Tibetan
་གསུམ་སྟེ། ཕྱི་དོན་མྱོང་ན་ཧ་ཅང་ཐལ། །དེ་ཡི་ཉེས་སྤོང་རིམ་པར་དགག །དེས་ན་རང་རིག་འབྲས་བུར་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མདོ་སྡེ་པ་ལྟར་ཕྱི་དོན་ལྐོག་ན་མོའམ། རྣམ་རིག་པ་ལྟར་ཐ་སྙད་དུ་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། བློ་རང་ཉིད་འདོད་མི་འདོད་སོགས་ཀྱི་རྣམ་པར་ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་རང་རིག་པ་ཉིད་དེ་ལས་དོན་ཡང་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དེ་ལྟར་དུ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་དུ་འཇོག་དགོས་ཀྱི། དོན་རང་རིག་ངོ་བོ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མྱོང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གལ་ཏེ་ཡིན་ན་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོགས་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཐལ། སྐྱེས་བུ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ལ་འདོད་མི་འདོད་དུ་མར་སྣང་བའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་སྐྱོན་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་པོ་དེ་ཡང་འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་དུ་ཁས་བླངས་པས་སྐྱོན་མེད་དོ་ཞེ་ན། ཡང་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་མི་འདོད་སོ་སོར་སྣང་བའི་སྐྱེས་བུ་གཉིས་ཆོས་ཅན། འདོད་མི་འདོད་གཉིས་པོ་དག་ཐ་དད་པ་རེ་རེར་ནི་མྱོང་བར་མི་འགྱུར་བ་རེ་རེས་ཀྱང་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀ་མྱོང་བར་ཐལ། དོན་དེ་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་ཀར་ཁྱོད་ཀྱི་སྣང་རུང་ཡོད་པའི་ཕྱིར། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བའི་ལས་ཀྱིས་འདོད་མི་འདོད་གང་རུང་གཅིག་བསྒྲིབས་པའི་ཕྱིར་རེ་རེས་གཉིས་ཀ་མྱོང་བ་མིན་ཞེ་ན། ལྟ་བ་པོ་ཐ་དད་ཀྱི་བློ་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་དབང་གིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དོན་འདོད་མི་འདོད་གཉིས་སུ་ཡོད་པ་ལ་ཁྱོད་ཀྱིས་གང་རུང་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་མ་མཐོང་བའི་ལས་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་ན་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། འདོད་མི་འདོད་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཀྱི་དངོས་པོ་དེ་ལ་གང་རུང་གཅིག་ཁོ་ན་ཡི་བདག་ཉིད་དུ་མཐོང་བར་བྱེད་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་གཅིག་ལ་འདོད་པ་དང་མི་འདོད་པ་དུ་མར་སྣང་བ་ནི་རྟོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་བློ་དབང་ཤེས་མིན་པས་དབང་ཤེས་ཀྱིས་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འཛིན་ཞེ་ན། དབང་པོའི་སེམས་དེ་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གཅིག་དུ་མར་སྣང་བ་མེད་པ་མིན་པར་ཐལ། འཆི་ལྟས་དང་མིག་སེར་ལ་སོགས་པའི་དབང་གིས་དོན་གཅིག་པོ་ལྔར་མཐོང་བ་བཞིན་དུ་མཚམས་སྦྱོར་བ་མེད་པར་ཕྱིས་དོན་གཅིག་པོ་དེ་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། དོན་ཡོད་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མྱོང་བ་མེད་པ་དེའི་ཕྱིར་དོན་སྣང་གི་ཚད་མ་ཆོས་ཅན། ཕྱི་རོལ
Chinese
第三，如果体验外境则太过分了。为了避免那个过失，依次遮破。因此，自证才成为果。第一，如经部宗一样，外境是隐蔽的吗？如唯识宗一样，名言中外境是有，但是境相之量，法相，当如何体验心自己想要或不想要等等的行相的自证，必须安立从那自证而境也决定为想要或不想要等等的体性。境并非如实体验自证的体性。如果那样，则一个境成为想要或不想要等等众多的体性，因为不同人的心中显现想要或不想要众多。有这个过失的缘故。第二，如果承认一个境也是想要或不想要众多的体性，就没有过失吗？那么，对于一个境显现想要或不想要各自的两个人，法相，不成为各自体验想要或不想要二者，各自也成为体验想要或不想要二者，因为那个境在你们看来能够显现想要或不想要二者。如果说因为没有见到的业障蔽了想要或不想要任何一个，所以各自不是体验二者，那么，不同见者的心，法相，不会因为境的力量而如实证悟境，因为境有想要或不想要二者，而你证悟任何一个的缘故。此外，那个没有见到的业，法相，如何能使如实见到境呢？肯定不能，因为它使具有想要或不想要众多的事物，见到只是任何一个的体性。如果说，对于一个境显现想要和不想要众多是分别念，并非境是根识，所以根识如实执持境，那么，对于那个根识，法相，并非没有一个境显现众多，因为就像由于死相和黄眼等等的力量，一个境显现为五个一样，没有连接而后来见到一个境是其他形象的缘故。第三，因为境存在，却没有如实体验，因此境相之量，法相，外
English
