Tibetan
དོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་ནི་རྒོལ་བ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་བ་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པར་གཟུང་ངོ་། །དེ་བཞིན་དུ་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་ལ་ཡོད་པ་དང་མེད་པ་ལ་སོགས་པ་ལ་ཡང་ཅི་རིགས་པར་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་བཤད་པ་དང་འགལ་ལོ། །དེའི་དོན་ནི་ཕྱོགས་ཆོས་ལ་རྒོལ་ཕྱིར་རྒོལ་གཉིས་ཀ་ལ་དང་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དང་གཞི་མ་གྲུབ་པ་གཞི་སྐྱོན་ཡིན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱོགས་ཆོས་གྲུབ་པ་གཞིར་བྱས་པ་ལའང་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་པ་མ་གཏོགས་པ་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གང་རུང་ལ་མ་གྲུབ་པ་ལ་སོགས་སྐྱོན་ཡིན་ཞེས་པའོ། །དེས་ལྡོག་པ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བཤད་དེ་ཅི་རིགས་པར་ཞེས་སྨོས་པས་སོ་ཞེ་ན། དེས་ལྡོག་པ་ལ་གཞི་མ་གྲུབ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་ཀྱི་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་སྐྱོན་དུ་མ་བརྗོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། དེའི་རྗེས་ཐོགས་ཉིད་དུ་གང་ཞིག་གཉིས་ཀ་ལ་ངེས་པ་བརྗོད་པ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བསྒྲུབ་པའམ་སུན་འབྱིན་པ་ཡིན་གྱི་གང་ཡང་རུང་བ་ལ་གྲུབ་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་བརྗོད་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་དུ་འགལ་བ་གསུངས་པར་འགྱུར་རོ། །ལྔ་པ་ནི་སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པར་བསྒྲུབ་པ་ན་རྩོད་གཞིའི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པའི་ཁྱད་པར་མཉན་བྱ་ཆོས་ཅན། རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་ལས་ལྡོག་པ་གྲུབ་པར་ཐལ། དེ་གཉིས་ཀ་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། དེ་ཆོས་ཅན། སྒྲ་ལ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་གཅོད་ནུས་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་ཏེ། སྒྲ་རྟག་པའམ་མི་རྟག་པ་གང་གི་སྒྲུབ་བྱེད་དུ་བཀོད་ནའང་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཁྱབ་ཚང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདོད་ན་སློབ་དཔོན་གྱིས་མཉན་པར་བྱ་བ་ཉིད་ནི་ཇི་ལྟར་ན་ཡང་རྣམ་པར་གཅོད་པའི་གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར། ཞེས་གསུངས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གལ་ཏེ་དེས་དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་མི་ནུས་ཏེ། དེ་ལ་གཉིས་ཀ་འགོག་ན་ཚད་མ་གཞན་གཞི་གཅིག་ལ་དངོས་འགལ་གཅིག་བཀག་ན་གཞན་དེ་ངེས་པར་གྲུབ་པའི་ཚད་མས་གནོད་པས་ན་གནོད་པ་མེད་པའི་ཡུལ་ཅན་མ་ཚང་བའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ལྟར་ཡིན་པ་དེ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ལས་མེད་ངེས་སུ་འགྲུབ་པ་མིན་པར་ཐལ། མཉན་བྱ་སྒྲའི་སྟེང་དུ་རྟག་མི་རྟག་གཉིས་ཀ་འགོག་པ་ལ་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་ངེས་སུ་བསྒྲུབ་པ་ལ་ཡང་ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དྲུག་པ་ནི་བྱེ་བྲག་པས་རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་རླུང་ཁོ་ནའི་ཡོན་ཏན་དུ་བསྒྲུབ་པར་འདོད་ནས་
Chinese
