Tibetan
་མི་འཐད་པར་ཐལ། རང་ལ་རིག་བྱ་རིག་བྱེད་གཉིས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བའི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། རིག་བྱ་རིག་བྱེད་དོན་གཞན་མེད་ཀྱང་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རང་ཉིད་རིག་པའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་དཔེ་ཇི་ལྟར་ན་གསལ་བྱེད་དེའི་བདག་ཉིད་དུ་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་ན་གསལ་བྱེད་སྒྲོན་མེ་དེ་རབ་ཏུ་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་པ་ན་རང་ལ་གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གཉིས་མེད་ཀྱང་རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་དུ་འདོད་པ་དེ་ལྟར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་བློ་དེ་ཡི་རིག་བྱ་སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པ་དེ་ལས་དོན་གཞན་ཡིན་ན། སྔོ་སོགས་སུ་སྣང་བ་དང་དེར་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཚོར་བྱ་ཚོར་བྱེད་དེ་མྱོང་བྱ་མྱོང་བྱེད་འཐད་པ་དཀའ་བར་ཐལ། དོན་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་དང་འགལ་ལོ་ཞེ་ན། སྔོ་སོགས་སྣང་བའི་བློ་ཆོས་ཅན། རིག་བྱ་གཟུང་བ་དང་རིག་བྱེད་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་དོན་གཞན་དུ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་ངོར་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་མི་འགལ་ཏེ། གཉིས་སྣང་གི་བག་ཆགས་ཀྱིས་དེ་ལྟར་སྣང་བའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སྐྲ་སོགས་སྣང་བའི་ཤེས་པའི་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་མེད་ཀྱང་ཐ་དད་དུ་སྣང་བ་བཞིན་ནོ། །ལྔ་པ་ནི། འོ་ན་བློ་དེ་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་འཇོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅི་ཡིན་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་བློ་ཆོས་ཅན། འཁྲུལ་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པ་དེའི་ཚེ་དོན་ལ་གཟུང་འཛིན་དུ་གང་གིས་འཇོག་ཅེས་གཟུང་བ་དང་འཛིན་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་པ་སྟེ་བརྟག་བྱ་མིན་ཏེ། སྣང་བ་ལྟར་གྱི་རྣམ་གཞག་བྱེད་པའི་དུས་གང་གི་ཚེ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་རྣམ་པ་ཕྱེ་བའི་མཚན་ཉིད་གཟུང་འཛིན་དུ་སྣང་བའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་འཁྲུལ་བས་མཐོང་བར་གྱུར་པ་དེ་ལྟར་འདི་གཟུང་བ། འདི་འཛིན་པ་ཞེས་གཟུང་འཛིན་འདིའི་རྣམ་པར་བཞག་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ངོར་བྱས་པ་ཡིན་གྱི་དོན་ལ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དཔྱད་ན་རང་ཉིད་རིག་པའི་འབྲས་བུའམ་བྱ་བ་ཅན་ཡིན་པར་འདོད་དེ། རིག་པ་གང་ཞིག དཔྱད་ན་རང་ལས་གཞན་རིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རིག་བྱ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་བཀག་ཟིན་པ་དེས་ན་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། འདིར་སེམས་ཙམ་པས་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་གི་དབང་ཤེས་དང་། བག་ཆགས་མི་བརྟན་པའི་དབང་ཤེས་གཉིས་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཏུ་མཚུངས་པས་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་རང་རིག་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་མཚུངས་ཀྱང་།
Chinese
不合理，因为自己没有所知和能知两种。如果这样问，显现蓝色等的识也是有法，即使所知和能知没有其他的意义，但自身是有知性，因为自己生为知性的体性。例如，显现者生为它的体性，所以显现者灯火生为极明亮的体性时，自己没有所显和能显两种，但认为自己的体性是能显那样。第四，如果显现蓝色等的识的所知蓝色等显现的知识与它意义不同，那么显现蓝色等和在那里显现的知识是有法，感受所感和能感，即体验所体验和能体验是难以成立的，因为意义不同。如果这样，与显现为不同相违吗？显现蓝色等的识是有法，即使所知所取和能知能取的行相没有其他的意义，但在错乱的显现中显现为不同不相违，因为二取显现的习气那样显现。例如，显现头发等的知识的所取和能取即使没有不同，但显现为不同一样。第五，如果这样，识在那义上安立为所取能取的特征是什么呢？义显现的识是有法，观待错乱的显现而作所取能取的安立时，在那义上以什么安立为所取能取呢？就是对于所取和能取的特征不是争论，而是不应考察的，显现如同所作的安立之时，何时分别所取能取不同的特征，以显现为所取能取的习气所染污的行相识错乱而见到的那样，这个是所取，这个是能取，这样所取能取的安立是在识错乱的显现上所作的，而不是在义上。第二，习气坚固生起的义显现的知识是有法，如果分析，认为自己是有知性的果或作用，因为任何知，如果分析，因为没有从自己以外的知，因为所知外境义已经遮止了，因此，在这里唯识宗分析习气坚固生起的根识和习气不坚固的根识两种，分析时在自证上相同，所以在自己的体性上自证是现量相同，
English
It is unreasonable because it lacks both the knowable and the knower. If asked why, the consciousness that appears as blue, etc., is also a subject. Even though the knowable and the knower have no other meaning, it is inherently cognitive because it arises as the nature of cognition itself. For example, the illuminator arises as its own nature, so when the illuminator, the lamp, arises as the nature of extreme clarity, it does not have both the illuminated and the illuminator, but it considers its own nature to be the illuminator. Fourth, if the knowable of the consciousness that appears as blue, etc., the knowledge that appears as blue, etc., is different in meaning from it, then the appearance of blue, etc., and the knowledge that appears there are subjects. It is difficult to establish the experiencer and the experienced, i.e., the feeler and the felt, because they have different meanings. If so, does it contradict appearing as different? The consciousness that appears as blue, etc., is a subject. Even though the aspects of the knowable, the apprehended, and the knower, the apprehender, have no other meaning, it is not contradictory to appear as different in a mistaken appearance because the habit of dualistic appearance makes it appear that way. For example, the apprehended and the apprehender of the knowledge that appears as hair, etc., even though they are not different, appear as different. Fifth, if so, what is the characteristic of establishing that consciousness as the apprehended and the apprehender on that object? The consciousness of object appearance is a subject. When establishing the apprehended and the apprehender in relation to mistaken appearance, how does one establish the apprehended and the apprehender on that object? The characteristic of the apprehended and the apprehender is not a matter of dispute, but rather it is not to be examined. At the time of establishing according to appearance, when the characteristics of distinguishing the apprehended and the apprehender are separated, the aspect-consciousness tainted by the habit of appearing as the apprehended and the apprehender is seen by mistake as this is the apprehended, this is the apprehender. Thus, the establishment of the apprehended and the apprehender is done on the appearance of the mistaken consciousness, not on the object itself. Second, the knowledge of object appearance arising from firmly established habits is a subject. If analyzed, it is considered to be the result or function of self-cognition because any cognition, if analyzed, has no cognition other than itself because the object of knowledge, the external object, has already been refuted. Therefore, here the Mind-Only school analyzes the two types of sense consciousness: the sense consciousness arising from firmly established habits and the sense consciousness arising from non-firmly established habits. When analyzed, they are the same in self-cognition, so they are the same in that self-cognition is manifest in their own nature.
Tibetan
སྤྱིར་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུ་འདོད་མི་འདོད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། སྔ་མ་ཚད་མ་ཡིན་ཞིང་ཕྱི་མ་ཚད་མ་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །སྔ་མ་ཚད་མར་འདོད་པའི་ཚུལ་ཡང་ཐ་སྙད་དུ་དོན་གཉེར་སྐྱེས་བུའི་འཇུག་ཡུལ་ལ་མི་བསླུ་བའི་ཆ་ནས་འདོད་པ་ཡིན་ལ། དེའི་ཚེ་དབང་པོའི་མངོན་སུམ་དང་རང་རིག་མངོན་སུམ་གྱི་གཞི་མཐུན་དུ་འདོད་དེ། དམིགས་བརྟག་ལས་དབང་མངོན་གྱི་རྐྱེན་གསུམ་སེམས་ཙམ་རང་ལུགས་ལ་བྱུང་བས་དབང་མངོན་དུ་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་ཅིང་། རིག་བྱ་དོན་གཞན་མེད་པའི་མངོན་སུམ་ཡིན་པས་རང་རིག་མངོན་སུམ་དུའང་བསྙོན་མེད་དུ་འགྲུབ་བོ། །དེ་ལྟར་བྱས་ན་སེམས་ཙམ་པའི་ལུགས་ལ་དབང་ཡིད་ཀྱི་མངོན་སུམ་ཁས་བླངས་ཀྱང་། མངོན་སུམ་བཞི་པོ་མདོ་སྡེའི་ལུགས། །བྱེ་བྲག་སྨྲ་གསུམ་རྣམ་རིག་གཉིས། །ཞེས་པའི་གཞུང་སྒྲ་ཇི་བཞིན་དུ་འཆད་པའི་ཚུལ་དེང་སང་ཁོ་བོ་འབའ་ཞིག་གི་སྤྱད་ཡུལ་དུ་སྣང་ངོ་། །གཉིས་པ་སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་དངོས་སུ་སྣང་ལ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད། །སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡོད། །དེས་ན་ཚུལ་གཉིས་སྒོ་ནས་རང་རིག་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ན་རེ། རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་མེད་མོད། ཤེས་པས་རང་དུས་སུ་སྣང་བའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་ན་ཁྱོད་ལ་ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་འཆད་ཅེ་ན། ངེད་ལ་གནོད་པ་ཅི་ཡང་མེད་མོད། གནས་ལུགས་མ་ཡིན་ཏེ། ཤེས་པས་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་དངོས་སུ་མྱོང་བར་གྱུར་པ་ཞེས་བྱ་བའི་ཚིག་འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དོན་ཅི་ཞིག་བརྗོད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པ་མ་གྲུབ་སྟེ། བློ་ནི་དོན་དེའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བློ་ལ་རང་དུས་སུ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་རྗེས་སུ་ཞུགས་པ་ཅན་དེ་ཡོད་མོད། རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་དངོས་སུ་ཡིན་པའམ་གཞན་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན་པ་ལས་ཕྱི་དོན་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལ་འོག་ནས་འཆད་པའི་རིགས་པས་གནོད་པའི་ཕྱིར། ཇི་ལྟར་གནོད་ཅེ་ན། སྔོན་པོར་སྣང་བ་ཆོས་ཅན། མཐོང་བ་བློ་ཡིན་གྱི་ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་བའི་དོན་དུ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་སྔོ་འཛིན་འཛིན་པ་དང་བྲལ་བ་ན་ཁྱོད་མི་འཛིན་སྔོ་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་ཁྱོད་འཛིན་པ་སྟེ་སྔོ་འཛིན་དང་ལྷན་
Chinese
总的来说，对于是否承认自证现量存在差异。前者是量，后者不是量。前者被认为是量的方式，是在世俗中，对于有意义追求的人来说，在不欺骗其进入对象这一点上被认可。那时，根识现量和自证现量被认为是同基。从《观所缘论》来看，根识现量的三个条件在唯识宗自身体系中已经具备，因此根识现量无可争辩地成立。由于是无其他所知境的现量，因此自证现量也无可争辩地成立。这样一来，即使唯识宗承认根识和意识的现量，但“现量四种唯经部，分别说三唯识二”的论典，如实解释的方式，现在似乎只有我一个人在使用了。第二，遮止显现是外境，而成立自证为果，有三种情况：外境真实显现却没有成立的理由；显现是外境却有妨害；因此，通过这两种方式，自证得以成立。第一种情况是：如果分别说者说，创造形象的外境在隐蔽处并不存在，但如果识在自身时间里真实体验到显现的外境，你有什么过失而要解释自证为果呢？我们没有什么过失，但这不是实情。因为“识真实体验到外境”这句话本身，又表达了什么意义呢？因为没有成立的理由。第二种情况是：如果说没有成立的理由不成立，因为心是该事物的形象之故。心在自身时间里确实具有随顺事物形象的特点，但这个形象，作为有法，是你外境的真实存在，还是其他由习气产生的形象呢？这值得研究，但不是真实的外境，因为它会被下面要讲的道理所妨害。如何妨害呢？显现蓝色，作为有法，所见是心，而不是独立存在的外境，因为当所见的特点，即执著蓝色的执著不存在时，你就不执著，当执著蓝色存在时，你就执著，即与执著蓝色同时。
English
In general, there is a difference in whether or not to accept self-cognizance as manifest. The former is valid cognition, while the latter is not. The way the former is considered valid is that, in conventional terms, it is recognized in that it does not deceive the object of pursuit for those who seek meaning. At that time, sense direct perception and self-cognizance direct perception are considered to have a common basis. According to the 'Examination of the Object,' the three conditions for sense direct perception are present in the Mind-Only system itself, so sense direct perception is undeniably established. Since it is a direct perception without any other knowable object, self-cognizance direct perception is also undeniably established. In this way, even if the Mind-Only school accepts the direct perception of sense and mind, the way to explain the scripture 'Four types of direct perception are only in the Sutra school, three in the Vaibhashika, and two in the Mind-Only school' as it is, seems to be used only by me alone these days. Second, there are three ways to establish self-cognizance as the result by preventing the appearance from being an external object: There is no proof that the external object actually appears. There is harm in the appearance being an external object. Therefore, self-cognizance is established through these two methods. The first is: If the Vaibhashika says, 'The external object that creates the image does not exist in secret, but if consciousness actually experiences the external object that appears in its own time, what fault do you have that you explain self-cognizance as the result?' We have no fault, but this is not the reality. Because what meaning does this very sentence 'Consciousness actually experiences the external object' express? Because there is no proof. The second is: If it is said that the absence of proof is not established, because the mind is in the form of that object. The mind does have the characteristic of following the form of the object in its own time, but is that form, as a subject, your real external object, or another form arising from habit? This is worth investigating, but it is not a real external object, because it will be harmed by the reasoning explained below. How does it harm? Appearing blue, as a subject, what is seen is the mind, not an independent external object, because when the characteristic of what is seen, that is, the grasping of blue, does not exist, you do not grasp, and when the grasping of blue exists, you grasp, that is, simultaneously with the grasping of blue.