Tibetan
་ནི་ནང་འགལ་བའི་ཕྱིར་དང་། མི་ཤེས་པའི་ལོག་ཕྱོགས་ཀྱི་ཤེས་པ་ཙམ་དང་། འདིའི་མཁས་པ་དོན་མི་གཅིག་པའི་ཕྱིར་དང་། གཏན་ཚིགས་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པ་ཕྱོགས་ཆོས་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་ན། གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས་ཞེས་པ་ཡང་ཁྱབ་པ་ངེས་བྱེད་ལ་འཆད་དགོས་པར་ཐལ་བའི་ཕྱིར་རོ། །རང་ལུགས་འདི་ནི་རང་འགྲེལ་དང་། རིགས་གཏེར་རྩ་འགྲེལ་གྱི་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། བོད་གཞན་དག་གིས་ནི་ཚིགས་བཅད་གསུམ་པོ་འདིའི་དོན་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་སྔར་བཤད་པ་མི་སྣང་ངོ་། །བཞི་པ་ནི་འབྲས་བུ་དང་རང་བཞིན་ཅན། རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་ལ་མི་འཁྲུལ་བ་དེའི་ཕྱིར། རྒྱུ་མེ་དང་ཁྱབ་བྱེད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཤིང་དག་མེད་པ་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་དུ་བ་དང་ཤ་བ་མེད་པ་འགའ་ཞིག་སྒྲུབ་པའི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡང་དག་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་བསྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། དེར་མ་ཟད་ཡོད་ན་དམིགས་པར་ནི་རིགས་པ་དང་ལྡན་པའི་བུམ་པ་དེ་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཆོས་ཅན། གཞི་འགར་སྣང་རུང་བུམ་པ་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པའི་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ། དེ་ལྟར་སྒྲུབ་པའི་ཚུལ་གསུམ་ཚང་བའི་ཕྱིར། རང་འགྲེལ་ལས་དགག་པའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཐ་སྙད་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལ་དེའི་གཏན་ཚིགས་ཞེས་བཤད་དེ། དེ་ལྟ་བུ་མི་དམིགས་པ་ནི་རང་ཉིད་ཀྱིས་འགོག་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །རྒྱུ་དང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མི་དམིགས་པ་ནི་གཉིས་ཀའི་ཡང་གཏན་ཚིགས་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་སོ། །དེ་ལྟར་ན་མི་དམིགས་པའི་རྟགས་འདི་ཆོས་ཅན། འབྲེལ་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་གསུམ་དུ་བཤད་ཅིང་འདུས་ཀྱང་སྦྱོར་བའི་སྒོ་ནས་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། རྒྱུ་ཁྱབ་བྱེད་རང་བཞིན་དེ་མ་རྟོགས་པ་གསུམ་དང་། གསུམ་པོ་དེ་དང་འགལ་བ་རྟོགས་པ་གསུམ་དང་། ལ་སོགས་པ་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དང་། རྒྱུ་དང་འགལ་བའི་འབྲས་བུ་དམིགས་པའི་སྦྱོར་བའི་དབྱེ་བའི་སྒོ་ནས་བརྒྱད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ངེས་པ་དེ་ཡང་ངེས་བྱེད་གཉིས་ལ་ལྟོས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ངེས་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་ངེས་པར་བྱེད། གཉིས་པོ་མེད་ན་ཧ་ཅང་ཐལ་བའོ། །དང་པོ་ནི་རྟགས་ཡང་དག་ལ་མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་དགོས་ན་དེ་གང་གིས་ངེས་པར་བྱེད་ཅེ་ན་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་ཀྱི་མེད་ན་མི་འབྱུང་གི་འབྲེལ་བ་ཆོས་ཅན། རྟགས་ཆོས་མེད་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་ངེས་པ་མིན་ཞིང་ཆོས་ཡོད་ལ་མཐོང་ཙམ་ལས་ངེས་པ་མིན་ཏེ། རྟགས་ཆོས་གཉིས་པོ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོར་ངེས་པའམ་རང་བཞིན་གཅིག་ཏུ་ངེས་པར་བྱེད་པའི་ཚད་མ་ལས་ཁྱོད་ངེས་པ་སྟེ་དེའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི་འབྲས་རྟགས་
Chinese