如果这样，论师所说的周遍法，对于立论者和反驳者两者都必须确定。同样，对于同品有和无等等，也应根据情况而说，这与上述说法相违背。它的意思是，就像周遍法对于立论和反驳两者，或者任何一方不成立，或者犹豫不定，或者基础不成立，是基础的过失一样，对于以成立的周遍法为基础的情况，除了在反向周遍中基础不成立之外，在顺向或反向周遍的任何一方不成立等等，也是过失。如果有人说，因为论师说了“根据情况”，所以没有说对反向周遍犹豫不定是过失。并非如此，论师没有说反向周遍的基础不成立是过失，但也不是说对反向周遍犹豫不定不是过失。因为紧接着就说了，对于任何一方确定，那才是成立或驳斥，而不是说对于任何一方成立或犹豫不定。因为论师是这样说的，否则就成了说了相违背的话。第五个例子是，在论证声音是常还是无常时，作为争论的基础，不共的特点是可听闻，有法。从常和无常两者都退回，这应该成立。因为仅仅是没有见到两者。如果承认，那么，这个有法，对于声音来说，就成了能够区分常和无常两者的理由，因为无论将声音设定为常还是无常的论证，都具备周遍法和反向周遍。如果承认，那么论师所说的可听闻本身，无论如何也不会成为区分的理由，这与论师的说法相违背。如果说，它不能对两者都进行遮止，如果对两者都进行遮止，那么由于其他量，在一个基础上遮止一个相违，另一个必然成立，因此由于没有不被损害的对境，所以不完整。如果是这样，那么仅仅是没有见到不相似的一方，并不能成立为必然不存在，这应该成立。就像可听闻的声音之上，对于常和无常两者都进行遮止，受到其他量的损害一样，同样，仅仅是没有见到其他理由的不相似一方，对于成立为必然不存在，也可能受到其他量的损害。第六个例子是，胜论派想把触觉的舍受确立为只有风的功德，于是
English
If so, the teacher's statement that the property of the subject must be ascertained for both the proponent and the opponent, and that one should speak appropriately about the presence or absence of similar instances, contradicts the above statement. Its meaning is that just as the property of the subject not being established for either the proponent or the opponent, or being uncertain, or the basis not being established, is a fault of the basis, so too, for cases based on the established property of the subject, faults such as the basis not being established in the counter-pervasion, or not being established in either the forward or reverse pervasion, are also faults. If someone says that because the teacher said "appropriately," he did not say that being uncertain about the counter-pervasion is a fault, it is not the case that he did not say that the basis not being established in the counter-pervasion is a fault, but it is not that he did not say that being uncertain about the counter-pervasion is not a fault. Because immediately after that, he said that ascertaining either one is what establishes or refutes, and not saying that either one is established or uncertain. Because the teacher said so, otherwise it would become saying contradictory things. The fifth example is that in proving whether sound is permanent or impermanent, the uncommon characteristic of the subject of debate is 'audible,' the subject. It should be established that it turns back from both permanent and impermanent. Because it is merely not seen in both. If you accept, then that subject becomes a reason that can distinguish between permanent and impermanent for sound, because whether you set up sound as the proof of permanent or impermanent, it is complete with the property of the subject and the counter-pervasion. If you accept, then the teacher's statement that 'audible itself, in whatever way, becomes a distinguishing reason' is contradictory. If you say that it cannot prevent both, and if it prevents both, then because another valid cognition harms it, since negating one contradiction on one basis necessarily establishes the other, therefore it is incomplete because it does not have an object that is not harmed. If this is the case, then it should be established that merely not seeing the dissimilar side does not establish necessary absence. Just as on audible sound, preventing both permanent and impermanent is harmed by another valid cognition, similarly, merely not seeing the dissimilar side of another reason, it is possible that establishing necessary absence is also harmed by another valid cognition. The sixth example is that the Vaibhashikas want to establish the feeling of indifference of touch as the quality of only wind, so
