Tibetan
ས་བུ་རྣམས་རང་གི་རྒྱུ་ལ་འགྲོ་ལྡོག་འཁྲུལ་ཏེ། མེའི་འབྲས་བུ་དུ་བ་དེ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་ཀྱང་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་དུ་བ་དེ་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་པ་སྟེ་རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། རང་རྒྱུ་དེ་མེད་པར་ནི་ཁྱོད་ཡོད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་དུ་བ་ཆོས་ཅན། རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར་བ་སྟེ་རེས་འགའ་བ་མིན་པར་ཐལ། རྐྱེན་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རྒྱུ་མེད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ལ་ཁྱབ་པ་ཡོད་དེ། དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་འབྱུང་བ་གང་ཡིན་པ་དེ་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་པ་ལས་འབྱུང་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེ་ཡོད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ནམ་མིན། ཡིན་ན་དུ་བ་དེ་མེ་མེད་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་འབྱུང་བ་མིན་པར་ཐལ། བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ཉིད་མེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་ཇི་ལྟར་ན་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་སྟེ་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། འོན་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་དེ་མེའི་རང་བཞིན་མིན་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། དུ་བའི་རྒྱུའི་རང་བཞིན་མེ་ཡོད་ཁོ་ན་ལ་དུ་བ་དེ་བསྐྱེད་པའི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན་གྱི་མེ་མེད་ལ་མི་ལྡན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་དུ་བ་དེ་ནི་ཆོས་ཅན། རྒྱུ་མེད་དུ་འགྱུར་བར་ཐལ། དུ་བའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་ལས་འབྱུང་བའི་དུ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ནི། དུ་བ་དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཆོས་ཅན། མེ་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་བརྒྱ་བྱིན་གྱི་སྤྱི་བོ་ལས་མི་འབྱུང་བར་ཐལ། མེ་དེའི་རྒྱུ་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པ་དེའི་ཕྱིར་ཏེ། མེ་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་ལས་ཁྱོད་གང་ཞིག་མེ་གང་གི་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་དང་ལྡོག་པ་བྱེད་པ་པོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཤླཽ་ཀ་འདི་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །གཉིས་པ་ལ་གསུམ་སྟེ། ངེས་བྱ་བདག་གཅིག་འབྲེལ་པ་བསྒྲུབ། ངེས་གཞི་རྟགས་ཀྱི་དབྱེ་བ་བཤད། ངེས་བྱེད་ལྟོས་མེད་གཏན་ཚིགས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བསྒྲུབ། ཆོས་རྟགས་ཐ་དད་མེད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི། འབྲས་རྟགས་ལ་དེ་བྱུང་འབྲེལ་པ་གྲུབ་ཀྱང་རང་བཞིན་རྟགས་ལ་ཅི་ལྟ་བུའི་མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡོད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་དང་འབྲེལ་ཞེས་སྔར་བཤད་ཟིན་ནའང་། དེ་ལ་ཁ་ཅིག་དམ་བཅའི་དོན་གྱི་ཕྱོགས་གཅིག་རྟགས་སུ་ཐལ་ལོ། །ཞེས་རྩོད་པས་དེ་བསལ་བའི་དོན་དུ་གཞན་སེལ་གྱི་རྣམ་གཞག་སྟོན་པའི་གཞུང་རྣམས་འཆད་པར་བཞེད་དེ། ཡང་བཟླས་པ་བྱས
Chinese
地界诸子在自己的因上往来错乱，如果说火的果实烟雾也能从无火的帝释天头顶产生，那么烟雾法，应成为超越具有因，即成为无因。因为你存在于自己的因不存在之时。如果承认，那么烟雾法，应成为恒常存在或不存在，即不应成为时有时无。因为不依赖其他缘，即因为是无因。前者有周遍，因为诸事物凡是时有时无产生者，都是依赖于缘而产生的。第二，如果帝释天的头顶是有火的自性，还是没有？如果有，那么烟雾不应从无火的帝释天头顶产生。因为帝释天的头顶本身就是火。如果按照后者，那么如何能从帝释天的头顶产生烟雾，即不应产生。因为帝释天的头顶不是火的自性。周遍，因为烟雾的因的自性，唯有具有火才能具有产生烟雾的能力差别，而无火则不具有。此外，烟雾法，应成为无因。因为是从非烟雾之因产生之烟雾。第三，烟雾的自性法，不应从与火种类不相同的帝释天头顶产生。因为是火的因，即是果的缘故。因为你随着火而行和还灭，因此你无论在何处都被视为随着火而行和还灭者。此颂是总结的偈颂。第二有三：成立所应决定的同一关系，讲述所应决定的基础和理证的差别，讲述决定者无待的理证。第一有二：成立自性无则不生，遣除法相各异。第一，虽然在果证上成立了彼生关系，但在自性证上，如何存在无则不生呢？虽然以前已经说过与自性存在相关联。但对此，有些人争辩说，承诺的意义的一部分成为了理证。为了消除这个争论，所以想要讲述显示排除异体的论典，又重复了一遍。
English
The sons of the earth element are confused in their coming and going on their own causes. If it is said that the fruit of fire, smoke, can also arise from the crown of fireless Indra, then the phenomenon of smoke should become transcendent of having a cause, that is, become causeless. Because you exist when your own cause does not exist. If you accept this, then the phenomenon of smoke should become either always existing or never existing, that is, it should not become sometimes existing and sometimes not existing. Because it does not depend on other conditions, that is, because it is causeless. The former has pervasion, because