是因为内在矛盾的缘故，以及不了解的邪见，还有这里的智者意义不一致的缘故，如果仅仅陈述理由，在解释周遍所依时，也必须解释“说了任何一个”是周遍的决定因素，否则就会出现太过分的推论。这种自宗观点是自释和《理藏根本释》的观点，而其他藏族人似乎没有像以前那样解释这三个偈颂的含义。第四个是不混淆结果和自性，原因和自性，因此，作为有法，没有原因火和周遍的自性木材，在某个处所要成立没有烟和羚羊的一些，也是正确的理由，因为这样成立具备三种方式。不仅如此，如果存在就应该能见到，那么具有道理的瓶子，那样的不可见也是有法，在某个处所要成立必定没有显现可能的瓶子，也是理由，因为这样成立具备三种方式。自释中说，对于具有遮遣对象的词语的理由，称为它的理由，因为那样的不可见是自己遮遣的体性。原因和周遍的不可见也是两者的理由。如是说。这样一来，这个不可见的标志，作为有法，从关联的角度来说，虽然归纳为三种，但从结合的角度来说，有很多种，即原因、周遍、自性这三种不了解，以及与这三种相反的了解三种，以及等等与相违的结果，以及与原因相违的结果，从所见的结合的分类角度来说，会变成八种缘故。第三个决定，也要依赖于两个决定因素，分为两种，即两个决定因素的决定。如果没有这两个，就会太过分。第一个是，如果正确的标志中必须要有“没有就不会产生”的决定，那么这是由什么来决定的呢？如果说能立标志两者的“没有就不会产生”的关系，作为有法，仅仅是没有在标志法中见到，并不是决定，而且在有法中见到也仅仅不是决定，因为标志法这两者是由能确定为原因和结果的事物，或者确定为自性相同的量来决定你的，因此。第二个是果的标志。
English
It is because of internal contradictions, as well as the wrong views of not understanding, and also because the meanings of the wise here are inconsistent. If only the reason is stated, when explaining the pervasion-subject, it is also necessary to explain that "saying any one" is the determinant of pervasion, otherwise there will be an excessive inference. This own-system view is the view of the self-commentary and the root commentary of the 'Treasury of Reasoning,' but other Tibetans do not seem to have explained the meaning of these three verses as before. The fourth is not to confuse the result and the nature, the cause and the nature, therefore, as the subject, there is no cause fire and the pervasive nature of wood, in a certain place to establish that there is no smoke and some gazelles, is also a correct reason, because establishing in this way possesses three modes. Moreover, if it exists, it should be visible, then the pot with reason, such invisibility is also the subject, in a certain place to establish that there is certainly no manifestable pot, is also a reason, because establishing in this way possesses three modes. The self-commentary says that for the reason of the term with the object of negation, it is called its reason, because such invisibility is the nature of self-negation. The invisibility of the cause and the pervasive is also the reason for both. It is said so. In this way, this invisible sign, as the subject, from the perspective of relation, although summarized into three types, from the perspective of combination, there are many types, namely the three types of cause, pervasive, and nature that are not understood, and the three types of understanding that are contrary to these three, and so on, the result contrary to the cause, and the result contrary to the cause, from the perspective of the classification of the combination of the seen, it will become eight types of reasons. The third determination also depends on two determinants, divided into two types, namely the determination of the two determinants. If there are not these two, it will be too excessive. The first is, if the correct sign must have the determination of "if there is not, it will not arise," then what determines this? If it is said that the relationship of "if there is not, it will not arise" of the two establishing signs, as the subject, merely not seeing in the sign-property is not a determination, and seeing in the property is also merely not a determination, because these two sign-properties are determined by the valid cognition that can determine them as cause and effect, or determine them as the same nature, therefore. The second is the sign of the result.