Third, if one experiences external objects, it goes too far. In order to avoid that fault, one refutes them in order. Therefore, self-awareness becomes the result. First, is the external object hidden, like in the Sutra School? Like in the Mind-Only School, although external objects exist nominally, the valid cognition of the object's appearance, the dharma, how does one experience the self-awareness of one's own mind, such as wanting or not wanting, and one must establish that from that self-awareness, the object is also determined to be of the nature of wanting or not wanting, etc. The object does not experience the nature of self-awareness as it is. If it were so, then one object would become the nature of many things, such as wanting or not wanting, because wanting or not wanting appears in the minds of different people. This is because there is a fault. Second, if one admits that one object is also of the nature of many things, such as wanting or not wanting, is there no fault? Then, for two people who see wanting or not wanting separately in one object, the dharma, it will not be that each one experiences wanting or not wanting separately, but each one will also experience both wanting and not wanting, because that object can appear to you as both wanting and not wanting. If you say that because unseen karma obscures either wanting or not wanting, each one does not experience both, then the minds of different viewers, the dharma, will not realize the object as it is because of the power of the object, because the object has both wanting and not wanting, and you realize only one of them. Furthermore, that unseen karma, the dharma, how can it make one see the object as it is? It certainly cannot, because it makes one see an object that has many things, such as wanting or not wanting, as only one nature. If you say that the appearance of wanting and not wanting in one object is conceptual thought, and not the object is sense consciousness, so sense consciousness grasps the object as it is, then for that sense consciousness, the dharma, it is not that one object does not appear as many, because just as one object appears as five due to the power of death omens and yellow eyes, etc., without connection, later one sees one object as another form. Third, because the object exists, but is not experienced as it is, therefore the valid cognition of the object's appearance, the dharma, external
Tibetan
་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་ཁས་ལེན་པའི་ལུགས་ལའང་རང་ཉིད་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཁོ་ནའི་འབྲས་བུ་ཅན་ཡིན་པར་རིགས་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཅི་ལྟར་བློ་འདིའི་རང་བཞིན་འདོད་མི་འདོད་སོགས་སུ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་དོན་ནི་འདོད་མི་འདོད་དུ་རྣམ་པར་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པ་ཡིན་གྱི་དོན་དངོས་སུ་མི་མྱོང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ལ་བཞི་སྟེ། རྣམ་པ་གཉིས་ལ་ཚད་མ་ཡིན་མིན་དབྱེ། །གཟུང་རྣམ་ཚད་མ་ཡིན་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་དགོད། །ཚད་འབྲས་གཉིས་པོ་ཡུལ་གཞན་འགྱུར་བ་སྤང་། །དོན་རིག་འབྲས་བུར་བཤད་དང་འགལ་བ་སྤང་བའོ། །དང་པོ་ནི། གལ་ཏེ་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱ་ལ་རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཚད་མར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་དེའི་ཚེ་ཆོས་ཅན། དོན་དུ་སྣང་བའི་གཟུང་རྣམ་འདི་ཉིད་ནི་ཚད་མ་ཡིན་གྱི། འཛིན་རྣམ་ཚད་མ་མིན་ཏེ། ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་འཇོག་པའི་སྐབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། འཛིན་པའི་བདག་སྟེ་རྣམ་པ་དེ་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པ་ལ་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་གཞན་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་ཡུལ་ཅན་མིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དོན་ནི་འདིར་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་ཡིན་ཀྱང་དཔྱད་ན་རང་རིག་ཡིན་པ་གཉིས་ཀ་འབྲས་བུར་འཇོག་དགོས་ལ། དེའི་ཚེ་གཟུང་རྣམ་གྱིས་གཉིས་ཀ་འཇོག་ནུས། འཛིན་རྣམ་གྱིས་ཐ་སྙད་དུའང་དོན་རིག་འཇོག་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ཁ་ནང་ཁོ་ནར་ཕྱོགས་པའི་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཞེས་པའི་དོན་ཏོ། །གཉིས་པ་ནི། དོན་སྣང་གི་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རང་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པར་འདོད་ཀྱི། འདི་ལྟར་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དངོས་སུ་སྣང་བ་མ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པའི་བདག་