all things that arise sometimes and sometimes not arise from dependence on conditions. Secondly, is the crown of Indra the nature of having fire or not? If it is, then smoke should not arise from the crown of fireless Indra. Because the crown of Indra itself is fire. According to the latter, how can smoke arise from the crown of Indra, that is, it should not arise. Because the crown of Indra is not the nature of fire. Pervasion, because the nature of the cause of smoke, only having fire has the ability to generate smoke, while fireless does not have it. Furthermore, the phenomenon of smoke should become causeless. Because it is smoke arising from a non-smoke cause. Thirdly, the nature of smoke should not arise from the crown of Indra, which is of a different kind from fire. Because it is the cause of fire, that is, the reason for being the fruit. Because you follow and cease with fire, therefore you are seen as following and ceasing with fire wherever you are. This verse is a summary verse. The second has three: establishing the relationship of the object to be determined as one, explaining the difference between the basis of determination and the sign, and explaining the independent reason for determination. The first has two: establishing that non-existence of self-nature does not arise, and refuting the difference between dharma and sign. First, although the relationship of arising from that is established in the result sign, how does non-existence not arise in the self-nature sign? Although it has been said before that it is related to the mere existence of self-nature. But to this, some argue that one part of the meaning of the commitment becomes the sign. In order to eliminate this dispute, it is intended to explain the scriptures that show the distinction of excluding others, and it is repeated again.
Tibetan
་པས་སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱི་རྟགས་ལ་ཡང་ཆོས་ཅན། མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་སྟེ། རྟགས་རང་ཉིད་ཡོད་པ་ཙམ་དང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་མི་རྟག་པའི་རང་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་བདག་ཉིད་བྱས་པ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པ་དེ་མེད་ན་ནི་ཁྱོད་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། མི་རྟག་པ་དང་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པར་གཅིག་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། འོ་ན་བྱས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཉིད་མི་རྟག་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གཉིས་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན་བྱས་པ་དེ་སྒྲ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པའི་དམ་བཅའི་ཕྱོགས་ཅིག་རྟགས་སུ་བཀོད་པ་ཡིན་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདིའི་ལན་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་པོའི་གཞན་སེལ་སྒྲ་རྟོག་སྒོ་ནས་བཤད། དངོས་མེད་གཞན་སེལ་སྒྲ་ཡི་སྒོ་ནས་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་སྟེ། ཡུལ་ཅན་སེལ་བས་འཇུག་པར་བསྒྲུབ། དངོས་ཡུལ་སེལ་བ་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སྒྲ་རྟོག་གཉིས་ཀ་སེལ་བས་འཇུག ཁྱད་པར་སྒྲ་ཡི་འཇུག་ཚུལ་བཤད། གཉིས་ཀ་སྤྱི་ལ་འཇུག་པར་བསྟན་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་སྟེ། སོ་སོར་བཤད། ཐུན་མོང་དུ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ལ་གཉིས་ཏེ། གཅིག་ལ་ཐ་དད་འབྱེད་པའི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག ཐ་དད་གཅིག་ཏུ་སྡུད་པའི་སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། སེལ་བའི་ཡུལ་ལ་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་འཐད། སྒྲ་རྟོག་སེལ་བས་འཇུག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད། ལོག་ལྡོག་བརྟགས་ནས་བརྗོད་པའི་རྩོད་པ་སྤོང་བའོ། །དང་པོ་ནི་རང་བཞིན་རྟགས་ཀྱི་རྟགས་ཆོས་རང་བཞིན་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་དམ་བཅའི་ཕྱོགས་ཅིག་རྟགས་སུ་མི་འགྱུར་ཏེ། རྟགས་ཆོས་དོན་གསུམ་ལྡོག་པ་ཐ་དད་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཇི་ལྟར་ཞེ་ན་སྒྲ་ལ་སོགས་པའི་དངོས་པོ་རང་མཚན་ཀུན་ཆོས་ཅན། རང་དང་རིས་མཐུན་པའི་དངོས་པོ་དང་གཞན་རིགས་མི་མཐུན་གྱི་དངོས་པོ་དག་ལས་ལྡོག་པའི་ལྡོག་པ་དུ་མ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། གང་གི་ཕྱིར་ན་སྒྲོ་མ་བཏགས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གཞན་དང་མ་འདྲེས་པར་རང་རང་གི་ངོ་བོ་ལ་གནས་པའི་ཕྱིར། གཏན་ཚིགས་འདིས་ལྡོག་པ་དུ་མ་དེ་ཡང་གཞན་སེལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་བློས་འབྱེད་པར་བསྟན་ལ། དངོས་ཀུན་ཞེས་པས་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ལྡོག་པ་དུ་མ་དབྱེར་རུང་བར་བསྟན་པས་དེའི་ཕྱིར་དོན་སྒྲ་ཆོས་ཅན། རིས་མཐུན་པ་སྒྲ་མ་ཡིན་པའི་དངོས་པོ་གང་དང་རིགས་མི་མཐུན་པ་མ་བྱས་རྟག་པ་གང་ལས་ལྡོག་པ་དེའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱིས་སྒྲ་བྱས་མི་རྟག་པའི་