Tibetan
ཀྱི་རྟགས་ཆོས་ལ་དེ་བྱུང་གི་འབྲེལ་པ་གྲུབ་པ་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་ན་གཞན་དུ་བ་ནི་ཆོས་ཅན། གཞན་མེ་དག་དང་ངེས་པར་ཡོད་པའི་ངེས་པ་གང་ཡོད་དེ་མེད་པར་ཐལ། མེ་དང་འབྲེལ་མེད་རྫས་གཞན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རང་བཞིན་རྟགས་ལ་རྟགས་ཆོས་རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཡིན་པ་ལས་གཞན་དུ་མི་རྟག་པ་དེ་བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུའི་ཆོས་ཡིན་ན། བྱས་པ་ཆོས་ཅན་འཇིག་ངེས་མ་ཡིན་པར་ཐལ། རང་འཇིག་པ་རང་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་ལ་ལྟོས་དགོས་པའི་ཕྱིར། ལྟོས་བཅས་ཡིན་ན་ངེས་པ་མ་ཡིན་པས་ཁྱབ་སྟེ། ཚོན་ཅན་དུ་འགྱུར་བ་ཚོན་ལ་ལྟོས་པའི་གོས་ལ་ཚོན་ཅན་དུ་མ་ངེས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཆོས་མི་རྟག་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བྱས་པ་ལས་རྫས་གཞན་ཉིད་ཡིན་པར་ཐལ། བྱས་པའི་རྒྱུ་ལས་ཕྱིས་བྱུང་བའི་རྒྱུ་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་ཏེ་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་གྱུར་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། མི་རྟག་པ་དེ་བྱས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནམ་འབྲས་བུ་ཡིན། དང་པོ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བྱས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་མིན་པར་ཐལ། བྱས་པ་ལས་ཕྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་ལྟར་ན་མི་རྟག་པ་ཆོས་ཅན། བྱས་པའི་རྟགས་ཀྱིས་གཞི་འགར་ཁྱོད་སྒྲུབ་པའི་ཁྱབ་པ་ག་ལ་ངེས་ཏེ་མ་ངེས་པར་ཐལ། ཁྱོད་བྱས་པའི་འབྲས་བུ་ཡིན་ན་ཡང་སྟེ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། བཞི་པ་ངེས་བྱེད་གཉིས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྒྱས་པར་བཤད་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། དངོས་འབྲེལ་སྒྲུབ་པའི་རྟགས་ལ་སྦྱར། བཟློག་འབྲེལ་དགག་པའི་རྟགས་ལ་སྦྱར་བའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལ་རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་བཤད། རང་བཞིན་རྟག་ལ་བདག་གཅིག་ངེས་བྱེད་བཤད། འབྲེལ་པའི་དབང་གིས་སྒྲུབ་རྟགས་གཉིས་སུ་ངེས་པའོ། །དང་པོ་ལ་གསུམ་སྟེ། རྒྱུ་འབྲས་ངེས་བྱེད་ཚད་མ་བཤད། འབྲས་བུ་རྒྱུ་ལ་འཁྲུལ་པ་དགག འཁྲུལ་པ་མེད་ཚུལ་བསྡུས་ཏེ་བཤད་པའོ། །དང་པོ་ནི་དུ་བ་ཆོས་ཅན། མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་མི་རྟོགས་པར་ཐལ། མེ་ཡོད་ལ་མཐོང་ཙམ་དང་། མེ་མེད་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་མེ་ལ་མི་འཁྲུལ་བར་མི་རྟོགས་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། མ་ཁྱབ་སྟེ་དུ་བ་ཆོས་ཅན། མེ་ཡི་འབྲས་བུའི་ཐ་སྙད་བྱར་རུང་སྟེ། མེ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པའི་ཕྱིར། ཁྱབ་སྟེ། རང་རྒྱུ་ཕན་བྱེད་དུ་ཡོད་མེད་ཀྱི་རྗེས་སུ་འཇུག་པ་དེ་འབྲས་བུ་སྤྱིའི་ཆོས་ཏེ་མཚན་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ལ་གཉིས་ཏེ། ཧ་ཅང་ཐལ་བས་དགག རྣམ་པར་བརྟགས་ནས་དགག་པའོ། །དང་པོ་ནི་བརྡ་སྤྲོད་པ་ན་རེ་འབྲ
Chinese
如果作为理由的法与由它产生的关系没有成立，那么“其他”作为有法，凡是与火不相干且必然存在的确定性，都不应存在，因为它是与火无关的其他事物。对于自性因来说，如果作为理由的法与自性相同，除此之外，无常是由于所作之因后来产生的其他因果的理由，即是果的法，那么，所作作为有法，不应是必定坏灭的，因为自身的坏灭需要依赖于自身之因后来产生的其他因果。如果是有依赖的，那么就遍及不是必然的，就像变成有颜色的衣服依赖于颜色，就不能确定是有颜色的。此外，法无常作为有法，应是与所作不同的事物，因为它是由于所作之因后来产生的其他因果的理由，即成为了果。如果承认，那么无常是所作之因还是果？如果按照前者，那么无常作为有法，不应是所作之因，因为它是从所作之后产生的。如果按照后者，那么无常作为有法，以所作之因在任何一个基上成立你的周遍性怎么能确定呢？不能确定，因为你即使是所作的果。第四，详细阐述两种决定的自性，有两种：应用于直接关联成立的因，应用于反向关联否定的因。第一种有三种：在果的因上阐述因果的决定，在自性常上阐述一体的决定，由于关联的缘故，确定成立因有两种。第一种有三种：阐述因果决定的量，破斥果对因的错乱，概括地阐述没有错乱的方式。第一种是烟作为有法，不应不认识到它本身不迷惑于火，如果认为仅仅是看到有火，没有看到没有火，就不能不迷惑于火，那么不遍及，因为烟作为有法，可以说它是火的果，因为它随火有无而存在。周遍，因为随自己的因有无而存在是果的一般法，即是自性。第二种有两种：以太过分来破斥，通过分别来破斥。第一种是语法学家说：