ཉིད་དེ་ཤེས་པ་ལ་གཙང་མི་གཙང་ལ་སོགས་པར་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དེ་ལྟ་བུར་དོན་འདི་ནི་གཙང་མི་གཙང་སོགས་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས་ངེས་པ་སྟེ་འཇོག་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁྱབ་སྟེ། རྣམ་པ་རིག་པ་དེ་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་དོན་རིག་བཏགས་པ་བ་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ནི་བློ་ལ་ནི་གནས་པའི་དོན་དང་འདྲ་བ་དེ་ཡིན་ལ། དོན་འདྲ་བ་དེ་ཡི་བྱ་བ་ཐ་སྙད་དུ་དོན་རིག་པ་དང་དཔྱད་ན་རང་རིག་པ་དེ་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་ནི་བློ་ལ་ཇི་ལྟར་གནས་པ་སྟེ་སྣང་བ་དེ་ལྟར་རྣམ་པ་དེ་རིག་པའི་རང་རིག་རབ་ཏུ་གསལ་བར་སྣང་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི། འོ་ན་ཕྱི་དོན་གཞལ་བྱར་བྱས་པའི་ཚེ་ཚད་འབྲས་
Chinese
如果承认外境是所量，也应认为只有亲身经历才是结果。因为，如果心识的自性显现为想要或不想要等等，那么外境也同样被确定为想要或不想要等等，因为实际上并没有亲身经历。第二部分有四点：区分两种相为量与非量；确立所取相是量的论证；避免量与果二者转变为他境；避免与将境识说成果相违背。第一点是：如果外境是所量，自识是果，那么执取相就会变成量吗？答：当外境被作为所量时，有法，显现为境的所取相本身是量，而执取相不是量，因为这是将外境作为所量的情况。这是周遍的，即使执取的自性，也就是相存在，也不需要依赖于将外境作为所量，因为境不是以外境为对境。境，在这里名义上是境识，但如果进行分析，则自识是二者的结果。那时，所取相能够成立二者，执取相即使在名义上也无法成立境识，因为它是仅仅面向内部的意识。这是它的含义。第二点是：境相的意识，有法，显现于自身的相本身，在名义上被称为识的境识。但并非如此，境的自性实际上并没有显现，因为境的相的自性如何在意识中存在，也就是显现，那么境也同样被确定为清净或不清净等等。这是周遍的，因为相是识的自性。因此，境识的假立的论证是与存在于心识中的境相似，而境相似的作用，名义上是境识，分析则是自识，因为境的相如何存在于心识中，也就是如何显现，那么相也同样清晰地显现为识的自识。第三点是：那么，当外境被作为所量时，量和果
English
If it is admitted that external objects are measurable, it should also be considered that only personal experience is the result. Because, if the nature of consciousness appears as wanting or not wanting, etc., then the external object is also determined to be wanting or not wanting, etc., because there is actually no personal experience. The second part has four points: distinguishing the two aspects as valid and invalid; establishing the argument that the apprehended aspect is valid; avoiding the transformation of both the valid and the result into other objects; and avoiding the contradiction with the statement that object-consciousness is the result. The first point is: If the external object is the measurable and self-consciousness is the result, then will the grasping aspect become valid? Answer: When the external object is taken as the measurable, the subject, the apprehended aspect that appears as the object itself is valid, but the grasping aspect is not valid, because this is the case of taking the external object as the measurable. This is pervasive, even if the nature of grasping, that is, the aspect exists, it does not need to depend on taking the external object as the measurable, because the object is not an external object. The object, here nominally is object-consciousness, but if analyzed, self-consciousness is the result of both. At that time, the apprehended aspect can establish both, and the grasping aspect cannot establish object-consciousness even nominally, because it is only facing inward consciousness. This is its meaning. The second point is: The consciousness of the object aspect, the subject, the aspect that appears to itself is nominally called the object-consciousness of consciousness. But it is not so, the nature of the object does not actually appear, because how the nature of the object's aspect exists in consciousness, that is, appears, then the object is also determined to be pure or impure, etc. This is pervasive, because the aspect is the nature of consciousness. Therefore, the argument for the imputation of object-consciousness is similar to the object existing in the mind, and the function of the object similarity, nominally is object-consciousness, and analysis is self-consciousness, because how the object's aspect exists in the mind, that is, how it appears, then the aspect also clearly appears as the self-consciousness of consciousness. The third point is: Then, when the external object is taken as the measurable, the valid and the result