Tibetan
མཐོང་བའི་ས་ཆུ་མེ་གསུམ་ལ་ཆོས་ཅན། རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་མི་ལྡན་ཏེ། རེག་བྱ་བཏང་སྙོམས་པ་མ་མཐོང་བའི་ཕྱིར། ཞེས་པའི་གཏན་ཚིགས་དེ་ཆོས་ཅན། ལྡོག་ཁྱབ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན་ཡིན་པར་ཐལ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། འདོད་ན། སློབ་དཔོན་གྱིས་རླུང་གི་རབ་བྱེད་ལས། གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས་མཐོང་བ་དག་ལ་རེག་པ་འགོག་པར་བྱེད་ན་དེ་ཡང་རིགས་པ་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་པ་དང་འགལ་ལོ། །གཉིས་པ་ནི་མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་མེད་པ་འགྲུབ་ན་རོ་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པའི་ཨ་མྲ་དང་གཟུགས་མཚུངས་པའི་ཨ་མྲ་ལྷག་མ་རྣམས་ཆོས་ཅན། རོ་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་ཏེ། ཨ་མྲ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞེས་བཀོད་པའི་ཚེ་ཨ་མྲ་ཆོས་ཅན། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ལྡོག་ཁྱབ་ཚང་བར་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་འདོད་ན། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་རྟགས་ཡང་དག་དུ་ཐལ། དེ་སྒྲུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཆོས་དང་ལྡོག་ཁྱབ་ཚང་བའི་ཕྱིར། འདོད་མི་ནུས་ཏེ། ཡུལ་བཟང་ངན་དང་། ལེགས་པར་བྱ་བ་ལ་སོགས་པའི་ཁྱད་པར་ལས་རྫས་ཨ་མྲ་ལ་ནུས་པ་དང་རོ་ལ་སོགས་པ་ཐ་དད་པར་སྣང་བས་ཨ་མྲ་དེ་ལ་གཅིག་རོ་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ལྡན་པར་མཐོང་བས་ཨ་མྲ་གཞན་ལ་རོ་ནུས་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ཡོད་པར་ངེས་པ་རིགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གསུམ་པ་ནི་རྟགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མི་དམིགས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཁོ་ན་གཏན་ཚིགས་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི་སྟེ་མ་ཡིན་པར་ཐལ། སྤྱིར་ཆོས་དེ་མ་དམིགས་པ་དེ་ཆོས་དེ་མེད་པར་རབ་ཏུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི་ཕྱིར། རྟགས་ཁས་ཏེ། བྱེ་བྲག་པས་གསོན་ལུས་ལ་བདག་དང་། རྒྱང་འཕེན་པས་ས་ལ་ཤེས་པ་དང་། སོགས་ཀྱི་སྒྲས་བསྡུས་པ་གྲངས་ཅན་པས་རྒྱུ་ལ་འབྲས་བུ་མ་དམིགས་བཞིན་དུ་ཡོད་པར་འདོད་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ལ་བཞི་སྟེ། འབྲེལ་པ་ཡོད་ན་ལྡོག་པ་གྲུབ། །འབྲེལ་པ་མེད་ན་འགྲོ་ལྡོག་མེད། །འབྲེལ་པ་དཔེ་ལ་སྟོན་པའི་ཚུལ། །ཚུལ་དེས་དགག་རྟགས་ཁྱབ་པ་གྲུབ་པའོ། །དང་པོ་ནི། མ་མཐོང་ཙམ་གྱིས་ལྡོག་པ་མི་འགྲུབ་པ་དེའི་ཕྱིར་རྟགས་སུ་གཟུང་བྱའི་ངོ་བོ་དེ་ཡོད་ཙམ་དང་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་བའི་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྟགས་ཀྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ལྡོག་པར་འགྱུར་ཏེ། དཔེར་ན་བྱས་པ་ལ་རང་ཆས་སུ་འབྲེལ་བའི་མི་རྟག་པ་ལྡོག་པས་བྱས་པ་ལྡོག་པ་བཞིན་ནོ། །འང་ནི་ཕྱི་མ་འདྲེན་པ་སྟེ་རྟགས་སུ་གཟུང་བྱའི་རྒྱུར་གྱུར་པའི་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ལོག་པ་
Chinese
对于所见的土、水、火三者，因为没有见到触觉的舍受，所以不具备触觉的舍受。这个理由，作为有法，应当是无有倒反周遍的谬误。因为在相违品上仅仅是没有见到。如果承认，那么论师在《风之分别》中说：“如果仅仅因为没有见到就阻碍见到者的触觉，这也是不合理的。” 这就相违了。第二，如果仅仅因为没有见到就能成立不存在，那么与具有特殊味道和功效的芒果形状相同的其余芒果，作为有法，应当具有特殊味道和功效，因为是芒果。这样安立的时候，芒果作为有法，应当圆满成立它的反面周遍。因为对于它的成立，在相违品上仅仅是没有见到。如果承认，那么它的成立的因就应当是正确的。因为它成立的法与周遍都圆满。不能承认，因为从地方的好坏和所作的善事等差别，芒果的本体在功效和味道等方面显现出不同，因此看到一个芒果具有特殊的味道和功效，就确定其他芒果也具有那种特殊的味道和功效是不合理的。第三，凡是不缘于相违品的因，难道仅仅是能成立相违品上不存在的理由吗？或者不是吗？因为一般而言，没有缘到那个法，并不能彻底成立那个法不存在。承认这个因，因为顺世外道认为活人的身体里有神我，胜论外道认为土地里有知识，以及用“等”字概括的数论外道认为果不存在于因中，但实际上是存在的。第三点有四方面：有关联则反面成立，无关联则无来无去，关联在比喻中显示的方式，通过这种方式，遮破因的周遍就成立了。第一，仅仅因为没有见到而不能成立反面，因此作为因所取的本体，仅仅是存在并且与自性相关的因的本体，仅仅是成为所立的法之反面，因的本体就会随之倒转。例如，对于所作，与其自性相关的无常倒转，所作也会随之倒转。 “也”字是引出后面的内容，即作为因所取的因，是所立的法之反面
English
Regarding the seen earth, water, and fire, they do not possess the feeling of equanimity in touch because the feeling of equanimity in touch is not seen. This reason, as a subject, should be free from the fallacy of reverse pervasion. Because in the contradictory side, it is merely not seen. If accepted, then the teacher said in "The Differentiation of Wind": "If merely not seeing prevents the touch of those who see, then that is also unreasonable." This contradicts it. Secondly, if merely not seeing establishes non-existence, then the remaining mangoes that are similar in shape to the mangoes that possess special taste and potency, as subjects, should possess special taste and potency because they are mangoes. When this is stated, the mango as a subject, should completely fulfill its reverse pervasion. Because for its establishment, in the contradictory side, it is merely not seen. If accepted, then the reason for its establishment should be correct. Because the property of the subject and the pervasion of its establishment are complete. It cannot be accepted, because from the differences in the goodness or badness of the place and the good deeds done, etc., the substance of the mango appears different in terms of potency and taste, etc. Therefore, seeing that one mango possesses a special taste and potency, it is not reasonable to conclude that other mangoes also possess that special taste and potency. Thirdly, is whatever reason that does not perceive the contradictory side, solely the reason that establishes the absence of the contradictory side, or is it not? Because in general, not perceiving that phenomenon does not thoroughly establish that the phenomenon does not exist. The reason is accepted, because the Particularists assert that there is a self in the living body, the Materialists assert that there is knowledge in the earth, and the Enumerators, included by the word "etc.", assert that the effect exists in the cause even though it is not perceived. There are four aspects to the third point: If there is a connection, the opposite is established. If there is no connection, there is no going or coming. The way the connection is shown in the example. Through this way, the pervasion of the refuting reason is established. First, merely not seeing does not establish the opposite, therefore, the essence of what is taken as the reason, which is merely existence and the essence of the reason that is inherently related, merely becomes the opposite of the established phenomenon, and the essence of the reason will be reversed accordingly. For example, for what is made, the impermanence that is inherently related to it is reversed, and what is made is also reversed. The word "also" introduces the following content, that is, the cause taken as the reason is the opposite of the established phenomenon.