Chinese
比如通过“所作性”来证明声音是无常的，对于自性因来说，也同样是具有法性。如果不存在，就不会产生，这样的关系就成立了。因为作为因的本身存在，与所要证明的法的自性是相关的。因此，以无常的自性而存在的“所作性”是具有法性的。如果不存在无常，那么你（所作性）也就不存在了。因为无常和自性没有差别，是同一个。第二种情况是：如果凡是“所作”的事物，就一定是无常的，因为这两者自性没有差别。如果承认这个观点，那么“所作”就变成了证明声音是无常的论题的一部分，被当成了因。对于这个问题，有两种回答：从事物遮诠的角度，通过声音的概念来解释；从非事物遮诠的角度，通过声音来解释。第一种情况有两种：通过遣除有境来进行论证；通过成立事物本身就是遣除。第一种情况有三种：通过遣除声音和概念两者来进行论证；特别解释声音的运用方式；说明两者都适用于一般情况。第一种情况有两种：分别解释；共同解释。第一种情况有两种：通过遣除区分一个事物的声音概念来进行论证；通过遣除将不同事物归纳为一个的声音概念来进行论证。第一种情况有三种：在遣除的对象上，因和有法是合理的；解释通过遣除声音概念来进行论证的论据；通过考察正反两方面的辩驳来消除争论。第一种情况是，虽然自性因的因法和自性没有差别，但不会成为论题的一部分作为因，因为因、法和意义三者的反体是不同的。如果问：怎么样不同呢？那么，声音等一切自相的事物都是有法。依赖于从自身和同类的事物以及异类的事物中返回的多种反体。因为不加虚构，自性上不与他者相混，安住于各自的体性之中。这个理由表明，多种反体也是通过不颠倒的遣除他者的智慧来区分的。而“一切事物”表明一切事物都可以区分多种反体。因此，意义、声音是有法，具有从同类非声音的事物和异类非所作的常法中返回的原因，声音是所作、无常的。
English
For example, when proving that sound is impermanent through "being produced," the subject also possesses the property of being a nature sign. If it does not exist, it will not arise, and such a relationship is established. This is because the sign itself exists and is inherently related to the property to be proven. Therefore, "being produced," which exists as the nature of impermanence, is the subject. If impermanence does not exist, then you (being produced) will not exist. This is because impermanence and nature are not different, but one. The second case is: if whatever is "produced" is necessarily impermanent, because the two are not different in nature. If you accept this view, then "being produced" becomes a part of the proposition to prove that sound is impermanent, and is posited as a sign. There are two answers to this question: explain the exclusion of objects from the perspective of sound concepts; explain the exclusion of non-objects from the perspective of sound. The first case has two aspects: proving that it applies by excluding the container; establishing that the exclusion itself is the exclusion of the object. The first case has three aspects: applying by excluding both sound and concept; explaining the specific way sound is applied; showing that both apply to the general case. The first case has two aspects: explaining separately; explaining jointly. The first case has two aspects: applying by excluding the sound concept that distinguishes one thing; applying by excluding the sound concept that combines different things into one. The first case has three aspects: the sign and the subject are appropriate for the object of exclusion; explaining the proof that applies by excluding sound concepts; refuting the argument by examining the reverse and inverse aspects. The first case is that although the sign-property of the nature sign and the nature are not different, it will not become a part of the proposition as a sign, because the three aspects of sign, property, and meaning are different in their reversals. If you ask: how are they different? Then, all self-characterized things such as sound are subjects. They depend on multiple reversals that return from things that are similar to themselves and things that are dissimilar to other kinds. Because without fabrication, they naturally do not mix with others and abide in their respective essences. This reason shows that the multiple reversals are also distinguished by the wisdom of non-inverted exclusion of others. And "all things" shows that multiple reversals can be distinguished for all things. Therefore, meaning and sound are subjects, having the reason for returning from things that are similar non-sound and things that are dissimilar non-produced permanent, sound is produced and impermanent.