English
If the dharma of the sign and the relationship of its arising are not established otherwise, then "other" as the subject, whatever certainty exists that is unrelated to fire and necessarily exists, should not exist, because it is another thing unrelated to fire. For the nature sign, if the dharma of the sign is the same in nature, other than that, impermanence is the reason for other causes and effects that arise later from the cause of what is made, that is, the dharma of the effect, then, what is made as the subject, should not be necessarily destroyed, because its own destruction needs to depend on other causes and effects that arise later from its own cause. If it is dependent, then it is pervaded by not being certain, just as a garment that becomes colored depends on color, it cannot be determined to be colored. Furthermore, the dharma impermanence as the subject, should be a different thing from what is made, because it is the reason for other causes and effects that arise later from the cause of what is made, that is, it has become the effect. If you admit, then is impermanence the cause or the effect of what is made? If according to the former, then impermanence as the subject, should not be the cause of what is made, because it arises later from what is made. If according to the latter, then impermanence as the subject, how can the pervasiveness of establishing you on any basis with the sign of what is made be certain? It cannot be certain, because you are even the effect of what is made. Fourth, elaborating on the nature of the two determinations, there are two: applied to the sign that establishes direct connection, applied to the sign that negates reverse connection. The first has three: explaining the determination of cause and effect on the sign of the effect, explaining the determination of oneness on the nature constant, determining that there are two establishing signs due to the connection. The first has three: explaining the valid measure of determining cause and effect, refuting the confusion of the effect with the cause, summarizing and explaining the way of not being confused. The first is smoke as the subject, it should not be unrecognized as not being confused about fire itself, if it is thought that merely seeing that there is fire and not seeing that there is no fire cannot be not confused about fire, then it is not pervasive, because smoke as the subject, it can be said to be the effect of fire, because it follows the presence or absence of fire. It is pervasive, because following the presence or absence of its own cause is the general dharma of the effect, that is, the definition. The second has two: refuting by being too extreme, refuting by distinguishing. The first is that the grammarian says: