Tibetan
ག་ཉིད་བྱེད་པ་པོ་མིན་ན་ཡང་ཁྱོད་དེའི་དབང་གིས་དོན་རྟོགས་པ་དེར་གཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་བུ་ཚ་ལྟ་བུ་རྒྱུ་ཕ་མ་རྣམས་ཀྱི་བདག་ཉིད་དང་རྣམ་པ་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ན། དོན་ལ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་པའི་བྱ་བ་དང་ལྡན་པའི་བདག་ཉིད་མིན་ཡང་འཇིག་རྟེན་ན་བུས་རྒྱུ་ཕ་མའི་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་བྱ་བྱེད་ཀྱི་ཐ་སྙད་བཏགས་ནས་བརྗོད་པ་བཞིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། སྤྱིར་དགག སོ་སོར་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི། དོན་དང་འདྲ་བ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་རྟོགས་འཇོག་མི་ནུས་པ་དེའི་ཕྱིར། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མར་དཔྱོད་པ་བ་འདོད་པའི་དོན་མཐོང་བ་སྟེ་དོན་ལ་ལྟ་བ་དང་། བྱེ་བྲག་དུ་སྨྲ་བ་འདོད་པའི་རྟེན་བཅས་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། བྱེ་བྲག་པ་འདོད་པའི་དབང་དོན་འབྲེལ་བ་སྟེ་ཕྲད་པ་དང་། རིགས་པ་ཅན་པ་འདོད་པའི་ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་ཆོད་པ་སྟེ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། བྱ་བ་དོན་རྟོགས་པ་ལ་ནི་བྱེད་པ་པོ་རྒྱུ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་ཐ་མ་བྱེད་པ་གཞན་གྱིས་མ་ཆོད་པའི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་དོན་རྟོགས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད་ཀྱི། གཞན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། དབང་པོ་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་མིན། །ཁྱད་པར་འཛིན་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །དབང་དོན་ཕྲད་པ་འཇོག་བྱེད་མིན། །གོམས་ལས་འདུས་བྱས་འཇོག་བྱེད་མིན་པའོ། །དང་པོ་ནི། དབང་པོ་གཟུགས་ཅན་པ་ལ་ཆོས་ཅན། དོན་རྟོགས་སོ་སོར་འཇོག་ནུས་པ་འདི་འདྲ་ཡོད་པ་མིན་ཏེ། དབང་ཤེས་ཀུན་ཀྱི་མཚུངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་དབང་པོ་གསལ་མི་གསལ་ལས་ཤེས་པ་དེ་གསལ་མི་གསལ་ཐ་དད་དུ་བྱེད་པ་ཡོད་ཀྱང་། དབང་པོ་ཆོས་ཅན། ཤེས་པ་འདི་དོན་འདིའི་རྟོགས་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བ་དེ་འཇོག་པར་དེ་གང་ལས་ནུས་ཏེ་མི་ནུས་པར་ཐལ། དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཐ་དད་དུ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དབང་པོ་དོན་རྟོགས་ཀྱི་འཇོག་བྱེད་ཚད་མ་མིན་པར་བསྟན་པའི་རིགས་པ་འདིས་ནི་ཆོས་ཅན། ལྷག་མ་དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ཀྱང་དོན་རྟོགས་འཇོག་བྱེད་ཀྱི་ཚད་མ་མིན་པར་བཤད་པ་ཡིན་ཏེ། དོན་ལ་ལྟ་བ་སོགས་ལ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བར་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། རིགས་པ་ཅན་པ་ན་རེ། ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་རྫས་རྟོགས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་ཡོན་ཏན་སོགས་ཁྱད་པར་འཛིན་པའི་བློ་ཚད་མ
Chinese
即使你不是作者，你也因此而被置于理解意义的位置。例如，果实就像儿子一样，因为它们在本质和形式上与父母相似。实际上，即使儿子不具备持有父母形象的功能，但在世俗中，人们会用“儿子持有父母形象”这样的术语来描述。第二部分分为两部分：一般性的否定和个别性的否定。第一部分是：因为除了与意义相似之外，无法确定其他意义的理解。因此，那些认为意义理解是有效认知手段的学者，如认为“看到意义”即“观察意义”的学者，以及分别说一切有部所认为的具有所依的根识，胜论派所认为的根与境的联系，正理派所认为的特殊认知，这些都不能被认为是意义理解的有效认知手段，因为行为是对意义理解的决断，是先后相续的刹那。普遍来说，即使所有促成行为意义理解的因素都聚集在一起，最终，那种由其他因素无法决断的、具有不同性质的行为，才被认为是意义理解的真正手段，而不是其他。第二部分分为四点：根识不是意义理解的施设者，执取差别不是施设者，根境相遇不是施设者，以及从习惯中产生的有为法不是施设者。第一点是：对于有色根识而言，不存在能够分别施设意义理解的事物，因为它是所有根识的共同原因。因此，即使根识的清晰与否会导致知识的清晰与否，但根识本身无法施设“这个知识是对这个意义的理解”，因为意义的形象没有以不同的方式显现。通过这种论证表明根识不是意义理解的施设者，同时也说明了其余的“观察意义”等也不是意义理解的施设者，因为已经解释了“观察意义”等没有显现意义的形象。第二点是：正理派说，通过看到属性可以理解事物，因此，执取属性等差别的智慧是有效认知。
English
Even if you are not the doer, you are placed in the position of understanding the meaning because of it. For example, a fruit is like a son, because they are similar in essence and form to their parents. In reality, even if the son does not have the function of holding the image of the parents, in the world, people use terms like "the son holds the image of the parents" to describe it. The second part is divided into two parts: general negation and individual negation. The first part is: because it is impossible to establish the understanding of other meanings except for those similar to the meaning. Therefore, those scholars who consider the understanding of meaning as a valid means of cognition, such as those who think that "seeing the meaning" is "observing the meaning," and the root consciousness with support as believed by the Vaibhashikas, the connection between the root and the object as believed by the Vaisheshikas, and