Tibetan
འི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་པའམ་ཕྲད་པར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས་སོ་ཞེས་པ་ནི་ལྷ་ཤཱཀ་གི་ལུགས་ཡིན་ཞིང་། རྒྱན་གྱིས་དབང་དོན་ཕྲད་པ་ཚད་མ་དང་། དོན་རྟོགས་འབྲས་བུ་ཡིན་ཞིང་། ཕྲད་པ་ནི་འབྲེལ་པ་ཡིན་ལ་དེ་ལ་དྲུག་སྟེ། མིག་དབང་སོགས་དང་བུམ་སོགས་ནི་སྦྱོར་བའི་འབྲེལ་བ་དང་། བུམ་པ་ལ་འདུ་བའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་སྦྱོར་བ་འདུ་བའི་དང་། དཀར་པོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་ལ་སོགས་པ་དང་ནི་སྦྱོར་བར་འདུས་པའི་འདུ་བའི་དང་། རྣ་བའི་དབང་པོ་ནམ་མཁའི་ཡོན་ཏན་གྱི་སྒྲ་དང་འདུ་བའི་དང་། སྒྲ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི་དང་འདུས་པ་འདུ་བའི་དང་། ས་ཕྱོགས་བུམ་མེད་དང་དབང་པོ་ནི་སྦྱོར་བ་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་འབྲེལ་པའོ་ཞེས་འདོད་པ་བརྗོད་ནས། དེ་ལྟར་ན་མིག་དབང་ལྟ་བུ་དེ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་ཁ་དོག་དང་དྲི་རོ་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ན་ཡང་དེ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དྲི་རོ་སོགས་ཀྱང་རྟོགས་པར་ཐལ་ཏེ། དེའི་ཁ་དོག་དྲི་རོ་སོགས་དང་འབྲེལ་བར་བྱེ་བྲག་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་དེ་ཁྱེད་རང་ལ་ཡང་མཚུངས་སོ་ཞེ་ན། ཕྲད་པ་དེ་ཙམ་དུ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་འཇོག་བྱེད་གང་ལས་འདི་ནི་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་དོན་རྟོགས་ཐ་དད་དུ་འཇོག་ནུས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་འདིའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཚད་མ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡོད་ཅིང་ཁྱོད་ལས་གཞན་པའི་དོན་རྟོགས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་ཤེས་པ་སྔ་མས་ཕྱི་མ་དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་ལས་ནི་དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་པ་མིན་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བ་གང་ཞིག དོན་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་ན་དོན་སོ་སོར་འཛིན་པར་འདུས་བྱས་པ་དེ་ཡང་གཞག་ཏུ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་འགལ་བར་ཐལ། རྫས་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ཆོས་ཅན། རྫས་གཅིག་ཡིན་ཀྱང་བྱ་བྱེད་དུ་འགལ་བ་མི་བདེན་ཏེ། ལྡོག་ཆོས་ཐ་དད་དུ་ཡོད་པ་ཙམ་ལས་བྱ་བྱེད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པར་ཁས་ལེན་པའི་ཕྱིར་དང་། དངོས་སུ་སྟེ་དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཚད་འབྲས་ཀྱི་བྱ་བྱེད་དུ་མ
Chinese
因为与一切法都没有差别地相连或相触。 “遍（周遍）承认”是拉香（lha shak）的宗派。庄严论师认为，根与境相触是量，证悟是果。相触是关系，有六种：眼根等与瓶等是结合的关系；瓶子上聚集的颜色、气味、味道等与结合是聚集的；白色本身的共相等是结合中聚集的聚集；耳根与虚空性质的声音是聚集的；声音本身的共性与聚集是聚集的；地处无瓶与根是结合的特殊与具有特殊的关系。这样说之后，比如眼根，如果与瓶子的颜色、气味等一切自体相连，那么从它产生的知识，就必然只能证悟颜色之类的某些法，否则就会推论出也能证悟气味等，因为与它的颜色、气味等相连没有差别。如果说：“这个过失你也一样。” 即使相触本身没有差别，但能安立从何处安立“这是此的证悟”而能安立证悟的差别，这个法，证悟的成立之因就是量本身，因为有证悟的成立之因，并且没有你之外的证悟的成立之因。第四，如果说，前一个识使后一个识执持各自的境，由此安立各自的证悟。识，如果不是由使执持各自的境而安立各自的证悟，那就太过分了。因为境的行相没有显现，如果境的实体，即行相没有显现，那么使执持各自的境也无法成立。第三，如果说，证悟与境相同，作为所立与能立相违，因为是同一事物。这个法，即使是同一事物，作为能作所作也不相违，因为仅仅是存在反体的差别，就承认假立为能作所作，并且认为实际上，即胜义中没有差别。作为量和果的能作所作不...
