Tibetan
་ཐ་དད་པ་ཅན་དུ་སྣང་བ་དེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཞན་ཡང་རིགས་དེའང་རྟག་གམ་མི་རྟག མི་རྟག་ན་དེ་ཆོས་ཅན། རིགས་སུ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། སྐད་ཅིག་དུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྟག་ནའང་དེ་ཆོས་ཅན། ཇི་ལྟར་དྲན་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན་ཏེ་མིན་པར་ཐལ། རྟག་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དེའི་གཟུང་ཡུལ་ཡིན་པ་ཉམས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། དྲན་པ་དེ་ལ་འདས་པའི་དོན་གྱི་རིགས་མི་སྣང་ཡང་མི་ལྡན་པའི་འདུ་བྱེད་མིང་དང་མཚན་མ་སྣང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། མིང་སོགས་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་དྲན་ཤེས་ཀྱི་གཟུང་དོན་མིན་པར་ཐལ། ཁྱོད་སྔར་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་ན་ཞེས་སོགས་སུ་བཀག་ཟིན་ཏོ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ཀྱི་ཚུལ་འདི་ཆོས་ཅན། དོན་བདེན་པ་གཟུང་ཡུལ་དུ་ལྡན་པ་མ་ཡིན་ཏེ། གཟུང་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས་སྐྱེ་བར་གྲུབ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དོན་མེད་ཀྱང་འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་ཤེས་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་། དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདས་པ་ལ་དམིགས་པའི་རྣམ་པ་འདི་འདྲ་བའི་ཤེས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། དེ་ཡང་སྔར་དོན་མྱོང་བ་སྟེ་རྟོགས་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། དོན་དྲན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲན་པ་དེའི་རྒྱུ་མྱོང་བ་དེའང་དོན་གྱི་རྣམ་པས་སྟོང་པར་འདོད་ན་དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར་ཏེ་མི་འགྱུར་བར་ཐལ། དྲན་པ་གང་ཞིག་དོན་གྱི་རྣམ་པ་མེད་པའི་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །བཞི་པ་ནི། གལ་ཏེ་དྲན་པ་མྱོང་བ་ལས་བྱུང་བ་མ་ཡིན་གྱི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེས་སོ་ཞེ་ན། དྲན་པ་དེ་ཆོས་ཅན། རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་ལས་དངོས་སུ་སྐྱེ་བ་མིན་པར་ཐལ། རང་གི་དངོས་རྒྱུའི་དུས་དེའི་ཚེ་རང་གི་དྲན་བྱའི་དོན་དེ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་དྲན་པ་དོན་གྱི་རྣམ་པ་དང་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མཚན་དོན་ལས་སྐྱེས་པས་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ན་མྱོང་བ་མངོན་སུམ་ལའང་ཆོས་ཅན། དོན་གྱི་རྣམ་ལྡན་དེར་འགྱུར་ཏེ། དོན་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དྲན་པ་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། དོན་གྱིས་དངོས་སུ་གཏད་པའི་རྣམ་པ་མིན་ཏེ་གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་པ་སྟེ་སྟོང་པའི་ཕྱིར་རོ། །ལྔ་པ་ནི། དྲན་ཤེས་ལ་སྣང་བའི་རྣམ་པ་དེ་ནི་ཤེས་པ་ལས་ཐ་དད་པའི་དོན་ཡིན་ན། རྣམ་པ་དེ་ཆོས་ཅན། དྲན་པ་པོ་རང་ཉིད་ལ་སྣང་བ་དེ་བཞིན་དུ་ཡུལ་དེ་ན་གནས་པའི་སྐྱེས་བུ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར་བར་ཐ
Chinese
因为显现为各不相同。另外，那种类也是常还是无常？如果无常，那么该法，不应成为种类，因为不是多个刹那。如果是常，那么该法，如何成为产生记忆之识的因素，不应成为，因为是常。如果承认，那么其所取境就会丧失。第二，如果说，在记忆中，虽然不显现过去事物的种类，但显现不具足的行——名和相，那么，名等等法，你不应成为记忆之识的所取义，因为你先前在“如果说名等等”中已经遮止了，所以。第三，这种记忆之识的方式，不具备真实义作为所取境，因为没有成立从所取义的能力中产生，因为是从无意义的仅仅是意愿和随后的关联中产生的。如果记忆之识具有义的形象，那么，其因——体验，如何是义的形象呢？这种缘于过去的形象之识，也是从先前体验义，即证悟中产生的，因为是忆念义。如果认为，记忆的因——体验，也空无义的形象，那么该记忆，如何能具有该义的形象，不应具有，因为任何记忆都是从没有义的形象的体验中产生的。第四，如果说，记忆不是从体验中产生的，而是从所忆念的事物中直接产生的，那么该记忆，不应从自己的所忆念的事物中直接产生，因为在自己直接因的那个时候，自己的所忆念的事物是不存在的。如果说，记忆具有义的形象的原因是从义中产生的，那么这样一来，体验现量也应成为具有义的形象，因为是从义中产生的。另外，显现在记忆中的形象，不是义直接给予的形象，因为远离了清晰的形象，即是空性的。第五，如果显现在记忆之识中的形象是与识相异的事物，那么该形象，正如显现给记忆者自己一样，也应被位于该境的其他众生所了知
English
Because it appears as distinct. Furthermore, is that category permanent or impermanent? If impermanent, then that phenomenon should not become a category, because it is not multiple moments. If permanent, then that phenomenon, how can it be a factor that generates memory consciousness, it should not be, because it is permanent. If you assert, then its object of apprehension will be lost. Second, if you say that in memory, although the category of past things does not appear, the non-associated formations—name and sign—appear, then, name etc. phenomenon, you should not be the object of apprehension of memory consciousness, because you were previously refuted in "if you say name etc.", therefore. Third, this mode of memory consciousness does not possess true meaning as its object of apprehension, because it is not established to arise from the power of the object of apprehension, because it arises from meaningless mere intention and subsequent association. If memory consciousness has the appearance of meaning, then how is its cause—experience—the appearance of meaning? This consciousness with the appearance of focusing on the past also arises from previously experiencing meaning, that is, realization, because it is remembering meaning. If you think that the cause of memory—experience—is also empty of the appearance of meaning, then how can that memory possess that appearance of meaning, it should not, because any memory arises from experience without the appearance of meaning. Fourth, if you say that memory does not arise from experience, but arises directly from the object of memory, then that memory should not arise directly from its own object of memory, because at the time of its direct cause, its own object of memory does not exist. If you say that the reason why memory has the appearance of meaning is because it arises from meaning, then in that case, experiential direct perception should also become possessed of the appearance of meaning, because it arises from meaning. Furthermore, the appearance that appears in memory is not the appearance directly given by meaning, because it is devoid of a clear appearance, that is, it is emptiness. Fifth, if the appearance that appears in memory consciousness is a thing different from consciousness, then that appearance, just as it appears to the rememberer himself, should also be cognized by other beings located in that place.