཅིག་ལ་ཆོས་ཅན། མ་རིག་པས་བསླད་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཡོད་དེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་རང་ཉིད་ཚུལ་གཉིས་སུ་སྣང་བ་ཅན་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་ཕྱིས་ཀྱང་དེ་ལྟར་དྲན་པས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས་ལས་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གཞལ་བྱ། དེ་ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་འཛིན་རྣམ་ཚད་མ། དེ་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་གཉིས་པ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདིར་ལྷས་འབྲས་རྟོག་དང་པོ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ལ་དགོངས་སོ། །གཉིས་པ་ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཚད་འབྲས་དངོས། གཞལ་བྱ་བསྒྲུབ། འབྲས་བུ་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་རིག་གི་ཤེས་པའི་རྒྱུར་གྱུར་པ་ཡི་ཡུལ་ཤེས་པ་ལས་གཞན་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་གྲུབ་པར་འདོད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པའི་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་འདོད་མི་འདོད་དེ་ལྟར་མྱོང་བའི་སྒོ་ནས་དོན་མྱོང་བར་འཇོག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདིར་ལྷས་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་དོན་རིག་འབྲས་བུར་གྱུར་པའི་འབྲས་རྟོག་གཉིས་པ་ཞེས་གསུངས་ཏེ། རྣམ་རིག་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཐ་སྙད་པའི་ཚད་འབྲས་ལ་དགོངས་སོ། །དོན་འདི་མ་རྟོགས་པར་འདི་ཚད་འབྲས་དང་པོའི་དོན་བསྡུར་བྱས་ནས་ཚིགས་བཅད་འོག་མ་གཉིས་ཚད་འབྲས་གཉིས་པའི་དོན་བསྡུར་འཆད་པ་ནི་སྒྲོས་ངན་གྱི་ཕྲེང་བས་མགྲིན་པ་བརྒྱན་པ་སྟེ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་འཇོག་པ་ནི་གོང་འོག་གཉིས་ཀ་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རྣམ་རིག་གི་རྒྱུ་ཡུལ་གཞན་ཡིན་པ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་ཡིན་ཏེ། དམིགས་བརྟག་ཏུ་སྣང་བའི་དམིགས་རྐྱེན་གསུངས་པ་དང་དོན་གཅིག་གོ །གཉིས་པ་ནི། གང་གི་ཚེ་ཤེས་པ་རང་ཉིད་ཀྱིས་མ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་ནི་གཞག་ཅིང་། ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་གཞན་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་འཇོག་གི ཡུལ་དུ་སྣང་བ་དོན་གྱིས་སྟོང་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་རིགས་ཏེ། ཤེས་པ་རང་གི་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱ་གཟུང་བའི་རྣམ་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་ལ་རྗེས་ཀྱི་ངེས་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་ཞེན་ཅིང་གཞག་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་འདི་ཆོས་ཅན། ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིགས་འབྲས་བུར་རིགས་ཏེ། བདག་ཉིད་འདོད་པའི་རྣམ་པ་དང་རྣམ་པ་གཞན་མི་འདོད་པ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་འདོད་པའམ་མི་འདོད་པའི་རྣམ་པ་མྱོང་བ་དེས་ཀྱང་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པར་ནི་གྱུར་ཏོ་ཞེས་འཇོག་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཕྱི་དོན་ཡོད་ཀྱང་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་བ་ལ་གསུམ་སྟེ། རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གྲུབ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ། །ཕྱི་དོན་གཞན་བྱ་ཡིན་པར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ
Chinese
因为这是一个明确的目标。在此，天神说：“如果心是那样的。”这是以经部宗的观点为先，而藏族人追随其后，这是没有发挥出上下论典的教导能力，因为前者通过否定创造形象的外境，来确立自证为果；后者通过否定形象本身就是外境，来确立自证为果，这是在各自不同的情况下显现的缘故。否则，否定外境来确立自证的情况就会变成重复。那么，如果说分别说者不认可心识中显现外境的形象，那么“心是那样的”这句话该如何解释呢？并不是完全不认可形象，因为他们认为一切心和心所都具有形象。这与经部宗没有区别，因为对于显现外境的知识，经部宗认为显现的外境形象是知识的本体，而分别说者则认为是外境的本体。因此，在此处确立两种方式，也是确立成为一个心识本体的两种方式，要知道，这并不是简单地确立两种方式。不要追随兔子的踪迹，而要整理上下的大论典进行思考。如果说，以果识有时会颠倒的标志，可以成立原因外境存在吗？显现火焰的心识是所立宗，是否产生取决于引发自身习气的先前的存在与否，而不是取决于外境的火焰，因为在这种唯识宗的场合，某些先前的进入识会强烈地引发某些后来的进入识的习气。第三个原因是，没有独立自主的外境。对于一个显现外境的知识，作为所立宗，存在着被无明染污的能取和所取的两种方式的显现，因为自己是具有两种方式显现的，所以这样体验，并且后来也这样回忆。这样一来，显现外境的知识，作为所立宗，这其中的两种形象中，所取的形象是可衡量的，完全断除它的是能取的形象，是量，体验它的是自证，是果，因为是具有两种方式的知识。在此，天神说这是最初的果识。
English
Because it is a definite object. Here, the deity says, "If the mind is of that nature." This is taking the Sautrāntika's view as primary, and the Tibetans follow it, which is not bringing out the power of the teachings of the upper and lower treatises, because the former establishes self-awareness as the result by negating the external object that creates the appearance; the latter establishes self-awareness as the result by negating that the appearance itself is the external object, because it appears in each different situation. Otherwise, the situation of negating the external object to establish self-awareness would become a repetition. Then, if the Vaibhāṣikas do not accept that the appearance of an object arises in the mind, how should the phrase "the mind is of that nature" be applied? It is not that they do not accept appearance at all, because they believe that all minds and mental factors have appearances. It is not that there is no difference from the Sautrāntikas, because for the knowledge that manifests an object, the Sautrāntikas believe that the appearance of the object that arises is the nature of the knowledge, while the Vaibhāṣikas believe it is the nature of the object. Therefore, establishing two aspects in this case is also establishing two aspects that have become the nature of one mind, and it should be known that it is not simply establishing two aspects. Do not follow the tracks of a rabbit, but organize the great treatises above and below and contemplate. If it is said that the cause, the external object, is established by the sign that the result, consciousness, sometimes reverses, then the mind that manifests fire is the subject, and whether it arises or not is definitely determined by whether or not the previous activator of its own habit is present, but it is not definitely determined by relying on the external object, fire, because in this case of speaking of Vijñānavāda, some previous entering consciousnesses strongly activate the habits of some later entering consciousnesses. The third reason is that there is no independent external object. For a single knowledge that manifests an object, as the subject, there is the appearance of two aspects, the grasper and the grasped, which are defiled by ignorance, because one experiences oneself as having the appearance of two aspects, and later remembers it in the same way. In this way, the knowledge that manifests an object, as the subject, of these two appearances, the appearance of the grasped is measurable, the appearance of the grasper that completely cuts it off is valid cognition, and the self-awareness that experiences it is the result, because it is a knowledge with two aspects. Here, the deity said that this is the first result cognition.
Chinese
关于唯识宗的观点。第二，关于名言义理量果的阐述分为三部分：量果的真实、所量之成立、果之成立。第一，在任何时候，当想要成立作为名言，显现为义的唯识之识的因，是与识不同的外境之义，想要或不想要成立的时候，义显现之识，具有法性。在名言中，是义理之果，因为对外境的义想要或不想要，没有成为实体的想要或不想要的相，是通过对外境的义想要或不想要那样体验的途径来安立体验义的缘故。在此，自在天将义的所量作为成为义理之果的第二果觉而宣说。这是唯识宗的名言家的量果的观点。如果不理解这个意义，将此与第一量果的意义进行比较，然后将下面的两个偈颂解释为第二量果的意义进行比较，这是用恶劣的装饰品来装饰喉咙，因为安立名言中的义理，上下两种情况是相同的缘故。唯识的因是其他境，这也是名言中是这样，与在所缘观察中显现的所缘缘所说的是一个意思。第二，在任何时候，识自己没有执取的相，就将它安立为外境的义，为了安立名言，识就像具有其他境一样安立，当显现为境却空无意义的时候，具有法性。可以安立外境为所量，因为识成为自己的自性，作为所体验的能取相，正是通过后得定的识对外境进行辨别，也就是执着和安立的缘故。第三，如果义显现的这个识，具有法性。在名言中，可以成为义理之果，如果体验到自性想要的相和其他相不想要，那么体验想要或不想要的相，也将在名言中成为对外境的义进行理解，这样安立的缘故。第三，外境存在，但成立自证为果分为三部分：成立自证为果。成立能取相为量。成立外境为他量。第一，
English
Regarding the views of the Vijnanavada school. Second, the explanation of the nominal meaning and reasoning of valid cognition and result is divided into three parts: the reality of valid cognition and result, the establishment of the object to be measured, and the establishment of the result. First, at any time, when one wants to establish that the cause of the Vijnanavada consciousness, which appears as meaning in name, is the meaning of an external object different from consciousness, when one wants or does not want to establish it, the consciousness that appears as meaning has the characteristic of being a phenomenon. In name, it is the result of meaning and reasoning, because the aspect of wanting or not wanting the meaning of an external object, which has not become an entity, is established as experiencing meaning through the way of experiencing the meaning of an external object as wanting or not wanting it. Here, Lha (自在天，Śrīdeva, Śrīdeva, Lord of Gods) declared that the object to be measured of meaning is the second fruit of realization that has become the result of meaning and reasoning. This is the view of the valid cognition and result of the nominalists of the Vijnanavada school. If one does not understand this meaning, compares this with the meaning of the first valid cognition and result, and then explains the following two verses as comparing the meaning of the second valid cognition and result, this is like decorating the throat with bad ornaments, because the establishment of meaning and reasoning in name is the same in both the upper and lower cases. The cause of Vijnanavada is another object, which is also the case in name, and it has the same meaning as what is said about the objective condition that appears in the object of observation. Second, at any time, the aspect that consciousness itself does not grasp is established as the meaning of the external object. In order to establish name, consciousness is established as if it has another object. When it appears as an object but is empty of meaning, it has the characteristic of being a phenomenon. It is reasonable to establish the external object as the object to be measured, because consciousness becomes its own nature, and as the object to be experienced, the grasping aspect is precisely distinguished as the meaning of the external object by the subsequent definitive consciousness, that is, it is adhered to and established. Third, if this consciousness that appears as meaning has the characteristic of being a phenomenon. In name, it can become the result of meaning and reasoning. If one experiences the aspect of wanting one's own nature and the other aspect of not wanting, then experiencing the aspect of wanting or not wanting will also become understanding the meaning of the external object in name, and this is how it will be established. Third, the external object exists, but establishing self-awareness as the result is divided into three parts: establishing self-awareness as the result. Establishing the grasping aspect as valid cognition. Establishing the external object as another object to be measured. First,