the special cognition as believed by the Naiyayikas, these cannot be considered as valid means of cognition for understanding meaning, because the action is the determination of the understanding of meaning, which is a succession of moments. Universally, even if all the factors that contribute to the understanding of the meaning of the action are gathered together, in the end, that action which is not determined by other factors and has different characteristics is considered the true means of understanding the meaning, and not others. The second part is divided into four points: the root consciousness is not the establisher of meaning understanding, the grasping of differences is not the establisher, the encounter of root and object is not the establisher, and the conditioned phenomena arising from habit are not the establisher. The first point is: for the colored root consciousness, there is no such thing that can separately establish the understanding of meaning, because it is the common cause of all root consciousnesses. Therefore, even if the clarity of the root consciousness causes the clarity of knowledge, the root consciousness itself cannot establish "this knowledge is the understanding of this meaning," because the image of the meaning does not appear in different ways. By this reasoning that shows that the root consciousness is not the establisher of meaning understanding, it is also explained that the rest of the "observing the meaning," etc., are also not the establisher of meaning understanding, because it has been explained that the "observing the meaning," etc., do not show the image of the meaning. The second point is: the Naiyayikas say that understanding of things comes from seeing the attributes, therefore, the wisdom that grasps the differences such as attributes is valid cognition.
Tibetan
་དང་ཁྱད་པར་ཅན་རྫས་འཛིན་པའི་བློ་འབྲས་བུ་ཡིན་ལ། དེའང་སྔ་ཕྱིའི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཁྱད་པར་གྱི་བློ་ཡང་ཆོས་ཅན། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པར་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཞེས་ཐ་དད་དུ་ཕྱེ་བ་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། ཁྱད་པར་དེའི་དངོས་པོ་སྟེ་རྣམ་པ་ཤར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བློ་གཞན་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་དག་ཀྱང་ཆོས་ཅན། དེ་བཞིན་ཏེ་ཁྱད་པར་གྱི་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ནོ་ཞེས་མི་ཕྱེད་པར་ཐལ། ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་མ་ཤར་བའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཡུལ་ཐ་དད་པ་ལ་འཇུག་པའང་མི་འདོད་དེ་རིགས་པར་ཐལ། བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་འབྲས་བུ་དང་ནི་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་གྱུར་པའི་ཚད་མ་གཉིས་སུ་གྱུར་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་སྐྱོན་མེད་དེ། དུས་སྔ་ཕྱི་བྱུང་བའི་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་དོན་ཏེ་ཡུལ་གཅིག་པ་ཅན་ཚད་འབྲས་ཡིན་ཞེ་ན། ཁྱད་པར་གྱི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ཀྱི་རྟོགས་ཟིན་པའི་དོན་ལ་འཇུག་པ་ཅན་བློ་གཉིས་པ་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཁྱོད་ཀྱི་འབྲས་བུར་བཏགས་པ་དོན་མེད་དུ་ཐལ། ཁྱོད་དེ་རྟོགས་པའི་ཚད་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་ཁྱད་པར་དང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་བློ་གཉིས་པོ་ཆོས་ཅན། སྔ་ཕྱི་རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་གཅིག་གིས་ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་དམིགས་རྐྱེན་བྱས་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། བློ་དེ་གཉིས་ནི་ཆོས་ཅན། ཚད་འབྲས་ཀྱི་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་འགྱུར་བར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ནའོ། །ཁྱབ་པ་ཁས་བླངས། འོ་ན་དོན་རྟོགས་དང་དོན་འདྲ་བ་ཆོས་ཅན། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་མེད་པར་ཐལ། ཅིག་ཆར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཅིག་གི་ཆ་དོན་རྟོགས་པ་དང་། དོན་དང་འདྲ་བ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་དང་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཞག་པ་ཡིན་ཏེ། ཁྱོད་དོན་རྟོགས་པ་དེར་རྣམ་པར་གཞག་པ་ནི་དོན་དང་འདྲ་བར་སྐྱེས་པ་ལ་བརྟེན་ནས་ནི་གཞག་པར་བྱ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། བྱེ་བྲག་པ་དབང་དོན་འབྲེལ་པའམ་ཕྲད་པ་ཚད་མར་འདོད་ན། བུམ་འཛིན་མིག་གི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཆོས་ཅན། བུམ་པའི་སྐད་ཅིག་བདག་མེད་སོགས་བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་ཏེ་ཐམས་ཅད་དང་འབྲེལ་ཞིང་ཕྲད་ན་ཡང་དེའི་ཁ་དོག་ལྟ་བུའི་ཆོས་འགའ་ཞིག་ཁོ་ན་ནི་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བའི་ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་བར་དེའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྟོགས་པའི་ཚད་མར་འགྱུར་བར་ཐལ་ཏེ། སྐད་ཅིག་སོགས་དེ
Chinese
并且，以特殊和具有特殊性的事物为对境的智慧是果，那也是先后之所立和能立，如是说。特殊之智也是有法，不是具有特殊性的境，而是具有特殊性的境，如是若不作区分，则会变成无有差别，因为那特殊之实物，即相，没有显现的缘故。其他具有特殊性的知识也是有法，同样，不是具有特殊性的境，而是具有特殊性的境，如是不作区分则成立，因为具有特殊性的相没有显现的缘故。此外，特殊和具有特殊性的知识有法，也不应许趣入于不同的境，因为这在理上成立，因为成为所要成立的果和成为它的能立的量二者之故。如果说没有过失，因为前后时所生的那两个知识，是意义，即具有相同境的量果，那么，特殊之识有法，你已证悟之义所趣入的第二识，你所安立的具有特殊性的知识，成为你的果则成为无意义，因为你是证悟它的量之故。此外，特殊和具有特殊性的二智有法，会变成没有先后次第产生，因为同一个义作为你二者的所缘缘之故。若许诺，那二智是有法，会变成没有量果的所立能立，因为会变成同时产生之故。周遍承认。那么，义证悟和义相似有法，没有所立能立则成立，因为同时产生之故，如果这样说。义显现的知识有法，你一个的部分义证悟和，与义相似的那些被安立为所立和能立，因为你义证悟在那里进行安立，是因为依赖于生起与义相似而安立之故。第三，如果胜论派承认根境关联或者相合为量，如取瓶之眼识有法，瓶子的刹那无我等自体一切，即与一切关联和相合，然而它的颜色等某些法仅仅是证悟的量，在那样的决定中不会转变，而会变成证悟它的所有法的量，因为刹那等那
English
And, the wisdom that takes special and special things as its object is the result, and that is also said to be the object to be established and the means of establishing it, both before and after. The special wisdom is also the subject, not the object with special characteristics, but the object with special characteristics. If such a distinction is not made, it will become undifferentiated, because that special entity, that is, the appearance, does not appear. Other knowledge with special characteristics is also the subject. Similarly, it is not the object with special characteristics, but the object with special characteristics. If such a distinction is not made, it will be established, because the appearance with special characteristics does not appear. Furthermore, the knowledge of special and special things is the subject. It should not be allowed to enter into different objects, because this is established in reason, because it becomes both the result to be established and the means of establishing it. If it is said that there is no fault, because the two knowledges that arise in the past and future are meanings, that is, the measure of the same object, then, the special knowledge is the subject, the second knowledge that you have realized, the knowledge with special characteristics that you have established, becomes meaningless as your result, because you are the measure of realizing it. Furthermore, the two wisdoms of special and special things are the subject, and it will become impossible to arise in sequence, because the same meaning is the objective condition for both of you. If you promise, then those two wisdoms are the subject, and it will become impossible to have the object to be established and the means of establishing the measure and the result, because it will become simultaneous. The pervasiveness is acknowledged. Then, the realization of meaning and the similarity of meaning are the subject, and it is established that there is no object to be established and the means of establishing it, because they arise simultaneously, if you say so. The knowledge of the appearance of meaning is the subject, and the part of you that realizes the meaning, and those that are similar to the meaning, are established as the object to be established and the means of establishing it, because you realize the meaning there, because it is established based on the arising of similarity to the meaning. Third, if the Vaisheshika school acknowledges the connection or union of the root and the object as the measure, such as the eye consciousness that takes the vase as the subject, the momentariness of the vase, the selflessness, etc., are all its own nature, that is, it is connected and united with everything, but only some of its qualities, such as its color, are definitely the measure of realization, and it will not change in that determination, but it will become the measure of realizing all its qualities, because the momentariness, etc., that