English
Because there is no distinction in being connected or in contact with all dharmas. "Accepting pervasion" is the tenet of Lha Shak. The Ornamentalist asserts that the contact between the sense faculty and the object is the valid cognition, and the realization is the result. Contact is the relationship, and there are six types: the eye faculty, etc., and the vase, etc., are the relationship of combination; the colors, smells, tastes, etc., that gather on the vase, and the combination, are the gathering; the generality of whiteness itself, etc., is the gathering of the gathering in combination; the ear faculty and the sound, which is the quality of space, are the gathering; the generality of the sound itself and the gathering are the gathering; the place where there is no vase and the sense faculty are the relationship of the particular and the possessor of the particular. Having stated this, for example, the eye faculty, if it is connected with all the self of the color, smell, etc., of the vase, then the cognition that arises from it will necessarily only realize certain dharmas such as color, otherwise it would be inferred that it can also realize smell, etc., because there is no difference in being connected with its color, smell, etc. If you say, "This fault is the same for you," even if the contact itself is not different, the dharma that can establish the difference in realization by establishing from where to establish "this is the realization of this" is the valid cognition itself that establishes the realization, because there is an establishment of realization, and there is no establishment of realization other than you. Fourth, if you say that the earlier consciousness causes the later consciousness to grasp each object separately, and thereby establishes each realization separately. Consciousness, if it does not establish each realization separately by causing it to grasp each object separately, then it is too far-fetched. Because the aspect of the object has not appeared, if the entity of the object, i.e., the aspect, has not appeared, then causing it to grasp each object separately cannot be established. Third, if you say that the realization and the object are the same, and it is contradictory for them to be the probandum and the probans, because they are the same substance. This dharma, even if it is the same substance, it is not contradictory to be the agent and the object, because it is only the difference in the reverse dharma that is accepted as the basis for imputation as the agent and the object, and it is considered that there is actually, i.e., ultimately, no difference. As the agent and object of valid cognition and result...
Tibetan
་ཟད་བྱ་བ་དང་བྱེད་པ་ཐ་དད་པའི་ཐ་སྙད་དག་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཅན། ལྡོག་པ་ཐ་དད་པ་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས་ཀྱི། དོན་དམ་པར་ཐ་དད་མེད་དེ། བྱ་བྱེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་སཏྭ་གྲིས་ཤིང་གཅོད་པ་སོགས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་འདོད་པའི་དངོས་པོ་རྣམས་ལའང་ཆོས་ཅན། ལས་ཤིང་དང་གཅོད་བྱེད་སཏྭ་གྲི་ལས་ཐ་དད་པའི་ཤིང་གཅོད་པའི་བྱ་བ་དོན་གཞན་པ་མེད་དེ། རྟོག་པས་བྱ་བྱེད་ཐ་དད་དུ་སྒྲོ་འདོགས་པ་ཙམ་ལས་ནི་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་འཇུག་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོ་གཞལ་བྱ། ཕྱི་དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་གཏད་པའི་དོན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་ཚད་མ། དོན་རྟོགས་བཏགས་པ་བའི་ཐ་སྙད་འབྲས་བུ་ཞེས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་ལུགས་ཀྱི་ཚད་འབྲས་ཏེ། གཞུང་འདིར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དང་། དོན་གྱི་རང་བཞིན་དང་། དོན་གྱི་དངོས་པོ་ཞེས་གསུངས་པ་ནི་རྣམ་པ་དེ་ཡང་རྟོག་པའི་རྣམ་པ་བཞིན་དུ་བག་ཆགས་ཀྱིས་ཕར་གཞག་པ་མ་ཡིན་གྱི། དོན་གྱིས་རང་ངོས་ནས་ཚུར་གཞག་པ་ཡིན་ཞེས་པའི་དོན་ཡིན་གྱི། བདག་ཉིད་སོགས་དངོས་མ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལས་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་བག་ཆགས་བརྟན་བྱུང་རྣམ་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དོན་དམ་རང་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད། །ཐ་སྙད་དོན་རིག་ཚད་འབྲས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྣང་བ་དོན་འབྲས་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ། སྣང་བ་ཕྱི་དོན་ཡིན་པ་བཀག་ནས་རང་རིག་འབྲས་བུར་བསྒྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་སྟེ། གཟུང་འཛིན་རྫས་གཞན་བདེན་པ་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་ལྔ་སྟེ། ཕྱི་དོན་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགག །དེས་ན་གཟུང་འཛིན་གཉིས་མེད་འགྲུབ། །རང་ཉིད་རིགས་ལ་རྩོད་པ་སྤང་། །དོན་གཞན་རིག་ལ་གནོད་བྱེད་བསྟན། །མེད་ཀྱང་སྣང་བ་འཁྲུལ་ངོར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཕྱི་དོན་རིག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དྲི། །བརྗོད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་རྒྱས་པར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། ཤེས་པ་ཉིད་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་ལ་གཟུང་འཛིན་ཐ་དད་དུ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་གྱི་ཕྱིའི་དོན་མེད་པས་དོན་རིག་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར། གང་གིས་ན་དེ་ཚད་མའི་འབྲས་བུར་འཇོག་ཅེས་དགོངས་ནས་མདོ་སྡེ་པ་ལ་དྲི་བ་མཛད་པ། ཁྱོད་དོན་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ཟེར་ན། དོན་རིག་ཉིད་གང་ཡིན། རྒྱུད་སོ་སོར་རང་རིག་གིས་རིག་པའི་གཟུགས་སྒྲ་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་སྣང་བའི་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ་འདི་ཉིད་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། ཤེས་པ་དེ་ཡོད་མོད། དེ་ནི་མཚན་ཉིད་ག
Chinese
总之，能作和所作差别的一切名言都是有法。虽然相违差别如此存在，但胜义中没有差别，因为是能作所作的缘故。譬如，用萨埵刀砍树等，对于认为能作所作有差别的诸事物也是有法。与所作的树和能作的萨埵刀相异的砍树之业，没有其他的意义，只是由分别假立能作所作的差别而已，因为只是能作所作的名言安立而已。如此一来，外境是隐蔽的，需要衡量。外境从自身所赋予的意义相似的相是量，证悟意义假立的名言果，这是经部宗的量果。此论中，对于意义的相，说是意义的自性、意义的自相、意义的事物，是指那个相也不是像分别的相一样由习气所安立，而是意义从自身所赋予的意义，并非自性等是实有的，因为与意义是他体的缘故。第二，说习气坚固生起的唯识量果，分为二：说胜义自证量果，说世俗意义的量果。第一分二：遮破显现是意义的果，成立自证是果。遮破显现是外境，成立自证是果。第一分二：遮破所取能取异体真实，因此成立自证是果。第一分五：遮破外境是识的成立之因，因此成立所取能取无二，遣除自宗的诤论，显示他境识的损害，显示虽无而显现是迷乱的显现。第一分二：询问外境识的成立之因，广破所说的成立之因。第一是，识本身显现为境的相，是迷乱为所取能取有差别，因为没有外境，所以没有意义的识。以什么才能安立为量果呢？这样想后，向经部宗提问：你说是意义的识是果，那么意义的识是什么呢？如果回答说，在各自相续中，由自证所证知的色声等相的显现的现量就是，虽然那个识存在，但那是体相
English
In short, all the terms of difference between the agent and the object are dharmas. Although the contradictory differences exist in this way, there is no difference in the ultimate sense, because they are the agent and the object. For example, cutting a tree with a Sattva knife, etc., for all things that are considered to have differences between the agent and the object are also dharmas. There is no other meaning to the act of cutting a tree, which is different from the tree that is the object and the Sattva knife that is the agent, because it is only the establishment of the term of the agent and the object by the imputation of the distinction between the agent and the object. In this way, the external object is hidden and needs to be measured. The appearance similar to the meaning given by the external object from itself is the valid cognition, and the fruit of the term established by the realization of the meaning is the fruit of the valid cognition of the Sautrantika school. In this treatise, the appearance of meaning is said to be the nature of meaning, the self-nature of meaning, and the thing of meaning, which means that the appearance is not established by habit like the appearance of discrimination, but the meaning is given from itself, not that the nature, etc. are real, because it is other than the meaning. Secondly, there are two explanations of the valid cognition and fruit of Vijnanavada, which arises from the firm establishment of habits: explaining the valid cognition and fruit of ultimate self-awareness, and explaining the valid cognition and fruit of conventional meaning. The first is divided into two: refuting that appearance is the fruit of meaning and establishing that self-awareness is the fruit. Refuting that appearance is an external object and establishing that self-awareness is the fruit. The first is divided into two: refuting that the apprehended and the apprehender are different entities and are true, thus establishing that self-awareness is the fruit. The first is divided into five: refuting that the external object is the cause of the establishment of consciousness, thus establishing that the apprehended and the apprehender are non-dual, dispelling the arguments of one's own school, showing the harm of other-object consciousness, and showing that although there is no appearance, it is a confused appearance. The first is divided into two: asking for the cause of the establishment of external-object consciousness, and widely refuting the stated cause of establishment. The first is that consciousness itself appears as the appearance of the object, and is confused as having differences between the apprehended and the apprehender, because there is no external object, so there is no consciousness of meaning. How can it be established as the fruit of valid cognition? After thinking this way, he asked the Sautrantika school: If you say that the consciousness of meaning is the fruit, then what is the consciousness of meaning? If you answer that it is the direct perception of the appearance of form, sound, etc. that is perceived by self-awareness in each continuum, although that consciousness exists, it is the characteristic